Na weken waarin de spanning in De Bondgenoten bijna tastbaar was, heeft Ricky sinds zijn vertrek eindelijk wat ruimte om op adem te komen. Thuis, weg van de loods en het constante spel, keek hij delen van zijn avontuur terug. En dat bleek confronterender dan hij vooraf dacht.
In gesprek met weekblad Weekend vertelt hij open over wat hij zag, wat hem dwarszat en waarom hij zichzelf vooral in de laatste fase minder goed herkende. Niet omdat hij spijt heeft van alles, maar omdat het hem laat zien hoe snel druk zich kan opstapelen.
Terugkijken met gemengde gevoelens
Ricky zegt dat hij in de eerste periode vooral de versie van zichzelf herkende die hij ook in het dagelijks leven is. Direct, eerlijk en soms misschien nét te scherp. Dat is een stijl die niet bij iedereen lekker valt, zeker niet in een omgeving waar iedereen voortdurend op elkaars lip zit.
Toch veranderde dat beeld voor hem naarmate de weken vorderden. Vooral de laatste maand viel hem zwaar om terug te zien. Volgens Ricky kwam er een “mindere” versie van zichzelf naar boven, eentje die sneller geïrriteerd was en minder geduld over had.
Discussies die steeds feller werden
Wie De Bondgenoten heeft gevolgd, zag dat de sfeer rond Ricky in de laatste fase regelmatig op scherp stond. Zijn band met Nyssa en Joshlyn werd intens, maar ook ingewikkeld. Er ontstonden vaker verhitte discussies, soms om kleine dingen die in de loods ineens groot worden.
Ook het conflict met Roxy liep uiteindelijk hoog op. Dat moment bleef hangen bij kijkers, zeker omdat Roxy in de nasleep geel kreeg. Voor Ricky is het één van de situaties die achteraf het meest wringt, omdat hij zich afvraagt of het anders had gekund.
Uitgeput en continu ‘aan’
Als hij nu terugkijkt, begrijpt hij beter waar het gedrag vandaan kwam. Ricky zegt dat hij mentaal én fysiek op was. Hij voelde aan alles dat hij naar huis zou gaan, miste zijn familie en vrienden en merkte dat zijn lontje korter werd naarmate het einde in zicht kwam.
Daarbovenop speelde het bondje met de tweeling een grote rol. Ricky omschrijft het alsof hij soms een soort politieagent moest zijn, steeds bezig met bijsturen, begrenzen en sussen. In zo’n setting is het lastig om momenten van echte rust te pakken.
LEES OOK:Ophef rond Nisha Tara bereikt kookpunt: ‘Dit is echt walgelijk’
Wat kijkers niet altijd te zien krijgen
Een punt dat Ricky belangrijk vindt, is hoe montage en tv-beeld werken. Hij begrijpt dat kijkers vooral de uitbarstingen zien, maar niet per se alles wat eraan voorafgaat. Dat maakt het volgens hem soms scheef: mensen zien hem “ineens flippen”, zonder de opbouw.
En juist dat vindt hij jammer, omdat hij merkt dat mensen hem er nu op aankijken. Ricky klinkt daarbij niet bitter, maar wel realistisch: televisie laat een versie van de werkelijkheid zien, terwijl de echte dynamiek in de loods vaak veel langer suddert.
Geen vingertje naar de makers
Tegelijk wil Ricky niet doen alsof de situatie alleen door tv of omstandigheden komt. In Weekend zegt hij duidelijk dat hij ook teleurgesteld is in zichzelf, juist omdat hij de controle over zijn emoties niet heeft weten vast te houden. Dat steekt, omdat hij anders van zichzelf gewend is.
Achteraf denkt hij dat het bondje niet de beste keuze was. Niet omdat hij de anderen niet mag—integendeel, zegt hij—maar omdat de fanatiekheid in spelvorm alles op scherp zette. Zeker als er serieuze bedragen te winnen zijn, veranderen prioriteiten ineens snel.
