Het is een van die momenten waarop je pas achteraf beseft hoe klein het begin eigenlijk was. Geen groot drama, geen duidelijke waarschuwing, maar gewoon een rondje hardlopen dat nét niet lekker voelde. In de documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven kijkt Freek Rikkerink (33) terug op die periode, en hoe hij stap voor stap in een werkelijkheid belandde die hij nooit had zien aankomen.
Wat de documentaire bijzonder maakt, is dat het niet alleen draait om verdriet of angst, maar ook om de manier waarop je tóch door kunt blijven bewegen als het leven een onverwachte bocht maakt. Freek vertelt open over de signalen die hem op het spoor zetten, over hoe Suzan en hij allebei anders omgingen met de klap, en over waarom hardlopen inmiddels meer is dan alleen een manier om fit te blijven.
Een rondje dat ineens anders voelde
Freek beschrijft hoe het tijdens het hardlopen begon te knagen. Suzan was op dat moment zes weken zwanger, en toch liep ze hem er volgens zijn eigen woorden “faliekant uit”. Voor iemand die gewend is zijn lichaam te vertrouwen, voelde dat niet logisch.
Het was niet meteen paniek, eerder een soort kortsluiting in zijn hoofd: hoe kan dit? Freek besloot naar de huisarts te gaan om “poolshoogte” te nemen. Daar volgde uiteindelijk de diagnose longkanker, een woord dat hij nuchter omschrijft als “de diagnose die iedereen wel kent”.
De documentaire laat meer zien dan alleen verdriet
In Suzan & Freek: We vieren het leven hangt er natuurlijk zwaarte in de lucht, maar de toon is niet alleen somber. Freek vertelt dat zijn kijk op het leven is verschoven: minder vanzelfsprekend, meer bewust. En juist die verandering krijgt veel ruimte.
Hardlopen speelt daarin een opvallend grote rol. Waar het vroeger vooral onderdeel was van de routine richting optredens, is het voor Freek nu ook een manier om zichzelf bij elkaar te houden. Iets concreets, iets wat hij wél kan doen.
Fit worden voor shows kreeg een nieuwe betekenis
Dat Suzan & Freek fit willen zijn voor shows, is voor fans niets nieuws. Freek vertelt dat ze daarvoor vaak een beetje hardlopen. Alleen: waar het vroeger vooral ging om conditie en energie op het podium, hangt er nu een andere laag onder.
Freek zegt dat hij zichzelf inmiddels zelfs fitter vindt dan een jaar geleden. Dat klinkt bijna tegenstrijdig, maar hij legt uit dat hij alles aangrijpt om mentaal en fysiek zo sterk mogelijk te blijven. Niet als bewijs, maar als houvast.
Suzan keek vooruit, Freek zocht verklaringen
De documentaire laat ook zien hoe verschillend mensen kunnen reageren op hetzelfde nieuws. Suzan richtte zich op de toekomst en op de komst van hun zoon. Ze ging in de actiestand: de babykamer, plannen maken, vooruitkijken. Dat was haar manier van overleven.
Freek herkent bij zichzelf juist de neiging om te willen begrijpen. Hij noemt zichzelf iemand van de ratio, iemand die vooral in zijn hoofd leefde. Het nieuws dwong hem, zegt hij, om weer bij zijn gevoel te komen. En daarin leerde hij veel van Suzan.
Niet gedefinieerd willen worden door ziekte
Wat opvalt, is dat Freek niet wil blijven hangen in het label ‘kankerpatiënt’. Hij zegt dat hij zijn ziekte niet als iets ziet waar hij steeds in moet blijven lezen, alsof het een verhaal is dat maar doorgaat. Voor hem voelt het als een hoofdstuk dat dicht kan.
“Ik ben waar ik nu ben en voor nu gaat alles goed,” is de houding die hij daarbij uitstraalt. Dat is geen ontkenning van wat er speelt, maar eerder een poging om niet elke dag te laten bepalen door één woord, één diagnose.
De hardloopmetafoor: die auto achter je
Freek vat zijn veranderde blik op het leven samen met een beeld dat blijft hangen. Volgens hem wordt uiteindelijk iedereen in het leven ingehaald door een ‘auto’: een gebeurtenis waar je geen controle over hebt. Je ziet hem niet altijd aankomen en je weet niet wanneer het gebeurt.
Het enige wat je volgens Freek wél kunt doen, is blijven rennen. Niet stilstaan om obsessief te kijken of die auto al dichterbij komt, maar doorgaan met de dingen die je lichaam en hoofd in beweging houden. Het is simpel gezegd, maar zwaar geleefd.
Twee keuzes, maar maar één die helpt
Freek zegt dat hij vorig jaar het bericht kreeg dat die ‘auto’ misschien vlak bij hem is. En dan, legt hij uit, heb je volgens hem grofweg twee mogelijkheden: stoppen met rennen en je laten inhalen, of doorgaan en hopen dat je hem nog afschudt.
Daarbij benadrukt hij vooral wat je niet moet doen: stoppen, of je leven laten opeten door de vraag wanneer het precies misgaat. In zijn woorden: niet stil gaan staan om je af te vragen waar de auto blijft. Juist dat vreet energie.
Waarom dit verhaal zoveel mensen raakt
Wat Freek vertelt, gaat natuurlijk over zijn eigen situatie, maar het raakt aan iets universelers: het moment waarop het leven je dwingt om anders te kijken. De combinatie van een zwangerschap, carrière en ziekte maakt het extra intens, maar de kern is herkenbaar.
De documentaire laat zien dat ‘vieren’ niet altijd betekent dat alles goed is. Soms betekent het: blijven lopen, blijven kiezen voor vandaag, en ruimte maken voor alles wat er wél is. Dat maakt het verhaal rauw, maar ook opmerkelijk helder.
