Saskia stapte in Winter Vol Liefde met een open blik en een flinke dosis hoop het Oostenrijkse avontuur in. De klik met Klaas leek er op papier te kunnen zijn, maar eenmaal terugkijkend is ze eerlijk: de liefde vond ze daar uiteindelijk niet.
In een gesprek met De Telegraaf blikt de krullenbol terug op haar weken in de sneeuw. Niet met moddergooien, maar met een duidelijke boodschap: sommige verwachtingen zijn zo groot, dat je er als nieuw iemand nauwelijks tussen past.
Een leven dat stil bleef staan
Volgens Saskia zat de kern van het probleem niet in kleine irritaties of een misgelopen moment, maar in iets fundamentelers. Klaas zou zijn leven willen voortzetten zoals het acht jaar geleden stopte, na het overlijden van zijn vrouw.
Dat klinkt voor buitenstaanders misschien als trouw en romantisch, maar in de praktijk wordt het ingewikkeld. Als je een nieuwe partner vraagt om in dat bestaande plaatje te stappen, geef je diegene automatisch een enorme verantwoordelijkheid die zwaarder weegt dan ‘gewoon’ verliefd worden.
‘Als vrouw kun je dan eigenlijk nooit meer weg’
Saskia verwoordt het scherp: wanneer jij alles opgeeft om bij iemand te gaan wonen die nog volledig in het verleden staat, voelt vertrekken later bijna onmogelijk. Niet omdat je gevangen zit, maar omdat het moreel zo zwaar weegt.
Want als jij dan tóch besluit dat het niet werkt, lijkt het alsof je iemands leven opnieuw overhoop haalt. Saskia noemt dat een enorme druk: “Dan ruïneer je zijn leven.” Precies dát is volgens haar iets te groots om van iemand te verlangen.
Een advies dat verder gaat dan alleen Klaas
In plaats van het af te doen als ‘geen match’, zegt Saskia dat ze Klaas ook eerlijk heeft teruggegeven waar het volgens haar schuurt. Eerst dat stuk verwerken en aankijken, voordat je verwacht dat iemand naast je kan staan als gelijkwaardige partner.
Pas als dat fundament steviger is, kan er ruimte ontstaan voor een relatie die niet om één persoon heen gebouwd is. Dan kan zij — of een andere vrouw — in de toekomst wél een plek innemen, zonder de rol te krijgen van redder of invuller.
Verhuizen naar Oostenrijk was geen optie
Los van de emotionele lading had Saskia ook praktisch gezien niet zomaar haar leven in Nederland kunnen inruilen. Zelfs als het wél had gewerkt met Klaas, was direct verhuizen naar Oostenrijk voor haar geen scenario geweest.
Ze trekt daarin een duidelijke grens: zolang haar kinderen nog thuis wonen, wil ze hun basis niet op het spel zetten. Ze vindt het belangrijk dat zij een veilige omgeving hebben om te groeien, en dat die stabiliteit niet afhankelijk wordt van haar liefdesleven.
Kinderen op één, liefde daarnaast
Saskia is helder over haar prioriteiten: haar kinderen staan op één. Dat betekent niet dat ze zichzelf wegcijfert, maar wel dat haar keuzes altijd een extra laag hebben. Waar iemand zonder gezin sneller kan schakelen, ligt dat voor haar anders.
Ze zegt ook: dat geldt eigenlijk net zo goed als je iemand ‘gewoon’ uit de buurt zou ontmoeten. Het is niet alleen Oostenrijk dat de stap groot maakt; het is het feit dat haar leven verweven is met de thuisbasis van haar gezin.
Geen bitterheid, wel realisme
Wat opvalt aan Saskia’s terugblik is dat er weinig rancune in zit. Ze lijkt vooral realistisch: het was één persoon, één situatie, één poging. En soms is dat precies wat het is: waardevol, leerzaam, maar niet voor de lange termijn.
Die houding past bij de manier waarop ze Klaas beschrijft: niet als ‘fout’, maar als iemand met een wensenpakket dat misschien niet strookt met wat je van een nieuwe partner kunt vragen. En dat is een pijnlijk inzicht, maar ook een eerlijk inzicht.
Het geloof in liefde is niet weg
Ondanks het mislopen van deze match heeft Saskia haar geloof in de liefde niet verloren. Ze vat het nuchter samen: Klaas is maar één persoon, en er zwemmen — hopelijk — meer vissen in de vijver. Die hoop is er nog steeds.
Wat ze zoekt is vooral stabiliteit. Geen ‘fladderaar’, maar iemand die met beide benen op de grond staat en echt geïnteresseerd is in wie zij is. Niet alleen in het leuke, maar ook in alles wat daaronder zit.
Dromen over een tweede levensfase
Saskia spreekt ook over een toekomstbeeld dat veel kijkers zullen herkennen: de tweede fase van het leven, waarin je niet meer alles hoeft op te bouwen, maar juist samen mag genieten. Geen haast, wel richting en zin in het leven.
In haar ideale scenario is er ruimte voor avontuur: samen een campertje kopen, door Europa reizen, spontane stops maken en gewoon ‘leven leven’. Niet als ontsnapping, maar als keuze voor verbinding, plezier en kwaliteitstijd.
