Ellie Lust stond jarenlang bekend als een vertrouwd en zichtbaar gezicht binnen de Nederlandse politie. Haar rol reikte verder dan het reguliere politiewerk, omdat zij ook regelmatig optrad als woordvoerder en boegbeeld. Die zichtbaarheid zorgde voor waardering bij het publiek, maar leidde intern tot spanningen die steeds moeilijker te negeren waren.
Uiteindelijk volgde een ingrijpende beslissing die haar loopbaan volledig veranderde. Het vertrek bij de politie bleek geen weloverwogen carrièrestap, maar een noodzakelijke keuze om verder te kunnen. Die periode liet diepe sporen achter, zowel professioneel als persoonlijk.
Een positie die langzaam verschoof
Na haar vertrek sloeg Ellie Lust een nieuwe richting in en vond zij haar plek binnen de mediawereld. Die overgang kwam niet voort uit ambitie, maar uit omstandigheden die haar daartoe dwongen. Haar groeiende bekendheid veranderde haar positie binnen het korps merkbaar.
In gesprekken met Nouveau, waar Weekend over berichtte, gaf zij aan dat zichtbaarheid niet alleen kansen bood. Het riep ook weerstand op bij collega’s die moeite hadden met haar prominente rol. Daardoor voelde zij dat haar positie steeds kwetsbaarder werd. Het afscheid van de politie was volgens haar geen vrije keuze, maar een proces dat haar werd opgedrongen.
Tekst gaat verder onder de video
Pijnlijke breuk met het korps
Het einde van haar politiecarrière blijft voor Ellie Lust een gevoelig onderwerp. “Ik heb veel verdriet gehad van mijn vertrek bij de politie. Ik voelde op een gegeven moment dat de politie van mij af wilde, want ik werd te zichtbaar en dan krijg je toch te maken met afgunst en jaloezie, van naaste collega’s.
Terwijl ik de politie nooit kwaad heb gedaan.” Die woorden tonen hoe diep het afscheid haar raakte. Ondanks meerdere pogingen om in gesprek te blijven, veranderde de situatie niet. Gaandeweg werd duidelijk dat haar toekomst niet langer binnen het korps lag. Dat besef maakte de breuk extra pijnlijk.
Ziek van onveiligheid
De spanningen binnen de organisatie hadden niet alleen mentale gevolgen, maar ook fysieke klachten. “Uiteindelijk werd ik van die onveiligheid binnen de politie ziek. Ik had een veel te hoge bloeddruk, ik ging meerdere keren door mijn rug, terwijl ik helemaal geen rugpatiënt ben.”
De onrust werkte door in haar dagelijks functioneren en haar gezondheid ging zichtbaar achteruit. In haar directe omgeving groeide de bezorgdheid. “Je stopt ermee, want dit kan zo niet langer”, zeiden haar naasten. Dat moment maakte duidelijk dat doorgaan geen optie meer was. Haar welzijn kreeg uiteindelijk voorrang boven loyaliteit aan het korps.
Ruimte voor reflectie
Met het verstrijken van de jaren kwam er ruimte voor afstand en reflectie. De boosheid en het verdriet maakten langzaam plaats voor begrip en acceptatie. Ellie Lust kijkt inmiddels anders naar die periode. “Tijd heelt.
Ik voel me oprecht een gezegend mens binnen het medialandschap met al mijn fijne collega’s bij RTL en ik begrijp nu, en dat is mijn geloof, waarom het zo moest gaan.” Die woorden laten zien hoe zij haar ervaringen een plek gaf. Het loslaten van het oude bleek noodzakelijk om iets nieuws te kunnen omarmen. Achteraf ziet zij betekenis in de gedwongen verandering.
Een nieuw hoofdstuk in de media
Binnen de media vond Ellie Lust een werkomgeving waar zij zich opnieuw veilig voelde. De samenwerking met collega’s gaf haar vertrouwen en rust. Ze merkte dat verandering soms pas mogelijk wordt wanneer vasthouden geen optie meer is.
“Je wilt vaak niet aan iets nieuws beginnen, omdat je nog te veel hangt aan het oude.” Die uitspraak typeert haar proces. Soms worden keuzes van buitenaf bepaald, waardoor een nieuw pad ontstaat. Terugkijkend begrijpt zij dat deze wending nodig was om verder te groeien. Haar verhaal laat zien hoe ingrijpend, maar ook vormend, zo’n breuk kan zijn.
