Het herstel van Elisa Rutten vraagt veel meer van haar dan ze ooit had kunnen voorspellen. Je kent haar waarschijnlijk van Het Spaanse Dorp en Daar Gaan Ze Weer, waar je haar altijd zag stralen met haar energie en enthousiasme.
Nu, bijna twaalf weken na haar val en de operatie aan haar gebroken been, vertelt Elisa hoe zwaar deze onverwacht lange periode haar valt. Haar eerlijkheid maakt indruk, omdat je voelt hoe intens dit proces voor haar is en hoe groot de mentale uitdaging blijft.
Het herstel valt veel zwaarder dan gedacht
Elisa vertelt dat ze haar herstel totaal verkeerd heeft ingeschat. Ze dacht dat ze na zes tot acht weken weer zou kunnen lopen en langzaam haar oude ritme zou terugvinden. “Eerlijk gezegd het valt me zó ontzettend zwaar tegen.
Ik dacht echt: nou ja, na een week of zes, acht, dan loop ik alweer rond, dan ben ik weer een beetje de oude. Maar jongens wat heb de ik dat verkeerd ingeschat.” Die woorden laten zien hoe groot haar teleurstelling is en hoe heftig het traject voor haar blijft.
Ze gebruikt nog steeds een looprekje in huis, omdat ze nog niet goed op haar been kan staan. De volgende controle staat gepland op de 21ste, waarbij er nieuwe foto’s worden gemaakt.
Wachten op duidelijkheid en hopen op goed nieuws
Drie dagen na de foto’s heeft Elisa een gesprek met de chirurg, waarin ze hoopt te horen dat ze eindelijk mag beginnen met revalideren. Het wachten maakt de situatie moeilijker, omdat de onzekerheid dagelijks aanwezig blijft.
Ze zit in Spanje, omringd door een prachtig uitzicht, maar het uitzicht maakt de situatie niet minder zwaar. “En ja, ik zit dan wel in Spanje met een prachtig uitzicht, maar eerlijk? Soms zie ik het gewoon even niet meer zitten.” Deze zin raakt, omdat je voelt dat haar wereld stil staat terwijl het leven van anderen verdergaat. Ze omschrijft haar dagen als zitten, wachten en hopen.
De mentale strijd weegt misschien nog zwaarder
Elisa vertelt dat het herstel zóveel langer duurt dan ze had verwacht. De traagheid van het proces vreet aan haar geduld en haar optimisme. Ze ziet anderen bewegen, werken en genieten van hun dagelijkse bezigheden, terwijl zij afhankelijk is van hulpmiddelen en rust.
“Alles en iedereen gaat verder met z’n leven, en ik zit hier letterlijk te zitten. Te wachten. Te hopen dat het goed komt.” Die openhartigheid maakt haar verhaal menselijk en herkenbaar voor iedereen die ooit met langdurig herstel te maken kreeg.
Toch blijft Elisa zoeken naar moed in kleine stappen
Ondanks de frustratie probeert Elisa elke dag een beetje moed te vinden. Die kracht komt soms uit kleine dingen: een gesprek, een mooi uitzicht of een stap die een fractie lichter voelt dan de dag ervoor.
Ze geeft toe dat het niet altijd lukt, maar dat ze weigert op te geven. Haar woorden laten zien hoe zwaar dit traject is, maar ook hoe sterk ze blijft ondanks de tegenslagen. Het feit dat ze deze kwetsbare update deelt, toont hoe groot haar behoefte aan eerlijkheid en verbinding is.
Een lange weg, maar ook een verhaal van doorzetten
Het verhaal van Elisa laat zien dat herstel geen rechte lijn volgt. Je ziet dat ze zich vastklampt aan hoop, ook wanneer dagen donker voelen. Haar situatie herinnert je eraan hoe belangrijk geduld en steun zijn tijdens een langdurig herstel. Haar eerlijkheid maakt dit een verhaal dat je raakt en inspireert.
