Het leek zo’n B&B Vol Liefde-verhaal dat je eigenlijk meteen gunt: twee vrouwen die elkaar vinden tussen een eigenzinnige plek, veel groen en een sfeer waarin alles kan. Maar precies dát is ook waar bij sommige kijkers de twijfel begint te knagen.
Columnist Nico Dijkshoorn, die voor Libelle zijn blik op het programma geeft, beschrijft dat hij bij het koppel Nisha Tara en Lieske niet alleen ontroering voelde. Er zat volgens hem ook iets ongemakkelijks onder: een vreemd gevoel dat maar niet weg wilde.
Van drie aanmeldingen naar een opvallende match
Voor Nisha Tara zit haar avontuur in B&B Vol Liefde er inmiddels op. Ze kreeg drie aanmeldingen, en pas bij de derde gast leek alles op z’n plek te vallen. Die derde dame was Lieske, en volgens de uitzendingen sloeg de vonk vrijwel direct over.
Dat snelle ‘dit klopt gewoon’-moment is voor veel fans ook precies waar ze voor kijken: twee mensen die elkaar vinden zonder eindeloos gedraai. Toch is een klik op camera ook altijd een klik in een productie—en dat maakt het ingewikkelder dan het soms lijkt.
Een scene met een overwoekerde auto en een vondst
Dijkshoorn noemt Nisha Tara en Lieske “het ultieme B&B Vol Liefde koppel”, maar hij prikt tegelijk door de romantische laag heen. Een moment dat hem bijbleef: de twee die zich door struikgewas worstelen richting een verroeste auto.
Die auto zou in twintig jaar compleet zijn opgeslokt door takken en planten. Spannend werd het wanneer het dashboardkastje open ging. Wat eruit kwam, was volgens Dijkshoorn ongeveer te verwachten in een ‘hippietuin vol speelgoed voor volwassenen’: een hasjpijpje.
Waarom die vondst voor wrijving zorgt
Op televisie werkt zo’n vondst als een klein, geestig detail: een soort knipoog die past bij het decor en de sfeer rond Nisha Tara. Maar bij Dijkshoorn roept het eerder verwarring op: is dit toevallig, of nét iets te netjes opgebouwd?
En precies daar begint bij hem het ‘vreemde gevoel’. Als kijker wil je meegezogen worden in het verhaal, niet het idee krijgen dat er aan de touwtjes wordt getrokken. Romantiek kan veel hebben, maar geloofwaardigheid is het fundament.
LEES OOK:Grote verbazing om Suzan & Freek: ‘Freek heeft alles maanden verzwegen voor Suzan’
Intiem afscheid met een drone boven je hoofd
Ook bij het afscheid tussen Nisha Tara en Lieske zet Dijkshoorn vraagtekens. Hij ziet liefde, maar vindt het tegelijkertijd minder spontaan wanneer er, zoals hij het omschrijft, een drone stationair boven je hoofd hangt te zoemen.
Dat is een herkenbaar dilemma van reality-tv: het programma wil echte emoties vangen, maar doet dat met camera’s, microfoons en regieaanwijzingen. Voor sommige kijkers is dat geen probleem, voor anderen schuurt het zodra het te ‘gemaakt’ voelt.
De liefdesbrief: ontroerend of ingestudeerd?
Het moment dat bij Dijkshoorn echt over een grens ging, was de scène na het vertrek van Lieske. Nisha Tara loopt de logeerkamer in, en vindt daar een achtergelaten liefdesbrief. Ontroerend—maar volgens hem ook té mooi in beeld.
Hij schetst hoe zoiets volgens hem in de praktijk gaat: eerst het cameraplan, het team in die kleine kamer, iemand die roept dat de camera loopt, en dan pas Nisha Tara die binnenkomt alsof ze de crew niet ziet. Dat voelt voor hem als toneel.
‘Kijkers zijn niet gek’
Dijkshoorn spaart de productie niet: wie kijkt, is volgens hem niet naïef. Hij noemt het een “schoffering” wanneer uitzendingen doen alsof iets toevallig gebeurt, terwijl het vermoedelijk in scène is gezet. En dat irriteert, juist omdat het niet nodig lijkt.
Hij vindt dat Nisha Tara op zo’n moment had kunnen zeggen: tot hier en niet verder, geen toneelstukjes. Dat zij dat niet deed, maakt dat de kijker volgens hem behandeld wordt als iemand die toch wel alles slikt.
Een koppel dat zelfs ‘haar-technisch’ indruk maakt
Alsof de kritiek nog niet kleurrijk genoeg was, sluit Dijkshoorn af met een observatie die vooral bij hemzelf blijft hangen. Hij noemt Nisha Tara en Lieske een “haar-technisch intimiderend koppel”, omdat ze voortdurend met hun vingers door elkaars haar gingen.
Voor iemand die zichzelf omschrijft als bijna kaal, is dat blijkbaar een extra laagje: nauwelijks te negeren, licht absurd en toch ook heel menselijk. Het past bij zijn stijl: kritisch, maar met een eigen, droog soort humor.
