Eliana vertelt in Je Zal Het Maar Hebben hoe één avond uit tijdens haar tienerjaren haar leven een compleet andere wending gaf. Aan Emma Wortelboer legt ze uit hoe ze sindsdien dagelijks worstelt met incontinentie en vaginisme.
Het is een verhaal dat niet alleen raakt door wat haar is overkomen, maar ook door wat er daarna gebeurde: klachten die elkaar opstapelden, onbegrip in de medische wereld en een lichaam dat, letterlijk, niet meer meewerkt zoals vroeger.
Wat er gebeurde tijdens die avond uit
Eliana blikt terug op een avond in Hongarije, waar ze als 17-jarige werd lastiggevallen door een man die, zoals ze zelf zegt, haar vader had kunnen zijn. Ze wilde geen contact en wees hem herhaaldelijk af.
Volgens Eliana bleef het daar niet bij. Toen ze bij de bar haar bier wilde pakken, werd ze naar achteren getrokken en misbruikt. Ze vertelt dat zij en de man op dat moment alleen in die ruimte waren.
Toen haar lichaam op slot ging
Na die traumatische ervaring veranderde er veel. Eliana legt uit dat haar vagina ‘op slot’ ging, iets wat later herkend werd als vaginisme. Daarbij spannen de spieren rond de vagina zich onbewust aan, waardoor aanraking of penetratie (extreem) pijnlijk kan zijn.
Wat het extra ingewikkeld maakte: Eliana wist toen nog niet dat vaginisme bestond, laat staan dat ze dat woord kon gebruiken bij een arts. Daardoor werd ze niet meteen geholpen op de manier die ze op dat moment nodig had.
Een onderzoek dat het trauma verdiepte
Wanneer Eliana bij de huisarts terechtkomt voor een onderzoek, blijkt hoe groot de miscommunicatie is. Ze vertelt dat ze op een bank moest liggen en dat de huisarts met een eendenbek onderzoek deed, terwijl het voor haar ondraaglijk pijnlijk was.
Eliana zegt dat ze aangaf dat het zoveel pijn deed dat er gestopt moest worden. Uiteindelijk zou de huisarts haar wel ‘open’ hebben gekregen, maar volgens Eliana leverde dat een extra trauma op, met gevolgen voor haar bekkenbodem.
Leven met incontinentie en een luier
Door de schade en spanning in haar bekkenbodem werken prikkels volgens Eliana niet meer zoals het hoort. Ze kan haar bekkenbodem niet goed aanspannen, bijvoorbeeld om haar plas op te houden, waardoor urineverlies een dagelijks probleem werd.
Ze vertelt dat ze daarom elke dag een luier draagt. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het noodzakelijk werd. Inmiddels is ze eraan gewend geraakt, zegt ze, en voelt het voor haar niet meer als iets nieuws of uitzonderlijks.
Vriendinnen die haar blijven steunen
In de uitzending wordt ook duidelijk dat Eliana dit niet alleen draagt. Haar vriendinnen weten wat er is gebeurd en benoemen hoe onrechtvaardig ze het vinden. Ze zeggen dat niemand dit verdient, en al helemaal niet iemand die altijd klaarstaat voor anderen.
De impact blijft, ook voor de mensen om haar heen. Haar vriendinnen vertellen dat het hen telkens opnieuw raakt. Tegelijk laat het ook zien hoe belangrijk steun is, juist wanneer de gevolgen van trauma lang blijven doorwerken.
Waarom dit verhaal zoveel losmaakt
Het gesprek in Je Zal Het Maar Hebben laat zien hoe trauma niet stopt na één gebeurtenis, maar zich kan vastzetten in het lichaam. Het benadrukt ook hoe belangrijk het is dat klachten serieus worden genomen, zeker wanneer iemand pijn aangeeft.
Door haar verhaal te delen, zet Eliana een onderwerp in het licht waar nog vaak stil over wordt gebleven: vaginisme, bekkenbodemproblemen en incontinentie op jonge leeftijd. Dat ze daar open over praat, maakt het voor anderen mogelijk om herkenning te voelen.
Uitzending en oproep aan kijkers
Je Zal Het Maar Hebben is elke dinsdag om 21.10 uur te zien op NPO 3. In de aflevering met Eliana staat niet alleen haar persoonlijke verhaal centraal, maar ook de dagelijkse realiteit die achter zulke medische en psychische klachten schuilgaat.
