Simoon (47) en Arrie (51) Verheijen ruilden in het programma Ik Vertrek Nederland in voor de zon van Spanje. Samen met hun dochter Daantje (11) streken ze neer aan de Costa Blanca, in L’Alfàs del Pi. Hun doel: een rolstoeltoegankelijk gastenverblijf opbouwen waar gezinnen met zorgintensieve kinderen én volwassenen echt onbezorgd vakantie kunnen vieren.
Ze kochten een flinke villa met genoeg ruimte om zo’n plek te maken zoals ze die zelf misten: praktisch, warm en vooral veilig. Voor veel gasten is het zelfs de eerste keer dat ze überhaupt met hun kind op vakantie durven. En juist dat vertrouwen, dat mensen bij hen voelen, is voor Simoon en Arrie de kern van hun avontuur.
Een droom met een duidelijke missie
Simoon en Arrie begonnen niet zomaar aan een B&B-idee met een mooi uitzicht. Ze wilden een plek creëren waar toegankelijkheid geen extraatje is, maar de basis. Denk aan brede doorgangen, aangepaste voorzieningen en een omgeving waar hulpmiddelen geen obstakel zijn.
Wat hun concept extra bijzonder maakt, is dat gasten desgewenst ook zorg kunnen inkopen. Daardoor is het niet alleen een verblijf, maar voor sommige gezinnen ook een soort vangnet. Simoon is dan ook regelmatig beneden in het appartement aan het werk, om ondersteuning te bieden waar dat nodig is.
De verhuur draait beter dan ze durfden hopen
Ruim een jaar na hun vertrek blijkt dat de behoefte groot is. Het gastenverblijf loopt goed, met een bezettingsgraad van rond de 70 procent. Bovendien zijn er al boekingen binnen tot het einde van het jaar, wat zorgt voor een stevige basis.
Die cijfers vertellen maar een deel van het verhaal. Want achter elke reservering zit vaak een gezin dat al jaren tegen dezelfde drempels aanloopt: te weinig aangepaste plekken, te weinig begrip, en vooral veel praktische stress. Bij de Verheijens mogen ze even ademhalen.
November 2025 bracht een onverwachte tegenslag
Toch ging het niet alleen maar in een stijgende lijn. Begin november 2025 kreeg het gezin een flinke klap te verwerken: Arrie scheurde zijn achillespees. Een blessure die op papier al vervelend is, maar in de praktijk voor hun bedrijf direct grote gevolgen had.
Arrie moest geopereerd worden en kreeg te maken met een wond die slecht genas. Dat betekende een lange herstelperiode waarin hij niet kon doen wat hij normaal gesproken wél doet: klussen, aanpakken, doorpakken. En laat dat nou precies zijn wat bij hun tempo hoort.
Plannen op pauze en frustratie in huis
De blessure zorgde ervoor dat allerlei plannen tijdelijk stil kwamen te liggen. Klussen bleven liggen, het onderhoud ging trager en ook nieuwe ideeën moesten in de ijskast. Voor een gezin dat juist verhuisde om een droom met twee handen aan te grijpen, is dat slikken.
De frustratie zat hem niet alleen in het werk dat bleef liggen, maar ook in het gevoel van ‘stilstaan’. Simoon en Arrie zijn doeners, en in Spanje is er in en rond zo’n grote villa altijd iets te verbeteren. Gedwongen rust is dan niet bepaald hun natuurlijke habitat.
Stap voor stap weer vooruit
Toch laten Simoon en Arrie zich niet uit het veld slaan. Ze pakken de draad stap voor stap weer op en bouwen verder, ook al is het tempo soms anders dan ze zouden willen. Hun aanpak blijft: rustig kijken wat kan, en de rest volgt.
Het belangrijkste is dat het gastenverblijf inmiddels precies is geworden zoals ze het voor ogen hadden. Ze voelen zich op hun plek in Spanje, en ondanks de hobbel op de weg klinkt er vooral tevredenheid door: dit is waarvoor ze het deden.
Een plek waar gezinnen zich veilig voelen
Wat het verblijf van de Verheijens echt onderscheidt, is de combinatie van toegankelijkheid en begrip. Veel gasten komen binnen met een rugzak aan ervaringen: accommodaties die nét niet werken, vakantieparken die geen rekening houden met zorgbehoeften, of simpelweg de angst dat het misgaat.
Juist daarom is die veilige, vertrouwde sfeer zo belangrijk. Niet alleen de stenen en de aanpassingen maken het verschil, maar ook de mensen. En dat is precies waar Simoon en Arrie hun hart in leggen: zorgen dat gasten zich gezien voelen.
