Het afgelopen jaar bracht voor Frans Bauer een van de meest ingrijpende momenten uit zijn leven met zich mee. Zijn moeder Wies, die al een tijd aan dementie lijdt, moest verhuizen naar een woonzorgcentrum.
Voor de familie Bauer betekende dit niet alleen een grote verandering, maar ook een emotioneel afscheid. De geliefde woonwagen waarin Wies jarenlang met haar man woonde, moest worden verkocht. Voor Frans voelde dat alsof hij een stukje familiegeschiedenis moest loslaten.
Een nieuwe plek met vertrouwde herinneringen
Aan weekblad Privé vertelt Frans openhartig dat het inmiddels “meer dan goed” gaat met zijn moeder. “We hebben de woonwagen waar ze met mijn vader heeft gewoond, verkocht. Haar huisje hebben we precies zo ingericht als de woonwagen. Ze ziet dus eigenlijk geen verschil.”
Volgens de zanger voelt de nieuwe woonomgeving vertrouwd voor zijn moeder, wat voor de familie een grote opluchting is. Ze wilden dat Wies zich thuis zou blijven voelen, ook al moest ze noodgedwongen haar vertrouwde plek verlaten.
Een afscheid vol emoties en betekenis
De verkoop van de woonwagen ging echter niet zonder tranen. Frans vertelt dat het een moeilijke beslissing was: “Het is wel een stuk geschiedenis dat we weg hebben gedaan. Maar aan de andere kant moet je ook blij zijn met de nieuwe start.
Voor ons is het een veilig gevoel, dat we weten dat ze 24 uur per dag zorg heeft.” Voor Frans symboliseert de verkoop niet alleen het loslaten van het verleden, maar ook het omarmen van rust en zekerheid voor zijn moeder.
Een drukke tijd vol muziek en emoties
Ondertussen reist Frans het land door met zijn theatertour, de Solo Tour. Op het podium straalt hij als vanouds, maar achter die glimlach schuilt ook emotie. “Het is ook een tour met een traan.
Het heet Solo, omdat als ik terugkijk in mijn eigen kring, ook hier een beetje solo sta. Natuurlijk heb ik mijn gezin wat vanavond komt.” De zanger benadrukt dat hij ondanks de steun van zijn gezin het gemis van zijn ouders sterk voelt. “Vroeger waren mijn ouders erbij, mijn vader was erbij, en mijn moeder.”
De moeilijke keuze voor zorg en veiligheid
Eerder dit jaar moest Frans de hartverscheurende beslissing nemen om zijn moeder te laten verhuizen. “Als je van iemand houdt, moet je soms keuzes maken die je liever niet zou maken…”, vertelde hij.
De toenemende vergeetachtigheid van Wies maakte het thuis steeds onveiliger. Frans legt uit: “Mijn moeder lijdt aan dementie en begon de laatste tijd steeds vaker dingen te vergeten. Zo liet ze regelmatig haar sleutels liggen of ging ze wandelen zonder dat wij wisten waarheen. Dat werd gevaarlijk en daarom hebben we uiteindelijk die beslissing genomen.”
Rust en acceptatie binnen de familie
Gelukkig begrijpt Wies waarom deze stap nodig was. Frans zegt opgelucht dat zijn moeder “volledig achter de keuze” staat. De familie voelt zich nu rustiger, wetende dat er altijd iemand in de buurt is om haar te helpen.
Voor Frans is het een geruststellende gedachte dat zijn moeder veilig is, ook al blijft het pijnlijk om te zien hoe het leven verandert. De zanger blijft ondanks alles optimistisch en vindt troost in zijn muziek, waar hij zijn gevoelens in kwijt kan.
Een toekomst vol herinneringen en hoop
Hoewel Frans zijn moeder mist in het dagelijkse leven, koestert hij de herinneringen aan de tijd in de woonwagen. Het verleden blijft een belangrijk deel van wie hij is, maar hij kijkt ook vooruit. Zijn optredens geven hem kracht, en de liefde voor zijn familie blijft de drijvende kracht achter alles wat hij doet. Voor de zanger is dit hoofdstuk een les in loslaten, maar ook in liefde en toewijding.
