De familie Jelies, bekend van het populaire televisieprogramma Een Huis Vol, is onlangs met het hele gezin naar Spanje verhuisd. Voor ouders Janneke en Johan betekende deze stap een grote verandering, maar ze besloten het avontuur toch samen aan te gaan. Alle kinderen verhuisden mee, maar voor ieder gezinslid verliep die overgang op een andere manier.
In een openhartig interview met JM Ouders vertelt Janneke hoe ze met deze verschillen omgaat. Ze deelt hoe belangrijk het is om in zo’n druk gezin oog te houden voor ieders emoties. De verhuizing bracht niet alleen praktische uitdagingen met zich mee, maar legde ook emotionele vragen bloot waar Janneke dagelijks mee bezig is.
Aandacht verdelen tussen alle kinderen is een dagelijkse uitdaging
In een groot gezin vraagt het veel inzet om elk kind de aandacht te geven die het nodig heeft, vertelt Janneke. Overdag ligt de focus vaak op de jongsten, die extra zorg en nabijheid vragen tijdens hun ontwikkeling. “Overdag gaat veel aandacht naar de kleintjes, die neem ik dan even apart of ik ga met ze naar het park.” Om ook quality time met hen te creëren, maakt Janneke bewust keuzes.
“Soms houden we een filmavond met de jongsten.” Maar ook voor de minder aanwezige kinderen probeert ze ruimte te maken. “Sommige kinderen eisen hun aandacht op, dan moet je wel opletten dat je degene die timide is, ook even apart neemt.” Vooral sinds de verhuizing naar Spanje staat Janneke hier vaker bij stil. “Dat vind ik wel iets om op te letten, vooral in Spanje ben ik hier veel mee bezig.”
De avonden zijn voor gesprekken met de oudere kinderen
Wanneer de drukte van de dag voorbij is, richt Janneke zich in de avonden juist op de oudere kinderen binnen het gezin. Het zijn dan de momenten waarop er tijd is voor verdieping, reflectie en echte gesprekken onder vier ogen. “Of ze op hun plek zitten en gelukkig zijn.” Janneke vindt het belangrijk om te weten wat er werkelijk in hen omgaat.
Ze zoekt bewust naar momenten van rust waarin haar kinderen zich durven uit te spreken. “Dan zitten we lekker te kletsen onder de overkapping.” Op die manier probeert ze hen de ruimte te geven om hun gevoelens te delen. Juist in een vreemd land, ver weg van familie en vrienden, is dat volgens haar extra belangrijk.
Voor Jennie is de emigratie het moeilijkst geweest
Niet elk kind blijkt zich even gemakkelijk aan te passen aan het leven in Spanje. Vooral dochter Jennie heeft het zwaar met de verandering. Janneke vertelt openhartig over de worsteling van haar dochter, die zich nog altijd verbonden voelt met het leven op Urk. “Ze wil liever naar Nederland toe.
Daar had ze al veel opgebouwd; ze heeft haar werk en veel vrienden en vriendinnen op Urk.” Het gemis van die vertrouwde omgeving drukt zwaar op Jennie’s gemoedstoestand. Janneke begrijpt dat dit voor haar dochter ingewikkeld is. “Als we dit tien jaar eerder hadden gedaan, had ze dat hier opgebouwd.” Die erkenning laat zien hoezeer Janneke meeleeft met de beleving van elk kind.
Een nieuw leven bouwen gaat met vallen en opstaan
Emigreren is niet alleen koffers pakken en vertrekken; het betekent ook loslaten, aanpassen en emotioneel opnieuw wortel schieten in een vreemde omgeving. Janneke voelt zich verantwoordelijk voor het welzijn van haar kinderen en is dagelijks bezig met hun aanpassing aan het nieuwe leven.
Ze vraagt zich geregeld af of ze voldoende doet om elk kind zich gezien te laten voelen. De verhuizing heeft haar als moeder nog alerter gemaakt op signalen van onvrede of heimwee. Met veel liefde en aandacht probeert ze ieder kind te geven wat het nodig heeft, ook al betekent dat dat ze zichzelf soms wegcijfert. Janneke blijft ondanks alles vertrouwen houden in de kracht van haar gezin.
