Zondagavond staat Danny de Munk in Het Concertgebouw in Amsterdam om zijn 40-jarig jubileum te vieren. Een mijlpaal die uitnodigt tot feest, maar ook tot terugkijken op alles wat roem met zich meebrengt.
In een uitgebreid interview met AD-weekendmagazine Mezza vertelt de zanger en acteur dat zijn carrière niet alleen glans heeft gebracht. Achter het applaus zat ook een schaduwkant, die al begon toen hij nog maar net puber was.
Van doorbraak naar buitensluiting
Na zijn doorbraak als Ciske de Rat was Danny op veertienjarige leeftijd ineens overal. Daar hoorde een fanbase bij die volgens hem vooral uit meisjes bestond, en dat maakte hem bij jongens niet bepaald populair.
Hij noemt het achteraf “gezonde jaloezie”, maar de gevolgen waren toen heel tastbaar. In de jaren tachtig kon hij volgens eigen zeggen niet door de stad lopen zonder dat er grove scheldwoorden naar hem werden geschreeuwd.
Vrienden die ouder waren dan hijzelf
Omdat hij zich bij leeftijdsgenoten niet welkom voelde, zocht hij zijn aansluiting elders. Danny vertelt dat hij daarom liever omging met jongens die een stuk ouder waren, simpelweg omdat hij zich daar veiliger bij voelde.
Die keuze zegt veel over de impact van vroeg beroemd worden. Waar veel tieners vooral bezig zijn met school en vriendschappen, moest hij al heel jong leren omgaan met aandacht die niet altijd vriendelijk was.
De prijs van bekendheid in de privésfeer
Met de jaren groeide Danny’s bekendheid, en volgens hem moest hij daar persoonlijk ook dingen voor inleveren. Hij zegt dat hij met bepaalde familieleden geen contact meer heeft, iets wat niet vanuit hem kwam.
“En dat is niet mijn keuze geweest,” benadrukt hij in het interview. Hij wil er niet te diep op ingaan, maar geeft wel aan dat het een gevolg is geweest van zijn werk en de wereld eromheen.
Als je bekend wordt, verandert je omgeving mee
Danny verwoordt het kernachtig: niet hijzelf veranderde het meest, maar juist zijn omgeving. Bekendheid zorgt ervoor dat mensen anders op je reageren, verwachtingen hebben, of soms simpelweg een oordeel klaar hebben.
Samen met zijn vrouw Jenny probeerde hij grenzen te bewaken. Hij vertelt dat ze “veel slangen buiten de deur” hebben moeten houden, en dat juist die gezamenlijke alertheid het gezin door de jaren heen hechter maakte.
Jenny als vaste grond
In het interview spreekt Danny openlijk en emotioneel over Jenny. Hij noemt haar zijn alles en zijn wereld, en alleen al door over haar te praten merkt hij dat het hem raakt.
Die hechte band werd extra belangrijk in zware tijden. Danny haalt aan dat Jenny een nuchtere kijk houdt: gezondheid en liefde zijn het belangrijkst, en de ruis die bij bekendheid hoort moet je, hoe vervelend ook, leren dragen.
De periode rond de beschuldiging
In 2022 kwam Danny in het nieuws nadat een vrouw beweerde vijftien jaar eerder door hem te zijn verkracht. Zij deed aangifte, maar de politie kon volgens berichtgeving niets met de aangifte wegens gebrek aan bewijs.
De vrouw zocht vervolgens anoniem de pers op. Danny zegt dat hij erachter kwam wie zij was, dat hij wel toegaf in 2007 met haar te hebben gezoend, maar dat hij de aantijgingen ontkende.
“Mijn Japie Krekel”
Juist in die turbulente periode, zo vertelt Danny, hield Jenny hem overeind. Hij spreekt haar naam meerdere keren uit in het interview, alsof hij er steeds even aan wil herinneren waar zijn houvast zit.
Hij noemt haar zijn “Japie Krekel”: zijn geweten. Haar intuïtie over mensen zou volgens hem vaak kloppen, terwijl hij zelf naar eigen zeggen soms te naïef was en te makkelijk vertrouwde.
Niet verblind raken door het wereldje
Danny is opvallend eerlijk over zijn eigen aandeel in misstappen. Hij zegt dat hij meer dan eens “de deksel op zijn neus” kreeg, juist omdat hij in mensen wilde geloven en soms niet zag wat er speelde.
Tegelijk wil hij niet blijven hangen in spijt. De kern, vertelt hij, is dat fouten maken je mens maakt. Belangrijker vindt hij hoe je daarna weer opstaat en doorleeft, zonder cynisch te worden.
Hoe hij herinnerd wil worden
Als hij vooruitkijkt, hoopt Danny later vooral herinnerd te worden als een goedlachs mens. Iemand die zelf de slingers ophangt en die van het leven wil genieten, samen met zijn gezin.
En dat is misschien wel de rode draad: ondanks alles is hij niet verbitterd geraakt door de industrie of de aandacht. Hij wil het luchtig houden waar het kan, maar zonder weg te kijken van wat het kostte.
Jubileum met een randje
Het jubileum in Het Concertgebouw voelt daardoor niet alleen als een feestavond, maar ook als een soort tussenstop. Veertig jaar in de spotlights is veel, zeker als je er al als tiener in bent beland.
De verhalen die hij nu deelt laten zien dat succes niet automatisch betekent dat alles soepel loopt. Voor Danny lijken liefde en familie uiteindelijk de ankers te zijn geweest die hem in balans hielden.
Praat mee
Wat vind jij: weegt de prijs van roem op tegen de kansen die het biedt, zeker als je zo jong begint? Laat het weten op onze sociale media—wij zijn benieuwd hoe jij hiernaar kijkt.
Bron: shownieuws.nl
