Op papier is het een droomklus: de grootste talentenjacht van het land presenteren, omringd door coaches, live muziek en kandidaten die hun zenuwen nauwelijks kunnen verbergen. Toch duikt er steeds vaker gemopper op over de manier waarop Chantal Janzen haar rol bij The Voice of Holland invult. Niet omdat ze haar werk niet zou kunnen, maar juist omdat ze volgens critici té braaf en té lief is geworden.
Op sociale media en in mediapodcasts gaat het al snel over dat ene gevoel: dat Chantal vroeger scherper, brutaler en een tikje venijniger kon zijn. En dat die versie van haar, hoe polariserend ook, voor sommige kijkers simpelweg leuker was om naar te kijken.
Van verfrissend naar voorspelbaar
In de AD Media Podcast legt AD-mediaredacteur Marcus den Blanken uit waarom Chantal hem de laatste tijd irriteert. Volgens hem is het niet haar professionaliteit die ter discussie staat, maar de toon die ze aanslaat: veel lof, veel warmte, veel ‘alles is geweldig’.
En juist dat schuurt, omdat Chantal ooit werd gezien als tegenwicht voor het bekende tv-sausje van gladde complimenten en veilige praatjes. In haar beginjaren had ze een randje. Ze durfde een grap te maken die niet alleen maar aaibaar was, en dat maakte haar voor veel mensen verrassend.
‘Musicaltutje’ als stempel
Marcus verwoordt het hard: hij noemt haar getransformeerd tot een ‘musicaltutje’. Daarmee bedoelt hij vooral dat haar presentatie volgens hem een soort vaste glimlach heeft gekregen, alsof elk moment aanvoelt als een première waar iedereen elkaar verplicht feliciteert.
In zijn ogen staat ze bij The Voice soms niet als een presentator die de spanning van een wedstrijd aanjaagt, maar als een enthousiaste gastvrouw die elke kandidaat alvast naar het bloemenboeket praat. En dat haalt volgens hem de scherpte uit het format.
De kritiek draait om de complimenten
Het meest stoort Marcus zich aan het complimentenregen-gevoel. Hij haalt een moment aan waarin een kandidaat volgens hem niet sterk presteerde en coach Dinand Woesthoff al richting een afscheid leek te bewegen, maar Chantal eerst nog uitgebreid benadrukte hoe goed het allemaal was.
Zijn punt: je kunt vriendelijk zijn zonder dat elk optreden “fantastisch”, “subliem” of “geweldig” moet heten. Een iets neutralere toon zou volgens hem geloofwaardiger zijn, en past ook beter bij de spanning die bij een talentenjacht hoort.
De andere kant: wat moet je dan zeggen?
AD-journalist Gudo Tienhooven begrijpt de frustratie maar ten dele. Hij reageert met een tegenvraag: wat verwacht je dan van een presentator, dat die na een slechte performance keihard gaat afrekenen? Hij noemt als karikatuur: “Wat een tyfusoptreden!”
Tegelijkertijd geeft ook Gudo toe dat Chantal op haar best is wanneer ze haar ironische kant kan laten zien. Niet omdat ze gemeen moet worden, maar omdat die speelse ondertoon haar juist onderscheidde van andere gezichten op tv.
Een oude Chantal die kijkers missen
Dat gemis wordt extra gevoed door herinneringen aan de Chantal die ooit vrijuit grapte en soms ongefilterd was. Dat leverde niet altijd applaus op, maar het zorgde wel voor momenten die bleven hangen en waar mensen het nog jaren later over hebben.
Volgens Marcus is dat precies wat nu ontbreekt: de spontane prik. Hij noemt de huidige versie ‘niksig’—een harde kwalificatie, maar het laat zien hoe sterk het beeld is dat zij haar scherpte heeft ingeruild voor veilige gezelligheid.
Angela de Jong ziet een oplossing
Ook tv-criticus Angela de Jong mengt zich in de discussie, met een meer praktische insteek. Haar conclusie: geef Chantal een programma waarin ze haar eigen kwaliteiten kwijt kan. Met andere woorden: zet haar in een format dat om haar persoonlijkheid vraagt.
Want hoe je het wendt of keert: Chantal is een ervaren presentatrice met timing, taalgevoel en presence. De vraag is alleen of The Voice, met zijn strakke draaiboek en delicate kandidaatbegeleiding, genoeg ruimte laat voor dat eerdere randje.
Wat vinden kijkers: te lief of gewoon professioneel?
De discussie komt uiteindelijk neer op smaak. Sommigen vinden het fijn dat Chantal kandidaten niet afbrandt en dat ze het menselijk houdt. Anderen willen meer realisme, minder glitterwoorden en vooral een presentator die durft te spelen met toon en timing.
