Natasja Froger heeft in het programma Het Waren 2 Fantastische Dagen een opvallend eerlijk hoofdstuk uit haar liefdesleven gedeeld. Ze vertelde hoe de vonk tussen haar en René Froger ooit oversloeg in Athene, terwijl ze op dat moment naar eigen zeggen niet wist dat hij nog getrouwd was. Het is zo’n verhaal dat tegelijk licht en ongemakkelijk voelt: een vakantiesetting, een spontane klik en daarna ineens de realiteit.
In de uitzending kijkt Natasja (60) terug op die beginperiode met open vizier. Niet om iets goed te praten, maar om te laten zien hoe het destijds liep—en hoe het uiteindelijk uitmondde in een lange relatie. Inmiddels zijn Natasja en René (65) al tientallen jaren samen, maar die eerste ontmoeting had duidelijk een rafelrandje.
Een zomer in athene waar alles begon
De ontmoeting tussen Natasja en René speelde zich af in 1987, in Athene. René was daar met een vaste groep Ajax-supporters uit Amsterdam, afgereisd voor een Europese wedstrijd. Natasja werkte in die periode als stewardess en kwam met vriendinnen terecht bij een potje tussen supporters en de pers—zo’n typisch reisavontuur dat je later als anekdote vertelt.
Het decor was in ieder geval onvergetelijk: bloedheet. Natasja schetst het beeld van een dag waarop de temperatuur rond de veertig graden lag. In plaats van chic of ingewikkeld maken, deed ze vooral het praktische: water, cola, alles wat ze te pakken kon krijgen. Met volle tassen het veld op—en, zoals ze zelf lachend opmerkt, blijkbaar werkte dat. Daar zou ze René’s hart mee hebben “veroverd”.
Een klik, zonder dat alle feiten op tafel lagen
Wat begon als iets dat nog de sfeer van een vakantieliefde had, bleek al snel serieuzer te voelen. Natasja vertelt dat ze oprecht niet wist dat René getrouwd was. Het is een detail dat het verhaal meteen een andere kleur geeft, zeker omdat het in de uitzending niet wordt gebracht als drama, maar als een feit dat pas later duidelijk werd.
Ze zegt er ook eerlijk bij dat het waarschijnlijk weinig had veranderd als ze het wél meteen had geweten. Volgens haar was die eerste connectie zo sterk dat het anders waarschijnlijk alsnog dezelfde kant op was gegaan. “Wij hadden gewoon gelijk een onwijze klik,” vertelt ze, waarmee ze aangeeft dat het niet voelde als iets tijdelijks of oppervlakkigs.
De realitycheck kwam op een vlucht naar spanje
De echte realitycheck kwam niet in Athene, maar later tijdens haar werk. Natasja kwam René opnieuw tegen op een vlucht naar Spanje. En daar stapte hij niet alleen aan boord, maar met zijn vrouw en kind. Op dat moment viel alles op zijn plek, en tegelijkertijd werd het ineens ook pijnlijk concreet.
Natasja reageert er in het programma zichtbaar verbaasd op: “Hoe kan je het bedenken?” Later sprak René haar in het vliegtuig aan met de woorden: “Oh sorry, ik dacht dat je het wist.” Voor Natasja was dat een duidelijke grens. Ze besloot het daarbij te laten en vatte het samen met een zin die je meteen onthoudt: “What happens in Athens, stays in Athens.”
Toch bleef het contact, en kwam hij terug
Alleen: zo simpel bleek het uiteindelijk niet te zijn. Ondanks haar besluit om het af te sluiten, bleef er contact. En al snel kwam er een moment dat het verhaal een andere wending kreeg. Een week later stond René bij haar op de stoep. Niet met een vaag appje of een half excuus, maar met een emotie die hij volgens Natasja zelf nauwelijks kon plaatsen.
Hij zou tegen haar hebben gezegd: “Ik heb dit nog nooit gevoeld wat ik nu voel.” Daar bleef het niet bij. Natasja vertelt ook over een cassettebandje dat ze van hem kreeg, waarop René een nummer speciaal voor haar had opgenomen in de studio. Met de tekst: If it takes forever, I will wait for you. Het klinkt bijna filmisch, maar het was voor haar duidelijk: dit was geen kortstondige bevlieging.
Een jaar later kozen ze alsnog voor elkaar
Toch ging het niet meteen van “Athene” naar “samen een leven opbouwen”. Volgens Natasja duurde het nog ongeveer een jaar voordat ze echt besloten samen verder te gaan. In die tijd had ze hem dus al lang uit haar hoofd kunnen zetten, maar dat lukte niet. Ze vat het droog samen: “Hij zat nog steeds in mijn kop.”
Dat zinnetje zegt veel: niet alleen over verliefdheid, maar ook over hoe hardnekkig een gevoel kan zijn, óók als je verstand er iets anders van vindt. Uiteindelijk kozen ze ervoor om hun relatie een echte kans te geven. Vanaf dat moment begon een hoofdstuk dat—hoe rommelig het ook startte—zou uitgroeien tot iets blijvends.
Van een ingewikkeld begin naar 34 jaar huwelijk
Fast forward naar nu: Natasja en René zijn inmiddels 34 jaar getrouwd. In het programma haalt ze haar trouwjurk van zolder om die opnieuw aan te trekken. Dat beeld—een trouwjurk die opnieuw het daglicht ziet—past ook bij de toon van het gesprek: terugkijken, relativeren en tegelijkertijd erkennen hoe groot de liefde uiteindelijk werd.
In gesprek met onder anderen Ernst Daniël Smid en Edino van Dorsten spreekt Natasja warm over haar man. Ze noemt René “intens lief” en roemt zijn “enorm groot, goed hart”. Het is het soort omschrijving dat je meestal pas geeft als je écht lang met iemand samen bent en door allerlei fases heen bent gegaan.
Humor als lijm, ook als het leven tegenzit
Natasja vertelt ook dat zij en René in veel opzichten van elkaar verschillen. Maar er is één ding dat volgens haar altijd als een soort lijm heeft gewerkt: humor. Vanaf dag één konden ze met z’n tweeën hard lachen, zegt ze, en dat kunnen ze nog steeds. In een relatie is dat vaak meer waard dan mensen denken.
Ze zegt het op haar eigen manier: lachen sleept je door “alle ellende” heen. Daarmee bedoelt ze niet dat het altijd ellende is, maar dat het leven nu eenmaal momenten kent waarop het schuurt. En als je dan samen nog kunt relativeren, elkaar kunt opvangen en weer kunt lachen, dan houd je het langer vol dan wanneer alles afhankelijk is van romantiek alleen.
Waarom ze niet zonder hem wil, ook al kan ze alleen zijn
Een opvallend eerlijk stuk uit haar verhaal is hoe ze kijkt naar alleen zijn. Natasja zegt dat ze dat prima kan: alleen zijn is voor haar niet het probleem. Maar ze wil het simpelweg niet. “Ik vind alles leuk met hem,” zegt ze. Het is een simpele zin, maar het klinkt als iets wat je alleen zegt als het echt zo voelt.
Daarmee sluit haar verhaal ook mooi aan bij het idee van het programma: terugkijken op momenten die je vormen, inclusief de gekke bochten. Het Waren 2 Fantastische Dagen is elke zondag om 20.00 uur te zien bij SBS6. Wat vind jij: is eerlijk terugkijken op zo’n begin moedig, of juist ongemakkelijk? Laat het ons weten via onze socials.
