Het leven van Raven van Dorst is nooit vanzelfsprekend geweest. In een openhartig gesprek met presentator Kefah Allush in het programma De Kist vertelt Raven hoe diep de impact van het interseksebestaan op hun leven is geweest.
Al sinds de jaren ’80 probeert Raven de gebeurtenissen rondom de geboorte en de operaties die destijds werden uitgevoerd, een plek te geven. Het verhaal is rauw, eerlijk en raakt, omdat het laat zien hoe zwaar de zoektocht naar identiteit kan zijn wanneer je lichaam en je omgeving niet vanzelfsprekend meewerken.
Een moeilijke start bij de geboorte
Raven werd geboren met zowel mannelijke als vrouwelijke kenmerken. Direct na de geboorte besloot de medische wereld in te grijpen. “Bij mijn geboorte ben ik ‘gecorrigeerd’ van intersekse baby naar meisje en hebben ze mij geopereerd.
En ik wist het niet eens”, vertelt Raven. Die onthulling kwam pas veel later, waardoor er jarenlang een gevoel van vervreemding en onduidelijkheid was. De impact van deze vroege medische beslissingen was groot en heeft diepe sporen achtergelaten.
Een zoektocht van veertig jaar
Het kostte Raven decennialang om met deze realiteit in het reine te komen. “Ik ben er veertig jaar mee bezig geweest om dat een plekje te geven. Ik denk wel dat ik nu op een punt ben waarop ik overzicht heb”, zegt Raven.
Hoewel er inmiddels rust is gevonden, blijft het gevoel bestaan dat het leven een zware last kan zijn. “Ik ben elke uitdaging daarin wel aangegaan. Daar heb ik ook nu vrede mee. Maar dat is niet erg.” Deze woorden tonen zowel kracht als kwetsbaarheid, en laten zien hoe complex acceptatie kan zijn.
De rol van oma in Ravens jeugd
In de vroege jaren van Raven speelde hun oma een bijzondere en cruciale rol. Waar anderen vaak worstelden met de situatie, bleef zij altijd onvoorwaardelijk liefdevol. “Zij was een van de weinige mensen die nooit boos op mij werd.
Zij liet mij altijd zijn wie ik was.” Vanaf de geboorte was oma nauw betrokken, ook al wisten bijna niemand en zelfs familieleden niet wat er precies aan de hand was. Voor Raven was oma een veilige haven in een periode vol vragen en geheimen.
Onvoorwaardelijke acceptatie
De steun die Raven van oma kreeg, was onmisbaar. “Zij is nooit boos geworden als ik te hard schreeuwde, te wild was of te druk was. Zij wist wat er aan de hand was.” Raven kijkt daar met veel dankbaarheid op terug.
“Oma begreep heel mijn jeugd waarom ik was zoals ik was. Dat besef ik me nu pas, achteraf.” Het laat zien hoe belangrijk het is om iemand in je leven te hebben die je zonder oordeel accepteert, juist wanneer de wereld om je heen dat niet doet.
Discussie rond Boerderij van Dorst
Naast het persoonlijke verhaal over identiteit en familie kwam Raven deze zomer ook in het nieuws vanwege kritiek op hun programma Boerderij van Dorst. Ellen ten Damme suggereerde dat er veel scènes in het programma in scène zouden zijn gezet.
Hoe Raven naar die aantijgingen kijkt, blijft onderwerp van gesprek. Het is duidelijk dat Raven, ondanks persoonlijke uitdagingen en publieke kritiek, blijft doorgaan met hun werk en keuzes.
Het gesprek in De Kist maakt pijnlijk duidelijk hoeveel strijd er achter de schermen kan schuilgaan bij iemand die in de openbaarheid leeft. Toch toont Raven met hun verhaal ook dat het mogelijk is om vrede te vinden na jarenlange worsteling, zeker wanneer er mensen zijn die je onvoorwaardelijk steunen
