Een week na het overlijden van Dieuwertje Blok blikt haar zus Tessel in het NPO Radio 1-programma Wat blijft terug op de laatste momenten van haar geliefde zus. Dieuwertje, die jarenlang op televisie te zien was, hield volgens Tessel ‘tot het einde de regie’. Met een vastberadenheid die haar typeerde, nam ze bewust afscheid van het leven, omringd door haar dierbaren.
Strijdbaar tot het laatste moment
Volgens Tessel bleef Dieuwertje krachtig, totdat de pijn ondraaglijk werd. “Strijdbaar tot het moment dat ze zei: ‘Jongens, het is mooi geweest, laten we op een mooie en lieve manier nu afscheid nemen en laat de dokter dan maar komen en mij rustig, zachtjes wegglijden, want het is oké geweest.'” Het was een bewuste keuze, in lijn met haar karakter.
Zelfs op haar laatste dag genoot ze nog van een maaltijd met hachee, rode kool en aardappeltjes. Haar afscheid was niet plotseling of onverwacht, maar zorgvuldig voorbereid, zoals Tessel benadrukt. “Ze was niet bang voor de dood en vond het ook niet erg om dood te gaan. Beetje vroeg, maar het is nu eenmaal niet anders.”
Verdriet voor haar dierbaren, niet voor zichzelf
Tessel vertelt hoe Dieuwertje haar verdriet niet voelde voor zichzelf, maar voor de mensen die zij achterliet. “Het verdriet bij haar was voor ons, voor de mensen die ze achter zou laten, voor haar man, haar kinderen en d’r zusjes natuurlijk, maar helemaal niet voor zichzelf.”
Dieuwertje keek met tevredenheid terug op haar leven. “Ze zei: ‘Ik heb 67 jaar een ongelooflijk mooi en rijk leven gehad. Ik heb 67 jaar van mijn uiterlijk mogen genieten. Dat heeft even een knauwtje gekregen, maar ik had een prachtige, nieuwe neus.’ Daar heeft ze niet lang van kunnen genieten.”
Herinneringen aan hun ouderlijk huis
Het interview met Tessel vond plaats in het ouderlijk huis van Dieuwertje in Nederhorst den Berg, een plek vol herinneringen. Hier groeiden de zussen samen op, en hun ouders woonden er tot hun overlijden.
“Mijn ouders hebben hier allebei tot hun dood gewoond en zijn een stuk ouder geworden dan Dieuw gegeven is geweest. Mama was 85 en mijn vader 94. Ze was hier hartstikke veel, zeker in de zomer. Lekker suppen en varen. Dus het is altijd heel erg haar biotoop geweest.”
De zussen hadden zelfs het idee om later samen in het ouderlijk huis te gaan wonen. “Met het idee dat het in de reden lag, hoewel niemand dat wenste, dat Dieuws man (Peter de Bie, red.) waarschijnlijk wel eerder zou overlijden dan Dieuw, was het plan dat zij daarna hierheen zou komen en wij samen hier oud zouden worden. Nou, dat is dus niet gelukt.”
Een onbreekbare band
Tessel en Dieuwertje deelden niet alleen een familieband, maar waren ook elkaars beste vriendinnen. “Vroeger sleepte ik vaak mijn matras naar Dieuwertjes kamer. Dan lagen we hand in hand te kletsen over wat we allemaal zouden gaan doen en op wie we verliefd waren.”
In de laatste weken van Dieuwertjes leven herhaalde zich dit ritueel. “Nu was het meer terugkijken. Zeer tevreden terugkijken. Af en toe pakten we even elkaars hand. Toen ze nog wat zieker en zwakker werd en af en toe een beetje wegzakte, pakte ik haar hand.”
De cirkel is rond, maar de leegte blijft
In de laatste fase van haar leven ervoer Dieuwertje een vredig en bewust afscheid, waarbij ze samen met haar zus herinneringen ophaalde en het leven overpeinsde. “En zo werd de cirkel in haar laatste weken rond,” zegt Tessel. “Ik moet alleen even wennen aan de cirkel. Daar ben ik nog niet helemaal, kan ik zeggen.”
