Op het oog lijkt het allemaal prima te lopen tussen André Hazes en Monique Westenberg. Ze komen elkaar regelmatig tegen, delen hun zoon Dré en laten naar buiten toe vooral zien dat ze respectvol met elkaar omgaan.
Maar zoals bij veel gescheiden ouders: juist in de kleine opvoeddingen zit soms de spanning. Niet met ruzie en drama, wel met stevige meningsverschillen over wat je je kind wel en niet laat doen.
Verschillende stijlen onder één dak
André vertelt in zijn podcast ADHAZES dat hij zichzelf ziet als de strenge ouder. Niet omdat hij zijn zoon iets wil onthouden, maar omdat hij vindt dat Dré moet leren omgaan met keuzes, grenzen en gevolgen.
Hij benadrukt dat hij mensen om hem heen graag verwent, maar dat hij bij zijn kind bewust anders handelt. In zijn ogen is het belangrijk dat Dré beseft dat niet alles vanzelfsprekend is, ook niet op vakantie.
De ‘nu kiezen, straks niets’ regel
Als voorbeeld haalt André een situatie aan die vaker voorkomt wanneer ze in Amerika zijn. Dré ziet iets in een winkel en wil het graag hebben. André zegt dan niet meteen nee, maar stelt wel voorwaarden.
De afspraak is volgens hem duidelijk: koop je dit nu, dan is dit je enige aankoop die dag. En omdat er vaak nog uren gewandeld wordt langs winkels en kraampjes, betekent dat ook: later op de dag niets extra’s meer.
Even nadenken, echt zeker weten
Wat André er belangrijk aan vindt, is het moment van reflectie. Hij vertelt dat hij zijn zoon ook echt de tijd geeft om erover na te denken. Niet snel-snel beslissen, maar even voelen: wil je dit echt?
Volgens André drukt hij Dré op het hart dat je soms beter kunt wachten, juist omdat er nog meer leuke dingen komen. Maar als Dré dan toch vol overtuiging ja zegt, dan houdt André zich aan de afspraak.
Spijt in de volgende winkel
En daar komt volgens André het leerstuk. In de volgende winkel slaat de twijfel regelmatig toe. Dré ziet dan iets anders en merkt dat hij liever dát had gehad. Het gevolg: balen en spijt.
André beschrijft hoe zijn zoon dan kan zeggen: “Papa, ik wil dit niet, ik wil dát.” Hij reageert daar nuchter op. Vervelend, zegt hij, maar het hoort bij leren kiezen en bij afspraken nakomen.
Het punt waarop Monique ingrijpt
Juist die standvastigheid zorgt soms voor discussie met Monique, vertelt André. Waar hij de afspraak als een les ziet, kijkt zij er volgens hem soms luchtiger naar, zeker als het vakantie is.
Monique zou dan zeggen: “Ach joh, het is vakantie!” André is daar duidelijk over: nee. Hij vindt dat hij Dré al een eerlijk moment heeft gegeven om na te denken, en dat de grens daarna ook echt moet blijven staan.
Geen oorlog, wel duidelijke principes
Opvallend is dat André het niet brengt als een grote ruzie, maar meer als een terugkerend verschil in aanpak. Hij kiest voor consequent zijn, ook als dat op korte termijn gezeur oplevert tijdens het shoppen.
Tegelijk laat hij doorschemeren dat de band tussen hem en Monique goed genoeg is om dit uit te spreken. Alleen: bij principes over opvoeding wordt het al snel persoonlijk, omdat je allebei denkt het beste te doen.
