Frans Bauer weet keer op keer zijn publiek te raken, maar in de eerste aflevering van Kerst met de Bauers zien we een heel andere kant van de volkszanger. Terwijl hij zich voorbereidt op zijn concerten in Ahoy, wordt duidelijk dat deze avonden een zware emotionele lading hebben.
Zijn vader, die in 2016 overleed, zal er niet meer bij zijn, en ook de gezondheid van zijn moeder gaat hard achteruit. Toch blijft Frans vechten om mooie herinneringen te creëren, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn familie.
Een leegte in Ahoy
Ahoy is een plek vol herinneringen voor Frans Bauer. Meer dan 50 keer stond hij op dat podium, vaak met zijn ouders trots in de coulissen. “Mijn moeder is er dit keer wel bij, maar ze is erg vergeetachtig”, vertelt Frans zichtbaar geëmotioneerd. “Je raakt je moeder elke keer een beetje meer kwijt.” Zijn vader, die jarenlang aan zijn zijde stond, ontbreekt, maar de herinneringen aan hem blijven levend.
Tijdens een repetitie ontmoet Frans een oude bekende, Manfred, met wie hij in het verleden optrad. “Toen deed mijn moeder nog het geluid,” vertelt hij glimlachend. Manfred herinnert hem aan zijn vader, die altijd klaarstond met een bandrecorder. “Wat een mooie herinneringen joh,” mompelt Frans, terwijl de emoties hem zichtbaar overweldigen. Wanneer Manfred zegt: “Je pa is er ook bij hoor Frans,” houdt hij het niet meer droog.
De steun van zijn zoons
Gelukkig kan Frans rekenen op de steun van zijn zoons, die begrijpen hoe moeilijk dit moment voor hem is. “Hij is hier altijd geweest met opa, en nu is hij hier met ons,” vertelt een van zijn zoons. Dit geeft Frans de kracht om door te gaan. “Nu maak ik nieuwe herinneringen, ook voor de toekomst. Dat mijn moeder erbij is en dit allemaal meemaakt, dat is heel waardevol.”
De band met zijn kinderen is duidelijk sterk. Samen met een van zijn zoons brengt hij tijdens zijn slotoptreden het nummer Papa, ik lijk steeds meer op jou. Terwijl ze zingen, worden foto’s van Frans’ vader op de achtergrond geprojecteerd. Het is een emotioneel moment dat niet alleen Frans, maar ook het publiek raakt. “Toen moest ik echt tegen mijn tranen vechten,” geeft Frans toe. “Je ziet de foto van je vader en je kind zingend naar je toekomen. Dat raakt je in het diepste van je ziel.”
Een onvergetelijk eerbetoon
Voor Frans is het optreden een ode aan zijn vader en een manier om hem te betrekken bij dit bijzondere concert. “Een mooiere eer kun je als vader niet krijgen,” zegt hij. Het nummer, gecombineerd met de beelden van zijn vader en de aanwezigheid van zijn familie, maakt het een onvergetelijke avond.
Frans bewijst opnieuw dat muziek meer is dan alleen noten en teksten; het is een manier om liefde en herinneringen levend te houden.
