Wie Only Joling de afgelopen weken heeft gevolgd, ziet vooral veel gezelligheid, glitter en volle zalen. Maar onder de lach, de one-liners en de eeuwige energie sluimert iets dat steeds lastiger te negeren is. De agenda van Gerard Joling zit zó vol, dat je je afvraagt wanneer hij eigenlijk nog tijd heeft om gewoon even niks te hoeven.
In de zevende aflevering van het tweede seizoen schuurt het contrast extra hard. De beelden zijn vermakelijk en soms ronduit komisch, maar laten ook zien hoe dun de lijn is tussen ‘lekker druk’ en ‘te veel van alles’. En dat is precies waar deze aflevering ongemerkt over begint te gaan.
Van festival naar vakantie zonder pauze
Gerard (65) is het type dat altijd doorgaat. Optreden hier, afspraak daar, en als er dan eindelijk iets op zijn planning staat dat op ‘vrij’ lijkt, is het alsnog werk in vermomming. In deze aflevering vliegt hij met een privéjet naar Innsbruck voor een skitrip met vrienden.
Het is royaal, comfortabel en vooral: typisch Joling. Hij trakteert graag, deelt graag en is niet iemand die zich terugtrekt met z’n geld. Alleen voelt die vakantie niet als opladen. Nauwelijks geland en er wordt alweer gerekend op een liedje, een moment, een showtje.
Waar Nederlanders zijn, is Gerard nooit ‘off’
Het wrange is dat niemand per se kwaad wil. Fans zijn enthousiast, landgenoten herkennen hem, en voor velen is het een cadeautje om hem onverwacht te horen zingen. Maar in de praktijk betekent het dat Gerard eigenlijk nergens meer onzichtbaar kan zijn.
Zelf werkt hij er net zo hard aan mee. De drempel om ‘nee’ te zeggen lijkt bij hem bijna niet te bestaan, zeker niet als er om hem gelachen wordt en hij voelt dat hij ‘nodig’ is. Zo ontstaat een patroon waarin ontspanning steeds wordt uitgesteld.
Tekst gaat verder onder de video
Een docusoap die ineens ook over gezondheid gaat
Only Joling is verkocht als een luchtige kijk in het leven van een van Nederlands bekendste entertainers. Maar na zeven afleveringen valt vooral op hoe vaak vermoeidheid door het beeld heen glipt. Of hij nu in glitterpak staat te knallen, of te laat is en gehaast moet schakelen.
De serie laat ook zijn bekende hypochondrie en doodsgedachten zien: hij is vaak met zijn lichaam bezig, met pijntjes en signalen. Tegelijkertijd lijkt hij soms te onderschatten wat jarenlang leven op adrenaline, weinig slaap en veel prikkels structureel met je lijf doet.
Zelfmedicatie in de vorm van snack en saus
Als Gerard eindelijk even kan hangen, is het niet gek dat hij grijpt naar snel comfort: een wijntje, iets vets, iets dat meteen een beloning geeft. In de aflevering komt die frikandel speciaal met extra saus bijna over als een soort pleister op een overvol systeem.
Het is ook begrijpelijk: na optredens en late nachten vraagt je lijf om suikers, zout en vet. Maar je ziet tegelijk hoe snel het elkaar versterkt. Afvallen lukt even, daarna komt het er zo weer aan. De kleedkamerverleidingen helpen natuurlijk ook niet mee.
Adrenaline, kater, weer door: de vicieuze cirkel
Het tempo dat Joling draait, past bij een artiest die al decennia gewend is aan pieken. Alleen: tegenwoordig is hij 65, en dat maakt het herstel anders. Optreden geeft een stoot energie, daarna komt de klap. En op die klap volgt vaak een snelle ‘oplossing’.
Laat naar bed, vroeg weer op pad, een kater wegwerken, iets eten om het te dempen, en ondertussen alweer de volgende afspraak. Je hoeft geen dokter te zijn om te snappen dat het stresshormoon cortisol dan ook blijft meedraaien, zonder echte rustmomenten.
Wallen, vocht en signalen die niet te negeren zijn
Zelf benoemt Gerard het ook. Hij moppert over ‘vochtzakjes onder de ogen’ en koppelt het aan alcohol. Het klinkt luchtig, zoals hij alles graag luchtig brengt, maar het is ook een signaal. Niet alleen voor kijkers, vooral voor hemzelf.
Het beeld dat blijft hangen: zijn bankrekening groeit, de druk ook, terwijl zijn gezicht steeds vermoeider oogt. Hij neemt zichtbaar wél de tijd voor een outfit van twintig kilo aan show, maar de vraag is wanneer hij zijn lijf net zo serieus gaat behandelen.
De charme van altijd aan staan, en het risico ervan
Wat Only Joling zo aantrekkelijk maakt, is juist die onstuitbare energie. Gerard is een merk, een mood, een rijdende kermis van gezelligheid. Maar die voortdurende beschikbaarheid heeft een prijs, zeker als je nooit meer ‘off’ bent.
Voor de kijker levert het heerlijke tv op, voor Gerard zelf wordt het spannender. Je voelt dat het balanceert: nog even dit, nog even dat, nog één nummertje. Tot er een moment komt waarop het lijf beslist. Hopelijk vóór die harde grens.
Wanneer is een vakantie weer gewoon vakantie?
De aflevering in Innsbruck laat zien hoe snel ‘vrij’ bij Gerard verandert in ‘aan’. Zelfs tussen vrienden, zelfs met ski’s in de buurt, blijft hij de artiest die moet leveren. En als hij dan eindelijk zit, is dat vaak pas nadat iedereen iets van hem heeft gehad.
De docusoap blijft leuk en vol humor, maar schuift ongemerkt ook een spiegel naar voren: hoe lang kun je leven op applaus, snacks en adrenaline? Wat vind jij: moet Gerard vaker ‘nee’ leren zeggen, of hoort dit gewoon bij zijn leven?
