Realityster Wendy van Hout, bekend als de vriendin van Peter Gillis, beleeft een zware tijd. De rechter heeft bepaald dat haar jongste zoon voortaan bij zijn vader blijft wonen, en Wendy mag hem nog maar één keer per week zien.
Dit nieuws kwam keihard aan, zeker omdat ze nog maar kort geleden samen met hem een duet opnam. Wendy heeft felle kritiek op deze beslissing en richt haar pijlen op jeugdzorg, die volgens haar grote fouten heeft gemaakt.
Felle kritiek op jeugdzorg
Na de uitspraak van de rechter liet Wendy op Instagram weten hoe diep ze geraakt is. Ze voelde zich in de steek gelaten en benadrukte in de podcast Niet Zo Jeugdzorg dat ze weinig vertrouwen heeft in de instantie.
“Ik dacht: nee, jeugdzorg gaat mij niet helpen,” vertelt ze openhartig. “Jeugdzorg is sowieso niet altijd mijn beste vriend geweest, maar in dit geval ben ik echt verbaasd over hoe alles verlopen is.”
Volgens Wendy speelt haar drukke leven een grote rol in de beslissing van de rechter. Ze zou te weinig tijd hebben door haar deelname aan een realityserie en het runnen van haar webshop. “In hun ogen is mijn leven te druk, en daarom blijft mijn zoon bij zijn vader,” legt ze uit.
“Dat doet pijn. Ik wil hem zelf in bed leggen, zijn pyjama aantrekken en zijn haartjes kammen als hij uit de douche komt. Mijn kind mist mij ook. Hij is gewoon van mij weggerukt en huilt letterlijk dat hij bij ons wil blijven.”
Emotionele strijd om haar zoon
De beslissing van de rechter is een harde klap voor Wendy. Op Instagram uitte ze haar verdriet met een veelzeggende quote: “Een kind zonder moeder is als een vaas zonder bloemen. Een moeder is voor een kind nummer één!” Haar boodschap laat zien hoe diep deze beslissing haar raakt en hoe machteloos ze zich voelt in deze situatie.
In eerste instantie zou hun zoontje afwisselend een week bij Wendy en een week bij zijn vader wonen. Maar vorig jaar liep het volledig uit de hand. “Mijn ex heeft mijn zoontje ontvoerd terwijl hij bij mij was,” vertelde Wendy eerder aan Story. “Hij stond opeens voor de deur, klopte op de ramen en riep naar ons kind. Mijn zoontje rende naar de deur en wilde open doen.
Ik hield mijn voet tegen de deur, maar mijn ex forceerde hem met zijn schouder, pakte mijn kind op en zette hem in de auto. Dat is gewoon ontvoering! Ik heb meteen de politie ingeschakeld, maar door capaciteitsgebrek konden ze op dat moment niets doen.”
Hoop op gerechtigheid
Ondanks alles blijft Wendy hoop houden. Ze was ervan overtuigd dat er een fout gemaakt was en rekende erop dat deze bij de volgende uitspraak zou worden hersteld. Maar die hoop lijkt nu vervlogen. De rechter heeft bepaald dat haar zoon bij zijn vader blijft wonen, en daarmee lijkt haar strijd nog niet voorbij.
Deze pijnlijke periode komt bovendien op een moment dat er ook rechtszaken tegen Peter Gillis lopen wegens mishandeling. Wendy moet dus niet alleen omgaan met haar persoonlijke strijd, maar ook met de storm van juridische problemen rondom haar partner.
