Een afspraak in een tattooshop voelt meestal als iets alledaags: even bijpraten, een ontwerp finetunen, prikken, nazorginstructies mee en weer door. Maar soms krijgt zo’n moment achteraf ineens een heel ander gewicht, simpelweg omdat je pas later hoort wat er daarna is gebeurd.
Dat overkwam Stefan Koerntjes. Hij zat op maandag 14 september nog uren bij Ben Saunders in diens tattooshop in Arnhem. Nog geen etmaal later werd Ben dood gevonden bij het water. En juist die laatste ontmoeting blijft door Stefans hoofd spelen.
Een vaste klant die Ben goed leerde kennen
Stefan was de afgelopen maanden steeds vaker bij Ben geweest. In vier maanden tijd liet hij meerdere tatoeages zetten en raakte zo vertrouwd met de sfeer in de shop en met Bens manier van werken. Hij kende hem niet alleen als zanger, maar vooral als tatoeëerder.
Wat Stefan vooral aansprak, was Bens specialisme. In gesprek met weekblad Party vertelt hij dat Ben volgens hem uitblonk in kleurwerk. Zwart-wit kan door veel artiesten netjes worden gezet, maar kleur vraagt een andere techniek en gevoel voor balans. Dat maakte Ben in Stefans ogen bijzonder.
De afspraak die anders verliep dan normaal
Op maandag 14 september stapte Stefan opnieuw de shop binnen. Tijdens een vakantie in Zeeland had hij ergens anders al een kleine vuurtoren laten tatoeëren. Het plan was om die basis door Ben verder te laten uitwerken en er een echte, levendige Zeeland-sfeer van te maken.
Stefan had Ben vooraf een bericht gestuurd met het idee: de vuurtoren inkleuren, met zon en water erbij. Een herkenbare setting zoals mensen Zeeland kennen. Ze spraken rond twaalf uur af en Stefan ging er vanuit dat ze, net als eerder, tot halverwege de middag bezig zouden zijn.
Stil en sneller klaar dan Stefan gewend was
Toch voelde deze sessie anders. Stefan merkte dat Ben opvallend stil was. Waar eerdere afspraken volgens hem normaal en ontspannen verliepen, leek Ben nu minder aanwezig in het gesprek. Niet per se onvriendelijk, maar wel duidelijk afwijkend van wat Stefan gewend was.
Ook de tijdsduur viel op. In plaats van tot drie of vier uur doorwerken, waren ze ongeveer twee uur eerder klaar. Achteraf krijgt die versnelling een beladen betekenis. Stefan vraagt zich hardop af of hij misschien wel een van de laatste klanten is geweest die Ben nog heeft getatoeëerd.
De gedachte dat dit de laatste tattoo kan zijn geweest
Voor Stefan is het een vreemd idee: dat zo’n gewone afspraak misschien een soort eindpunt is geweest. Hij zegt dat hij denkt dat hij mogelijk de laatste klant was die nog onder Bens naald lag. Zeker weten kan hij dat natuurlijk niet, maar het gevoel blijft knagen.
Het is ook precies dat soort detail dat blijft hangen bij mensen die iemand vlak voor zo’n nieuws nog hebben gezien. Je gaat terugdenken: hoe keek iemand, wat zei hij wel of juist niet, wat viel op? Alles krijgt achteraf een extra lading.
Waarom de tattoo van zon en water hem blijft bezighouden
Naast Bens gedrag is er nog iets dat Stefan niet loslaat: de tatoeage zelf. Ben verwerkte die middag onderdelen als de vuurtoren, zon en water in het ontwerp. Het paste bij het oorspronkelijke idee van Zeeland, maar door wat er later gebeurde voelt het plots bijna symbolisch.
Stefan vindt het naar eigen zeggen vooral “apart” dat Ben bij hem water tatoeëerde, terwijl Ben een dag later bij het water zou worden gevonden. Natuurlijk is het toeval, maar juist dat soort toevalligheden kan een gebeurtenis extra rauw en onwerkelijk maken.
Het overlijden van Ben Saunders en wat er bekend is
Op dinsdag 15 september werd na een zoekactie een lichaam gevonden bij de Rijkerswoerdse Plassen in Arnhem. Later bevestigde de familie dat het om Ben Saunders ging. Hij was 43 jaar oud. Het nieuws sloeg in bij fans, bekenden en mensen uit de tattoo-wereld.
Over de precieze doodsoorzaak is geen informatie naar buiten gebracht. De politie liet wel weten dat een misdrijf is uitgesloten. Daarmee blijft er voor buitenstaanders vooral stilte over, en voor mensen zoals Stefan vooral vragen en herinneringen aan een laatste ontmoeting.
Als een normale dag ineens een herinnering wordt
Wat Stefan meemaakte, is iets wat vaker terugkomt na onverwacht overlijden: het besef dat je iemand nog hebt gesproken, misschien zelfs gelachen, terwijl je niet kon weten dat het de laatste keer zou zijn. Dat maakt zo’n afspraak achteraf zwaar, maar ook heel menselijk.
Zijn verhaal laat vooral zien hoe dichtbij nieuws kan komen. Niet als krantenkop, maar als een middag in een stoel, een gesprek dat anders aanvoelde, een tattoo die je voor altijd bij je draagt. Wat vind jij hiervan? Laat het weten via onze social media.
Bron: ditjesendatjes.nl
