Wie Married at First Sight kijkt, rekent op ongemakkelijke stiltes, eerste indrukken en die typische mix van hoop en zenuwen. In de derde aflevering ging het daar ook allemaal over, maar toch bleef bij veel kijkers iets heel anders hangen. Niet de romantiek, niet de twijfels, maar wat er onbedoeld meelifte in een paar beelden tijdens de huwelijksreis.
Joyce en Nick maakten een wandeling over een plein in Marrakech, een decor dat in reality-tv vaak wordt gebruikt als ‘sfeervolle’ achtergrond. Alleen was het deze keer een sfeer die veel mensen juist niet wilden zien: dieren die worden ingezet voor vermaak, midden op straat en zichtbaar in beeld.
Een wandeling die anders uitpakt
Tijdens het rondlopen komt er een man in beeld met een aapje dat vastgeketend aan zijn arm hangt. Joyce en Nick schrikken en stappen snel opzij. Nick roept er nog achteraan: “Straks moet je zo’n aapje nog aaien ook..” Het moment is kort, maar duidelijk genoeg om reacties los te maken.
Daarna volgt een interviewmoment met Joyce. Ze zegt dat ze “wel kan genieten van een cultuurshock, met al die dieren”. In dezelfde montage is ook een slang te zien die in de hitte op de grond ligt en pas beweegt wanneer de begeleider op een fluit speelt. Voor kijkers kwam het over als een nonchalant ‘vakantieplaatje’, terwijl het voor anderen juist voelt als dierenleed.
Waarom dit kijkers zo raakt
Beelden van dieren in toeristische hotspots zijn niet nieuw. Op plekken als pleinen en markten worden dieren soms gebruikt om toeristen te lokken voor foto’s, optredens of snelle fooi. Wat op afstand exotisch oogt, kan in werkelijkheid behoorlijk problematisch zijn.
Juist daarom viel het bij veel kijkers verkeerd dat de uitzending het vooral als achtergronddecor liet passeren. Geen uitleg, geen context, geen kritische noot. En omdat Joyce en Nick er luchtig op reageren, leek het even alsof het ‘erbij hoort’ in Marrakech.
Podcastreactie: ‘dit past niet bij rtl’
In de Veronica Superguide Podcast uit Marit Laurensen stevige kritiek op de manier waarop de beelden zijn gebruikt. Ze noemt het ‘stront irritant’ dat dierenleed zo wordt getoond, terwijl Joyce en Nick ondertussen in een luxe hotel verblijven en een ‘mega leuke huwelijksreis’ hebben.
Volgens Laurensen hoort dit niet bij een zender als RTL. Ze zegt dat mensen het misschien overdreven vinden, maar dat het haar persoonlijk raakt omdat ze er zelf is geweest. Vooral de grap van Nick schiet bij haar in het verkeerde keelgat. Haar reactie is fel en ongefilterd: ze vond dat hij beter niets had kunnen zeggen.
Van sfeershot naar discussiepunt
Wat Laurensen extra stoort, is dat de beelden niet alleen ‘per ongeluk’ in beeld komen, maar ook terugkeren als sfeer. Ze noemt het shot met de slangen expliciet: half gedrogeerd op een bloedheet plein. Volgens haar voegt het niets toe en had het simpelweg niet gehoeven.
En als je het dan tóch laat zien, vindt ze dat het anders moet: met duiding. Niet achteloos monteren als vakantiesfeer, maar uitleggen wat er mis kan zijn met dit soort straatpraktijken. Anders blijft het hangen als een normalisering van iets waar veel mensen juist moeite mee hebben.
Een minpunt voor het koppel
In de podcast wordt ook duidelijk dat de irritatie niet alleen richting de productie gaat, maar ook richting Joyce en Nick. Hun reactie oogt luchtig, alsof het vooral grappig of ‘typisch’ is. Voor Laurensen is dat een ‘flink minpunt’ van het koppel.
Ze benadrukt dat het fijn was geweest als de kandidaten off camera in elk geval waren geïnformeerd over dierenleed en hoe daarmee om te gaan. Maar nog liever had ze gezien dat het ook op camera werd besproken, zodat kijkers bewuster worden van wat er achter zulke beelden schuilgaat.
Wat reality-tv hieraan kan doen
Realityprogramma’s filmen vaak in het wild: drukke straten, pleinen en toeristische plekken. Daardoor komen dit soort scènes sneller in beeld dan je zou willen. Maar montage is geen toeval; uiteindelijk kiest een redactie wat de uitzending haalt en welke context wordt toegevoegd.
Een paar seconden uitleg, een korte waarschuwing of een gesprek van de deelnemers kan al verschil maken. Niet om met het vingertje te wijzen, maar om te laten zien dat de productie begrijpt dat dit gevoelig ligt. Zeker in een programma dat draait om menselijke relaties en empathie.
De nasmaak van aflevering drie
De derde aflevering laat zien hoe snel een romantisch tv-moment kan kantelen naar een maatschappelijke discussie. Voor de één zijn het ‘beelden van een bestemming’, voor de ander is het een pijnlijk inkijkje in uitbuiting die toerisme soms in stand houdt.
