Het verlies van een kind laat een onuitwisbare indruk achter, en dat weet Pauline Wingelaar maar al te goed. Dinsdag was het precies vier jaar geleden dat haar dochter Belle stil werd geboren.
Op Instagram deelt ze openhartig hoe zwaar dit verdriet nog steeds op haar drukt. Hoewel ze in het dagelijks leven nuchter probeert te zijn, raakt de datum 30 september haar ieder jaar opnieuw. Met ontroerende woorden staat ze stil bij haar dochter en benadrukt ze dat het gemis blijvend is.
Een bijzondere zwangerschap die eindigde in verdriet
Voor Pauline was het nieuws van haar zwangerschap destijds extra bijzonder. Ze had moeite om zwanger te raken en het vooruitzicht van een dochter maakte haar dolgelukkig. Alles leek eindelijk op zijn plek te vallen, maar 22 weken later sloeg het noodlot toe.
De zwangerschap eindigde in een stilgeboorte, waardoor haar droom abrupt werd verstoord. Het verdriet van dat moment draagt ze nog steeds dagelijks met zich mee. Op Instagram beschrijft ze dat het verlies voelt als iets wat “eeuwig zonde en oneerlijk” blijft.
Een emotioneel eerbetoon aan Belle
In haar bericht schrijft Pauline hoe deze dag ieder jaar weer moeilijk voor haar blijft. “Het hele jaar ben ik nuchter en stoer over onze Belle, maar op 30 september ben ik toch altijd een beetje emotioneel, misschien een beetje melancholisch zelfs, over ons stilgeboren meisje…”, vertelt ze openhartig.
Ze richt zich vervolgens tot haar dochter met een ontroerend bericht. “Gefeliciteerd lieve, mooie Belle met je vierde verjaardag alweer! Succes met je allereerste schooldag daarboven, schatje…” De woorden laten zien hoe sterk de band blijft, ook al kan ze haar dochter niet meer in haar armen sluiten.
De stress tijdens de zwangerschap
Pauline heeft vaker verteld over hoe zwaar de zwangerschap voor haar was. Ze gaf aan dat ze zich voortdurend zorgen maakte, zonder dat daar altijd een concrete reden voor was. “Het ging maar door, zonder dat daar een reden voor was.
Of ik ging naar de wc en zat dan een uur naar het wc-papier te kijken of er geen bloed bij zat. En bij de twaalfwekenecho moest ik bijna huilen op weg ernaartoe, zo zenuwachtig was ik.” Haar openheid toont de zware druk waaronder ze toen al stond, en hoe het gevoel van angst telkens aanwezig bleef.
De complicaties en het noodlottige moment
Met twintig weken kwamen de eerste complicaties. Pauline verloor vruchtwater en moest in het ziekenhuis blijven. Daarna volgde strikte bedrust thuis, maar al snel lag ze opnieuw opgenomen. Op 22 weken zwangerschap kreeg ze krampen, waarna alles plotseling veranderde.
“Ik schrok zo erg. Maar ik kon niet meer terug”, zei Pauline eerder. Ze beschrijft hoe ze haar kindje in haar handen hield en niet durfde los te laten toen de artsen zeiden: “Laat je hand maar los.” Het was een moment vol machteloosheid en intens verdriet.
Het afscheid van Belle
Na de geboorte werden er foto’s gemaakt en spraken de artsen en verpleegkundigen liefdevolle woorden. Het was een poging om de ondraaglijke situatie iets draaglijker te maken. Kort daarna moest Pauline naar de operatiekamer, omdat haar placenta niet vanzelf losliet.
Daardoor was ze er niet bij toen Belle uiteindelijk overleed. Het besef dat ze niet naast haar dochter kon zijn op dat laatste moment, maakt het verlies nog zwaarder voor haar. Toch blijft ze Belle ieder jaar opnieuw eren met woorden die recht uit haar hart komen.
