Married at First Sight blijft zo’n programma dat je óf zonder schaamte binget, óf stiekem tóch even aanzet “omdat je benieuwd bent hoe het afloopt”. En precies daar zit de magie: je kijkt voor de liefde, maar je blijft hangen voor de frictie. Want hoe vaak zie je niet twee mensen aan het altaar staan waarvan je denkt: dit kan toch nooit de bedoeling zijn?
Dat gevoel leeft al jaren bij kijkers en laait ieder seizoen weer op. Zeker als het al in de eerste minuten schuurt, of als iemands basiswensen compleet genegeerd lijken. Het gesprek over “bewust verkeerde matches” is daardoor haast net zo’n vast onderdeel geworden als de trouwjurken, de geloften en het ongemakkelijke stilvallen na de eerste kus.
Een oud-expert breekt het zwijgen
Dat kijkers soms twijfelen aan de oprechtheid van de koppelingen, is niet nieuw. Maar wanneer iemand uit het hart van het programma hetzelfde vermoeden bevestigt, krijgt het verhaal ineens een heel andere lading. Patrick van Veen, jarenlang één van de gezichten achter de matching, doet nu een opvallende uitspraak.
Van Veen stopte in 2024 als MAFS-expert, maar kijkt naar eigen zeggen nog steeds naar het programma. En wat hij ziet, verbaast hem niet. In een gesprek met weekblad Story vertelt hij dat het idee dat er soms bewust ‘minder passende’ matches ontstaan, dichter bij de werkelijkheid zit dan veel mensen denken.
De druk om genoeg koppels te leveren
Matchen klinkt romantisch, maar achter de schermen is het ook gewoon een productieproces. Van Veen legt uit dat hij in zijn tijd in principe de vrijheid voelde om koppels samen te stellen. Alleen: vrijheid heeft grenzen als er een vast aantal afleveringen en deelnemers nodig is.
Soms zag hij simpelweg niet genoeg sterke combinaties. Volgens hem kwam het voor dat hij maar vier matches echt geschikt vond. Maar het programma moest door, en daar hoort een bepaald aantal koppels bij. In zo’n geval kreeg hij naar eigen zeggen de opdracht om er toch zes te maken.
Waarom ‘blind matchen’ volgens hem wringt
Wat Van Veen bovendien opvallend eerlijk benoemt: hij heeft nooit volledig geloofd in het principe dat je twee onbekenden “blind” zo kunt matchen dat het automatisch werkt. Hij noemde het programma daarom intern en voor zichzelf altijd eerder een experiment dan een gegarandeerde liefdesformule.
En precies dat experiment-gevoel herkennen veel kijkers. Want als je zes koppels móét afleveren, terwijl de beste matches op zijn, ga je schuiven. En dan komen er dus combinaties tot stand die op papier nog nét kunnen, maar in de praktijk vooral zorgen voor ongemakkelijke televisie.
Sandra en het moment dat iedereen hetzelfde dacht
Dit seizoen werd dat gevoel extra sterk door het verhaal van Sandra. Zij zei bij het altaar ‘nee’—een moment dat altijd inslaat, omdat het zo definitief en publiek is. Daarna begon online meteen de discussie: was dit een mismatch die je had kunnen zien aankomen?
Volgens kijkers wel. Op social media, waaronder X, verscheen snel de suggestie dat Sandra vooraf had aangegeven niet te vallen op “oudere en kale mannen”. En toch werd ze gekoppeld aan Rob, die ouder is dan zij en kaal. Voor sommigen voelde dat alsof de match bewust op spanning was gebouwd.
Hoe belangrijk is uiterlijk in een liefdesmatch?
Van Veen snapt dat Sandra haar grens trok. Hij benadrukt dat iedereen het recht heeft om ‘nee’ te zeggen, zeker in zo’n setting. Tegelijk raakt het aan een lastige vraag: hoeveel waarde mag of moet een programma hechten aan iemands voorkeuren voor uiterlijk?
Volgens Van Veen werd in zijn periode juist bewust níet te veel gevraagd naar uiterlijk. Zowel hij als collega-psycholoog Radboud Visser (die inmiddels ook vertrokken is) zouden deelnemers doorgaans niet uitgebreid op een ‘wensenlijst’ hebben bevraagd. Het idee: als je mensen laat focussen op lijstjes, vinden ze altijd iets wat niet klopt.
De Tinder-vergelijking en het punt van teleurstelling
Van Veen vat die gedachte scherp samen met een vergelijking die blijft hangen: “Je moet deelnemers niet vragen wat ze zoeken, daar is Tinder voor.” Daarmee bedoelt hij dat het programma juist wil sturen op karakter, waarden en dynamiek, in plaats van op een afvinklijst.
Maar dat botst natuurlijk met de realiteit. Aantrekking speelt mee, hoe spiritueel of inhoudelijk je het ook wilt benaderen. En als iemand wél expliciet naar uiterlijkvoorkeuren wordt gevraagd—zoals bij Sandra volgens Van Veen gebeurde—dan verwachten mensen ook dat daar rekening mee wordt gehouden.
Als je wel vraagt, moet je het ook serieus nemen
Dat is misschien wel de kern van de ophef. Niet dat iemand voorkeuren heeft, maar dat er kennelijk om is gevraagd en vervolgens iets totaal anders is geleverd. Van Veen stelt dat Sandra op basis van haar wensenlijstje niet kreeg waarnaar ze verlangde.
En dat zorgt voor extra frustratie bij kijkers: het voelt dan niet als “liefde is meer dan uiterlijk”, maar als “we hebben haar grenzen gebruikt om een botsing te creëren”. Of dat echt zo is, blijft gissen, maar de uitleg van een oud-expert geeft het gesprek wel nieuw gewicht.
De discussie is nog lang niet klaar
Wat je ook van het programma vindt: het gesprek over integriteit, aantrekkingskracht en maakbaarheid van liefde zal blijven terugkomen. Zeker omdat MAFS ondertussen een vaste plek heeft veroverd in de Nederlandse tv-cultuur, inclusief de bijbehorende online meningen.
