Fred van Leer staat al jaren bekend als energieke verschijning binnen televisie en theater. Achter die uitbundige façade schuilt echter een man die al lange tijd kampt met zware depressieve gevoelens. In een open gesprek met Nouveau deelt de stylist hoe succes en somberheid naast elkaar bestaan.
Ondanks volle zalen en waardering blijft de strijd dagelijks voelbaar. Fred benadrukt dat succes geen garantie is voor innerlijke rust. Die eerlijkheid maakt zijn verhaal herkenbaar voor velen. Juist omdat hij alles lijkt te hebben, voelt het contrast soms extra schrijnend.
Succes op het podium, stilte daarbuiten
Op carrièregebied gaat het Fred voor de wind, maar mentaal blijft het complex. Hij zegt daarover: “Alles gaat hartstikke goed. Dat was eerder ook zo, maar ik voelde het niet.” De theatershow Ik weet het eigenlijk niet wordt goed ontvangen en geeft hem energie.
Toch is dat gevoel tijdelijk. Fred vertelt: “Het is nog steeds zo dat ik gelukkig ben als ik speel.” Zodra hij weer alleen is, keert de depressie terug. “Als ik niet speel, ben ik net zo depressief als anders.” Die realiteit accepteert hij inmiddels. “Dat zal altijd zo blijven. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is.”
Geen loze beloftes over herstel
Fred is uitgesproken over de manier waarop mensen omgaan met mentale problemen. Hij zegt: “We moeten stoppen met zeggen dat het goed komt, want soms komt het niet goed.” Volgens hem geeft die uitspraak valse hoop. “Niet alles is maakbaar, hoe graag je het ook wilt.”
Tekst gaat verder onder de video
Die nuchtere blik helpt hem relativeren. Tegelijk maakt het duidelijk hoe diep de worsteling zit. Zijn woorden raken, omdat ze afwijken van het gebruikelijke optimisme. Fred wil niet ontkend worden in zijn pijn. Hij wil gezien worden zoals hij is, inclusief zijn donkere dagen.
De rol van vriendschap en vertrouwen
Een belangrijke steunpilaar is zijn vriendschap met Richard Groenendijk. Richard weet inmiddels hoe hij met Freds sombere buien moet omgaan. Zijn aanpak is opvallend eenvoudig. “Het niet willen oplossen.”
Tijdens gezamenlijke momenten probeert hij de sfeer licht te houden. “Op momenten waarop je samen bent, de scherpe kantjes eraf halen en het leuk hebben.” Richard laat Fred bewust met rust wanneer het slecht gaat. Dat respect wordt door Fred enorm gewaardeerd en voelt veilig.
Kleine gebaren met grote betekenis
Richard herinnert zich een moment na een opnamedag van hun podcast. Fred stuurde hem een bericht met de woorden: “Ik ga met een glimlach slapen, en dat gebeurt niet zo vaak. Dank je wel.” Voor Richard was dat bevestiging genoeg. “Dan hebben we het goed gedaan, dacht ik.”
Fred voelt zich begrepen door die houding. Hij zegt: “We kunnen erover praten, zonder zielig gedoe.” Richard ziet vaak aan zijn blik hoe het gaat. Dan volgt soms een confronterende grap: “Niet in je polsen gaan zitten krassen waar ik bij ben. Daar heb ik geen zin in.”
Waarom eerlijkheid beter werkt dan medelijden
Volgens Fred werkt die directheid bevrijdend. “Heel veel mensen gaan je juist sparen, koetsiekoetsie, lief doen.” Dat heeft hij niet nodig. Juist door de scherpe opmerkingen wordt het gesprek opengebroken. Het haalt de zwaarte eraf zonder de ernst te ontkennen.
Die balans maakt hun vriendschap sterk. Fred voelt zich niet gereduceerd tot patiënt. Hij blijft gewoon Fred, met humor en scherpte. Dat helpt hem meer dan goedbedoelde voorzichtigheid. Het is precies die aanpak die hem soms net overeind houdt.
Een pijnlijke herinnering die blijft
Toch draagt Fred een zwaar schuldgevoel met zich mee. Zijn beste vriend Michael maakte ooit een poging tot zelfdoding van dichtbij mee. Fred noemt dat achteraf een “verkeerde keuze”.
Hij legt uit: “Ik noem het een ‘verkeerde keuze’ omdat Michael er een van de keren bij was.” Die gedachte blijft hem achtervolgen. “Dat kun je je beste vriend niet aandoen en ik heb dat wel gedaan.” Tijdens die periode nam de ziekte de overhand. “Ik dacht geen seconde aan het verdriet van de mensen die ik liefheb.” Dat besef noemt hij “ontzettend pijnlijk”.
Humor als laatste houvast
Ondanks alles blijft Fred zoeken naar lichtheid. Hij vertelt gekscherend dat hij God soms vraagt om wat ‘labiele vrienden’. “Ik gun dit niemand, maar ik ben altijd degene die hulp nodig heeft.”
Met een knipoog voegt hij toe: “Dus Richard, als jij een keer griep hebt, bel me alsjeblieft.” Die humor verraadt veerkracht. Het laat zien dat Fred, ondanks alles, blijft verbinden. Zijn openheid maakt zijn verhaal rauw, maar ook hoopvol door eerlijkheid.
