In de podcast ADHAZES nemen Roxeanne Hazes en haar broer André de luisteraar geregeld mee achter de schermen van hun familieleven. Soms gaat het over muziek en herinneringen, soms over de gekte die bij bekendheid hoort. In de nieuwste aflevering schuift de sfeer ineens een stuk donkerder op, als Roxeanne vertelt over iemand die al jaren bij haar een grens over gaat.
Het begint als een typische anekdote uit de categorie: je maakt zóveel mee als je naam Hazes is, dat je bijna vergeet wat nog normaal is. Maar al snel wordt duidelijk dat dit verhaal niet over een onschuldige fan gaat. Het draait om een man die bijverdient als imitator van André Hazes sr. en die volgens Roxeanne op momenten opdook waarop dat ronduit ongepast voelde.
Een bekende verschijning rond Holland zingt Hazes
Tijdens het gesprek met André haalt Roxeanne een imitator aan die volgens haar ieder jaar weer opduikt bij de concertreeks Holland Zingt Hazes. Ze beschrijft het als iets wat telkens opnieuw onder je huid kruipt, juist doordat het zo dichtbij komt.
Roxeanne zegt dat het bij haar niet alleen irritatie oproept, maar ook echte spanning. Ze noemt het zelfs “kapot eng” en grapt dat je maar beter niet onder invloed op het podium kunt staan, omdat je dan helemaal niet meer snapt wat je ziet gebeuren.
Niet de imitator waar André juist fan van is
Om misverstanden te voorkomen: Roxeanne doelt nadrukkelijk niet op de Rotterdamse, vrouwelijke imitator van Hazes sr. Daar heeft André junior juist warme woorden voor. Volgens hem is dat een act waar hij zichtbaar plezier in kan hebben.
Deze situatie gaat over een andere imitator, een man dus, die volgens André zó sterk op hun vader lijkt dat je er even van schrikt. En juist dat ‘schrikmoment’ is wat het volgens de twee zo ongemakkelijk maakt.
Die houding op het podium: ‘bewegingsloos staren’
André herkent meteen over wie zijn zus praat. Volgens hem staat de man tijdens optredens in een Hazes-outfit vaak vrijwel stil, terwijl hij hen langdurig aankijkt. Niet even een blik, maar echt staren, alsof er iets ‘vast’ zit.
In een show waarin je de muziek van je overleden vader zingt, komt zo’n verschijning extra hard binnen. Het is niet zomaar verkleden voor de lol, maar voor Roxeanne en André voelt het volgens hen alsof iemand hun persoonlijke rouwgebied binnenloopt.
LEES OOK:Roxeanne Hazes steelt de show tijdens Televizier-Ring Gala: kijkers zijn unaniem lovend
De eerste periode na het overlijden was het zwaarst
Beiden geven aan dat ze tegenwoordig beter kunnen omgaan met mensen die zich verkleden als André Hazes sr. Tijd helpt, en het besef groeit dat imitatie voor veel fans ook bewondering is. Maar vroeger lag dat anders.
André zegt dat het kort na het overlijden van hun vader “wel apart” was op een manier die moeilijk te plaatsen is. Roxeanne bevestigt dat: in die periode zat het verdriet nog zo hoog, dat elke ‘nabootsing’ extra rauw binnenkwam.
Het moment dat alles kantelde bij het eerbetoon
Roxeanne vertelt vervolgens over de dagen na het overlijden van Hazes sr., toen mensen massaal langskwamen om bloemen, knuffels en boodschappen van steun achter te laten. Hun omgeving veranderde in een constante stroom van eerbetoon, dag en nacht.
Via camera’s rondom het huis konden ze zien wat er buiten gebeurde. En toen, zegt Roxeanne, verscheen juist die ene imitator: volledig aangekleed als hun vader, midden op de brug waar mensen afscheid kwamen nemen. Dat beeld staat in haar geheugen gegrift.
Bewust in de camera kijken: ‘dan ben je echt een lijpo’
André herinnert het moment ook. Volgens hem keek de man op een gegeven moment zelfs recht de camera in, alsof hij wíst dat de familie meekeek. Niet per ongeluk, maar bewust en gericht. Dat maakt het voor hen extra wrang.
Roxeanne spaart hem in de podcast niet en noemt het “ziek in je hoofd” gedrag. Haar punt is helder: als je weet dat een gezin rouwt en je gaat dan in ‘werkoutfit’ opzichtig staan doen, dan ontbreekt het volgens haar aan elk gevoel voor timing en empathie.
Tussen bewondering en grensoverschrijding
Het gesprek raakt aan een groter thema: waar eindigt fandom en waar begint grensoverschrijding? In Nederland is Hazes sr. niet alleen een artiest, maar een cultureel fenomeen. Imitators horen bij dat erfgoed, van kroegen tot grote events.
Toch maakt Roxeanne duidelijk dat context alles is. Een imitatieact tijdens een show is één ding, maar opduiken bij een rauw en vers eerbetoon is iets anders. Daar zit volgens haar het verschil tussen meeleven en jezelf centraal zetten.
