Wie de Nederlandse vooravond een beetje volgt, ziet het al langer schuiven: vaste tv-gewoontes zijn minder vast dan vroeger. Zelfs een instituut als Goede Tijden, Slechte Tijden voelt hoe de concurrentie in 2026 niet alleen van streamingdiensten komt, maar óók van andere ‘dagelijkse’ tv-formats.
Toch gaat het gesprek daarover zelden zonder emotie. Zeker niet wanneer een vertrouwd gezicht uit Meerdijk zich uitlaat over de opmars van een concurrent die steeds vaker hoger scoort. En precies dát zorgde deze week voor opgetrokken wenkbrauwen.
Een oude bekende in een nieuw tv-landschap
Lone van Roosendaal (57) behoort al jaren tot de vaste gezichten van GTST. De serie is een begrip, maar de realiteit is ook dat de kijkcijfers onder druk staan. De markt is veranderd en de kijker heeft eindeloos veel keuze.
Waar vroeger de afstand tot andere programma’s groot was, is die nu klein. Om acht uur ’s avonds wordt er stevig om aandacht gevochten. En in die strijd weet SBS6 met De Bondgenoten geregeld RTL 4 te passeren.
Shownieuws legt de vergelijking op tafel
In Shownieuws kwam het onderwerp ter sprake toen entertainmentwatcher Bart Ettekoven Lone rechtstreeks vroeg naar het feit dat GTST soms wordt ingehaald door “de soap met echte mensen” op de concurrent.
Het is zo’n vraag die je bijna niet neutraal kunt beantwoorden, zeker niet als je zelf trots bent op je eigen serie. Lone reageerde meteen duidelijk: De Bondgenoten? “Ja, ik kijk dat natuurlijk niet.”
Niet kijken, wel een oordeel
Lone hield het niet bij die ene zin. Ze voegde eraan toe dat ze denkt dat Goede Tijden “regelmatig toch net iets spannender is”. Dat klonk als een klassieke verdediging: de eigen speelhelft voelt altijd veiliger.
Bart liet het daar niet bij en prikte door. Hij gaf aan dat hij die vergelijking best met haar aan durfde. Daarmee zat de toon meteen op het randje: luchtig, maar met een duidelijk punt.
Waarom ‘echtheid’ haar juist afstoot
Lone legde vervolgens uit waar voor haar de grens ligt. Een rol spelen van iemand die onredelijk is? Dat vindt ze minder erg, omdat het fictie is. Maar als mensen in een realitysetting écht zo zijn, wringt het.
Daarom noemt ze het soort televisie dat in De Bondgenoten zit “naar”. Niet omdat het niet scoort of niet werkt, maar omdat het voor haar voelt alsof je naar echte conflicten en echte keuzes zit te gluren.
Van smullen tot voyeur: de clash in één zin
Bart wees op wat veel kijkers aantrekt: affaires, spanningen en relatiegedoe. Het is precies het soort drama waar mensen thuis makkelijk in meegaan. Reality heeft daarin een andere, rauwere aantrekkingskracht.
Lone erkende dat het aantrekkelijk kan zijn, maar zei ook eerlijk dat ze zich er een voyeur door voelt. En dáár zit de kern van haar kritiek: het feit dat het “wel echt is”, maakt het voor haar ongemakkelijk.
Kijkcijfers: niet alleen een strijd tussen zenders
Dat GTST het moeilijker heeft, komt niet alleen door SBS6. Het kijkgedrag is versnipperd. Netflix, Videoland en andere platforms leveren series met hogere productiewaarden en een tempo dat anders aanvoelt dan de dagelijkse soap.
Daar komt bij: jongere kijkers kijken minder lineair tv en vinden hun drama net zo makkelijk online. In zo’n omgeving moet een langlopende serie telkens opnieuw bewijzen waarom je vandaag weer moet aanhaken.
De seizoensfinale roept stevige reacties op
Ondertussen staat GTST richting de seizoensfinale, die op Videoland al eerder te zien was. Lone vertelde dat ze geluiden hoorde van kijkers die het “on-GTST” vonden, qua beeld en vorm.
Met andere woorden: de makers lijken te schuiven met stijl en presentatie, waarschijnlijk om de serie frisser te laten voelen. Maar elke verandering is spannend, zeker bij een soap met een grote, trouwe achterban.
‘You hate it or you love it’
Op kritiek reageerde Lone nuchter. Volgens haar is het simpel: “You hate it or you love it.” De ene kijker vindt het niet geloofwaardig, de ander juist geweldig. Dat hoort bij een serie die veel losmaakt.
Ze krijgt zelf ook berichten. Soms zijn die fel: “Nou, je bent wel gemeen.” Lone vindt dat vooral grappig, omdat het haar telkens weer herinnert aan hoe groot en betrokken het publiek eigenlijk is.
Wat zegt dit over de toekomst van de vooravond?
De discussie laat vooral zien hoe dun de scheidslijn is geworden tussen fictie en reality als ‘dagelijkse gewoonte-tv’. De één zoekt comfort in een script, de ander kiest voor echte mensen met echte frictie.
Voor GTST wordt het belangrijk om die balans te blijven vinden: trouw blijven aan het bekende gevoel, maar ook mee bewegen met een kijker die sneller verveeld is. En voor Lone blijft het duidelijk: echt drama hoeft voor haar niet.
