In de nieuwste aflevering van de podcast ADHAZES nemen Roxeanne Hazes en haar broer André hun luisteraars mee langs een onderwerp waar veel mensen liever omheen praten: fetisjen en verslavingen. Het is zo’n gesprek dat tegelijk licht, ongemakkelijk en verrassend open kan zijn, precies zoals je het bij hen verwacht.
Waar het begint als een gesprek over associaties en nieuwsgierigheid, schuift het gaandeweg op naar persoonlijke ervaringen die een stuk zwaarder wegen. En juist die mix—grappen tussendoor, maar ook een rauw randje—maakt deze aflevering tot eentje waar veel over nagepraat gaat worden.
Een podcast die onverwacht eerlijk wordt
Roxeanne en André bouwen de aflevering op aan de hand van thema’s waar ze allebei een geschiedenis mee hebben. Ze bespreken hoe snel iets spannends, onschuldig of zelfs grappig kan omslaan in iets dat achteraf wringt, of zelfs gevaarlijk blijkt.
Ondertussen hoor je ook waarom zo’n gesprek bij hen past. Ze hebben het vaker gehad over prikkelzoekend gedrag, ADHD en impulsiviteit, en hoe dat invloed kan hebben op keuzes. Deze keer komt dat allemaal samen in verhalen die opvallend persoonlijk zijn.
Roxeanne vertelt over een ‘supergênant moment’
Als Roxeanne haar associatie bij het onderwerp deelt, kondigt ze eerst een disclaimer aan: ze vindt het verhaal ‘supergênant’. Bovendien gaat het om een moment met een ex-vriend, van wie later bleek dat hij drugsverslaafd was—zonder dat zij dat toen doorhad.
Pas daarna rolt het verhaal eruit. Roxeanne vertelt dat ze in die periode samen met een vriendin de Fifty Shades of Grey-boeken las. De fantasieën uit die reeks bleven hangen, en ze werd nieuwsgierig naar een keer gedomineerd worden in de slaapkamer.
Een experiment dat totaal anders liep dan gepland
Roxeanne legt uit dat haar toenmalige vriend openstond voor het idee. Ze vonden een moment waarop ze het wilden uitproberen en het plan was simpel: ‘bijpassende attributen’ halen om het scenario compleet te maken.
Maar voordat hij vertrok, bond hij haar alvast vast. En toen kwam het vreemde deel: hij ging “even snel” naar het centrum, terwijl Roxeanne zelf op zo’n twaalf minuten afstand van de stad woonde. Dat ‘even snel’ bleek uiteindelijk heel rekbaar.
Tekst gaat verder onder de video
Uren wachten en elk uur zien verspringen
Roxeanne beschrijft hoe ze daar lag te wachten, terwijl de tijd doorging. Het werd geen spannend spel meer, maar een situatie waarin ze letterlijk vastlag en niet wist wanneer hij terug zou komen.
In de podcast zegt ze dat het in de stad blijkbaar “zo fucking gezellig” is geworden, dat ze “het elk uur heeft zien worden”. André reageert hoorbaar verbijsterd, omdat het verhaal tegelijk bizar en ronduit onveilig klinkt.
André’s reactie: verbazing en zwarte humor
André luistert met open mond en kan nauwelijks geloven wat hij hoort. Wanneer Roxeanne vertelt dat haar ex uiteindelijk wel terugkwam—maar “helemaal doorgesnoven en lam”—valt bij hem de kwartjes snel.
Zijn conclusie is even fel als typisch Hazes: die attributen had die ex “lekker in zijn eigen reet kunnen stoppen”, grapt hij. Maar onder die grap zit duidelijk ongeloof: hoe laat je iemand zo achter, en waarom voelt de stad belangrijker dan de persoon die op je wacht?
Een pijnlijk detail: de verslaving waar Roxeanne niets van wist
Wat het verhaal extra wrang maakt, is Roxeannes toevoeging dat ze toen nog niet wist dat haar ex een drugsprobleem had. Terugkijkend krijgt het ‘even weg’ gaan daardoor een andere betekenis.
Het schuurt ook omdat hier twee werelden botsen: een speelse seksuele nieuwsgierigheid aan de ene kant, en verslavingsgedrag aan de andere. Dat verschil bepaalt ineens de hele situatie—en niet op een leuke manier.
Van gênant naar helder: grenzen en veiligheid
Hoewel Roxeanne het vertelt als een extreem ongemakkelijk moment, klinkt er ook iets anders door: achteraf is het glashelder dat dit over grenzen gaat. Niet alleen over ‘spannend’, maar over vertrouwen.
Ze laat doorschemeren dat ze inmiddels goed zit in de liefde, waardoor het verhaal nu vooral als een oude, vreemde herinnering op tafel kan. Maar de anekdote blijft hangen, juist omdat het zo snel mis kan gaan.
André over ‘prestatie’ en zijn grootste overwinning
Later in de aflevering is André aan de beurt met het associatiewoord ‘prestatie’. Hij kiest niet voor iets oppervlakkigs, maar voor iets groots: het overwinnen van verslavingen.
Hij vertelt openhartig dat dit de grootste prestatie van zijn leven is. Op Roxeannes vraag waar het dan precies over gaat, antwoordt hij eerlijk: drugsverslaving, alcoholverslaving—“eigenlijk alles”. En nu is er volgens hem niets meer dat hem in zijn macht heeft.
ADHD, dopamine en de jacht op iets nieuws
Daarna verbinden ze het onderwerp verslaving aan iets wat veel luisteraars herkennen: ADHD en prikkelzoekend gedrag. Ze bespreken hoe je als ADHD’er vaak op zoek bent naar dopamine, het stofje dat je brein een ‘beloning’ laat voelen.
Roxeanne noemt als voorbeeld een hobby die ze tijdens corona oppakte: zelf kettingen en armbandjes maken. Het begon uit verveling, groeide razendsnel uit tot een obsessie, en eindigde net zo snel weer—klassiek, zoals ze het zelf schetst.
Een hobby die 6000 euro kostte
Het detail dat veel reacties oproept: Roxeanne zou zo’n 6000 euro hebben uitgegeven aan kralen en benodigdheden. Het plan was om de sieraden te verkopen, maar na drie gemaakte stuks was de lol er alweer af.
André vat het mechanisme samen: steeds iets nieuws geeft een korte kick, maar die zakt snel weg. En dan begint de zoektocht opnieuw. Het is herkenbaar, zeggen ze, en soms ook gewoon frustrerend.
Koopdrang als terugkerend patroon
Het duo geeft toe dat winkelen voor hen zelden zonder ‘buit’ eindigt. Als ze samen gaan shoppen, moeten ze met iets thuiskomen, vertellen ze—met een lach, maar ook met zelfkennis.
Met lege handen naar huis? Dat gebeurt eigenlijk niet. En als ze niet slagen, “slagen ze nog”, zeggen ze. Het is een luchtige noot in een aflevering die tegelijkertijd zware onderwerpen niet uit de weg gaat.
Terugkijken op te vroeg beginnen met alcohol
Richting het einde blikken Roxeanne en André terug op hun jeugd. Met de kennis van nu concluderen ze dat ze allebei veel te vroeg zijn begonnen met drinken.
André vertelt dat hij rond zijn twaalfde of dertiende al alcohol dronk. Roxeanne zegt dat ze op haar elfde haar eerste Breezer dronk op de camping. Dat besef komt hard binnen als ze het koppelen aan de leeftijd van André’s zoon.
De ‘Breezer-leeftijd’ van nu en een harde grens
Roxeanne merkt op dat het, als je die rekensom maakt, zou betekenen dat André’s zoon nu aan de Breezer zou zitten. André reageert meteen fel: “Ik vermoord ’m.” Het is natuurlijk overdreven gezegd, maar de grens is duidelijk.
Ze bevestigen samen dat het inderdaad niet normaal was hoe vroeg ze ermee begonnen. En dat is precies de ondertoon van deze aflevering: soms kun je ergens om lachen, maar het blijft belangrijk om eerlijk te zijn over wat er misging.
Waarom deze aflevering blijft hangen
Wat ADHAZES hier goed laat zien, is dat een gesprek over fetisjen en verslavingen niet alleen ‘pikant’ of ‘heftig’ is, maar ook menselijk en herkenbaar. Zeker wanneer het gaat over controle, impulsiviteit en grenzen.
Roxeanne’s verhaal is extreem, André’s bekentenis is kwetsbaar, en samen maken ze het onderwerp bespreekbaar zonder te preken. Het is precies die combinatie die de aflevering een staartje kan geven—online én bij luisteraars thuis.
