Angele (38) had tien jaar geleden nooit kunnen bedenken dat één klap op haar hoofd haar hele leven zou omgooien. Het gebeurde op haar werk: een ongeluk, een harde tik, en daarna een diagnose die in eerste instantie nog ‘meeviel’.
Er werd gesproken van een hersenschudding, iets wat bij veel mensen met rust en tijd weer bijtrekt. Maar bij Angele ging het juist de andere kant op: haar klachten werden zwaarder, hardnekkiger en uiteindelijk allesbepalend.
Van hersenschudding naar dagelijks overleven
In de periode na het ongeluk merkte Angele dat haar lichaam steeds heftiger reageerde op prikkels. Licht werd ondraaglijk, geluid en drukte waren te veel, en haar energie leek in rap tempo weg te lopen.
Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er een klacht bij die haar dagen compleet ging beheersen: eten en drinken lukte nauwelijks nog. Alles wat ze binnenkreeg, kwam er vrijwel meteen weer uit.
Het gevoel niet serieus genomen te worden
Wat in verhalen zoals deze vaak extra pijn doet, is niet alleen de klacht zelf, maar ook de zoektocht naar erkenning. Angele voelde zich in Nederland niet gehoord en niet echt serieus genomen.
Wanneer je leven steeds kleiner wordt, wil je vooral dat iemand meekijkt, doorvraagt en je klachten niet wegwuift. Voor Angele werd die behoefte uiteindelijk een belangrijke reden om verder te kijken dan de grens.
Een behandeling in Amerika en de rekening die volgde
Vier jaar geleden besloot ze naar een kliniek in de Verenigde Staten te gaan voor behandeling. Een grote stap, letterlijk en figuurlijk, maar ook een stap met een prijskaartje dat voor de meeste mensen niet te dragen is.
Omdat deze behandeling in Nederland niet wordt vergoed en hier bovendien niet als medisch onderbouwd wordt gezien, moest Angele het zelf bekostigen. De consequentie daarvan was enorm: ze verkocht haar koophuis.
Haar huis: de plek waar ze voor vocht
Het was niet zomaar een woning. Angele kocht haar huis al op haar 23e en stak er alles in om er te kunnen blijven wonen. Het was haar veilige plek, een basis die ze zelf had opgebouwd.
Juist daarom hakt het erin dat die plek uiteindelijk moest worden opgegeven om een kans op verbetering te betalen. Voor Angele voelt het verlies niet als een hoofdstuk dat je ‘even’ afsluit.
Wonen in een bus, omdat er geen andere optie is
Inmiddels woont Angele in een bus. Ze noemt de situatie zwaar en mensonterend, omdat het niet alleen gaat om klein wonen, maar om leven zonder de basisvoorzieningen die voor anderen vanzelfsprekend zijn.
Een eigen badkamer, een toilet, een rustige slaapkamer: in haar dagelijks bestaan is dat er niet. En dat is extra wrang als je gezondheid al aan alle kanten onder druk staat.
De video van de dag dat ze haar huis moest verlaten
Op de dag dat ze haar woning moest verlaten, maakte Angele een video. Een momentopname die toen vooral vastlegde wat er gebeurde, maar die haar recent opnieuw raakte toen ze het terugzag.
Ze vertelde dat het weer pijn deed, juist omdat het verlies nog niet ‘af’ is. Het gemis van een veilige plek is er elke dag, en het besef dat ze alles is kwijtgeraakt blijft schrijnen.
Klachten die blijven, ook na behandeling
De Amerikaanse behandeling betekende niet dat alle problemen verdwenen. Een van de meest ingrijpende klachten bleef: het direct uitspugen van eten en drinken. Dat maakt het opbouwen van kracht haast onmogelijk.
Opvallend is dat pillen wel kunnen. Angele legt uit dat haar lichaam medicijnen niet als voeding herkent, waardoor die wél blijven zitten. Het zegt veel over hoe grillig en onvoorspelbaar haar klachten zijn.
‘Back to nature’ in de praktische realiteit
Wie in een bus leeft, moet oplossingen verzinnen voor alles wat normaal ‘gewoon geregeld’ is. Bij Angele gaat dat nog een laag dieper, omdat haar lichaam en haar energie haar keuzes sterk beperken.
Er is geen toilet in de bus. Ze gebruikt een ‘spuugbeker’ om te plassen, het toilet van de sportschool als het echt moet, en bij hoge nood een glazen pot. Ze noemt het zelf: ‘back to nature’.
Te zien in ‘je zal het maar hebben’
Het verhaal van Angele komt aan bod in het programma Je Zal Het Maar Hebben. Daarin laat ze zien hoe haar leven eruitziet en deelt ze openhartig wat het met haar doet, zonder er woorden aan te sparen.
Presentatrice Emma Wortelboer gaat met haar in gesprek en volgt haar in het dagelijkse ritme van overleven, regelen en volhouden. Het programma is elke dinsdag om 21.10 uur te zien op NPO 3.
Een verhaal dat blijft hangen
Wat Angele meemaakt laat zien hoe dun de lijn kan zijn tussen ‘gewoon je leven leiden’ en plots afhankelijk worden van oplossingen die je nooit had bedacht. Eén ongeluk kan alles verschuiven, inclusief je toekomstbeeld.
Het is ook een verhaal over keuzes die geen echte keuzes zijn: gezondheid tegenover financiële zekerheid, hoop tegenover de prijs die je betaalt. Wat vind jij hiervan? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: rtl.nl
