De familie Bauer gaat door een emotionele periode. Oma Wies, de moeder van Frans Bauer, woont sinds kort in een verzorgingstehuis. Ze heeft dementie en kan daardoor niet langer zelfstandig wonen. Voor kleinzoon Christiaan is dit een moeilijke tijd.
Hij bezoekt zijn oma bijna elke dag en deelt zijn gevoelens hierover. De situatie raakt hem diep, maar hij probeert positief te blijven. Elk moment dat hij met haar doorbrengt, is waardevol en vol liefde.
De moeilijke beslissing van Frans Bauer
Frans Bauer vertelde eerder aan Privé hoe zwaar de beslissing was om zijn moeder te verhuizen. “Mijn moeder lijdt aan dementie en begon de laatste tijd steeds vaker dingen te vergeten.
Zo liet ze regelmatig haar sleutels liggen of ging ze wandelen zonder dat wij wisten waarheen. Dat werd gevaarlijk en daarom hebben we uiteindelijk die beslissing genomen.” Volgens Frans was dit niet makkelijk, maar wel noodzakelijk voor haar veiligheid.
Dagelijkse bezoeken geven steun
Ook voor Christiaan is de situatie emotioneel. Hij ziet hoe zijn oma verandert door haar ziekte. “Het is niet leuk om te zien dat mijn oma door haar ziekte vergeetachtig is.
Maar het doet me wel goed om te zien dat ze in het verzorgingstehuis goed wordt verzorgd en daar ook de zorg krijgt die ze nodig heeft.” Hij bezoekt haar bijna elke dag en voelt zich beter als hij haar heeft gezien.
Christiaan is blij dat zijn oma dichtbij woont. “Als kleinzoon kan ik daardoor lekker op bezoek en ga ik met een gerust hart weer weg. Beter kan niet. Het verzorgingstehuis staat in de straat achter ons. Oma woont nu nog dichter bij ons dan waar ze eerder woonde op het woonwagenkamp.” Zijn woorden laten zien hoe sterk hun band is gebleven.
De pijn van niet herkend worden
De ziekte van oma Wies zorgt soms voor verdrietige momenten. Vooral het verlies van herkenning is moeilijk voor Christiaan. “Dat oma me soms niet herkent, is wel lastig.
Het ene moment weet ze wel wie je bent en het andere moment niet.” Zulke momenten doen pijn, maar hij blijft vol liefde en geduld. Hij geniet extra van de keren dat ze hem wél herkent en even zichzelf lijkt.
Christiaan probeert altijd het beste te zien in de situatie. Hij weet dat zijn oma niet expres vergeet. Hij haalt steun uit de gedachte dat ze zich veilig voelt waar ze nu woont. Die rust geeft hem kracht om elke dag met een glimlach langs te gaan.
Positieve blik op moeilijke dagen
Ondanks alles blijft de familie optimistisch. Ze proberen vooral te kijken naar wat nog wél goed gaat. “Het is altijd een beetje afwachten, maar oma is wel vrolijk, gaat naar het koor en heeft in het verzorgingstehuis vriendinnen die ook allemaal een beetje vergeetachtig zijn,” vertelt Christiaan aan Party. Dat ze nog geniet van zingen en gezelligheid, geeft hem een goed gevoel.
De familie ziet dat Wies plezier heeft in haar nieuwe omgeving. Dat maakt de pijn iets dragelijker. Ze weten dat ze goed verzorgd wordt en dat ze daar mensen om zich heen heeft die haar begrijpen.
De kracht van familiebanden
De familie Bauer staat bekend om hun hechte band. Dat blijkt nu meer dan ooit. Christiaan blijft zijn oma trouw bezoeken, hoe moeilijk het soms ook is. De ziekte verandert hun contact, maar niet hun liefde. Elk bezoek is een herinnering die hij koestert.
