Twee jaar geleden gooide de familie Verleg het roer om en verruilde Nederland voor het zuiden van Spanje. Niet omdat alles hier ineens vreselijk was, maar omdat het thuis steeds krapper begon te voelen.
Met een groot gezin wordt elke keuze namelijk meteen een rekensom: ruimte, geld, rust en toekomst. En precies dat totaalplaatje gaf uiteindelijk de doorslag, al ging het niet zonder gezonde spanning.
Waarom ze Nederland achter zich lieten
Vader Pim vertelt dat het leven in Nederland met vijf kinderen steeds lastiger te bolwerken werd. Een huis dat ooit prima leek, werd al snel te klein, en ook financieel voelde het allemaal steeds strakker.
De wens om meer lucht te krijgen—letterlijk en figuurlijk—werd groter. Ze wilden niet alleen ‘rondkomen’, maar ook ruimte ervaren: ruimte in huis, in het hoofd en in de manier waarop ze het gezinsleven vormgeven.
Spanje voelde al vertrouwd, maar het bleef spannend
De keuze voor Spanje kwam niet uit het niets. De familie kende het land vooral van vakanties, waar ze fijne herinneringen hadden opgebouwd. De sfeer en de vriendelijkheid van mensen maakten indruk.
Toch was emigreren iets heel anders dan met koffers en zonnebrand op reis gaan. Pim noemt het traject spannend, juist omdat ze weinig ervaring hadden en niet met een enorme spaarpot vertrokken.
Een sprong in het diepe zonder garantie
Pim omschrijft de stap als een echte sprong in het diepe. Niet alles lag vast, en zeker niet alles was al geregeld tot achter de komma. Dat maakt zo’n avontuur extra kwetsbaar.
Maar juist die combinatie—durf, noodzaak en hoop op een fijner leven—zorgde ervoor dat ze toch gingen. Soms is het niet ‘het perfecte plan’ dat je in beweging zet, maar het gevoel dat je niet stil kunt blijven staan.
Leven in de bergen, weg van de drukte
In Spanje belandde het gezin in Zuid-Spanje, in de bergen en behoorlijk afgelegen. Voor het ene gezin zou dat te stil zijn, maar voor de Verlegs lijkt het juist te passen bij hun nieuwe ritme.
De afstand tot de drukte geeft ruimte om te focussen op het gezin en op dagelijkse eenvoud. Minder haast, minder prikkels, en meer aandacht voor wat er thuis gebeurt—dat is in elk geval hoe Pim het ervaart.
Vader zijn met een groot gezin: een dagelijkse taak
Pim vertelt dat hij zijn best doet om een goede vader te zijn en zijn kinderen klaar te stomen voor later. Dat klinkt simpel, maar met een groot gezin is het ook veel schakelen.
Ze hebben vijf zonen en één dochter, en dat maakt de dynamiek thuis breed en levendig. Het vraagt om geduld, structuur, maar ook om het vermogen om ieder kind op zijn eigen manier te zien.
De band met zijn dochter bleek sterker dan hij verwachtte
Over zijn dochter is Pim opvallend open: hij was vooraf bang dat hij haar minder goed zou begrijpen dan zijn zoons. Niet uit onwil, maar uit onzekerheid over dat ‘andere’ perspectief.
In de praktijk liep het anders. Hij vertelt dat ze juist een hele goede band hebben opgebouwd. Soms is dat het mooie van ouderschap: je twijfelt vooraf, en wordt vervolgens verrast door hoe vanzelf het kan gaan.
Vaderdag in Spanje krijgt een eigen traditie
Ook Vaderdag voelt in Spanje inmiddels als iets eigens. Op school maken de kinderen tekeningen, en thuis wordt het bijna een kleine regel: papa mag kiezen wat ze eten omdat het zijn dag is.
Het zijn van die simpele momenten die blijven hangen. Niet groots of duur, wel warm. Pim klinkt daardoor ook niet als iemand die vooral bezig is met wat hij achterliet, maar met wat er nu groeit.
Gaan ze ooit terug naar Nederland?
De vraag of emigranten ooit terugkeren, blijft altijd boven de markt hangen—zeker als het om een gezin met kinderen gaat. Pim is daar vrij duidelijk over: voorlopig zien ze dat niet gebeuren.
Hij verwacht dat ze Vaderdag in Spanje nog vaak gaan vieren. Dat zegt niet dat alles altijd perfect is, maar wel dat het nieuwe leven op dit moment voldoende past om er niet direct afscheid van te nemen.
Wat hun verhaal herkenbaar maakt
Het verhaal van de familie Verleg raakt iets wat veel gezinnen herkennen: het zoeken naar ruimte en rust, en de vraag hoe je je kinderen een fijne basis geeft. Niet iedereen emigreert, maar het gevoel kennen velen.
Hun keuze laat vooral zien dat ‘opnieuw beginnen’ niet alleen iets is voor mensen met een dik budget of een uitgewerkt masterplan. Soms is het vooral een kwestie van durven, leren onderweg, en als gezin bij elkaar blijven.
