Gerard Joling heeft in zijn leven al veel mooie momenten beleefd, maar ook diep verdriet gekend. De zanger en televisiepersoonlijkheid kijkt met liefde terug op zijn carrière, maar staat de laatste tijd steeds vaker stil bij de mensen die hij onderweg is kwijtgeraakt.
Niet alleen nam hij onlangs afscheid van collega Loretta Schrijver bij The Masked Singer, ook het verlies van zijn ouders en zijn beste vriend Bert laat diepe sporen na. Vooral het overlijden van zijn moeder op 5 januari 2022 raakt hem nog altijd intens.
Het gemis van zijn moeder blijft pijnlijk aanwezig
In een openhartig interview met Weekend vertelt Gerard dat het verlies van zijn moeder hem zwaarder valt dan hij ooit had gedacht. “Ik had ook niet gedacht dat het me zo zou aangrijpen, maar het gemis is zó groot. Het is pijnlijk.
Ik denk dat je dat pas ervaart als je iemand verliest.” Het verdriet zit diep en blijft dagelijks voelbaar, juist omdat zijn moeder een grote rol speelde in zijn leven. Ze was er altijd voor hem, en Gerard voelt zich dankbaar dat hij later iets voor haar terug heeft kunnen doen.
Geen plek voor verlies
De manier waarop mensen omgaan met rouw verschilt, maar Gerard vindt troost in de herinneringen aan zijn moeder. Hij krijgt regelmatig de vraag of hij het een plek heeft kunnen geven. Daar is hij duidelijk over.
“Mensen vragen weleens: ‘Heb je het al een plekje kunnen geven?’ Maar hoe bedoel je plek? Het is mijn moeder, daar is er maar één van!” Voor hem is het verlies niet iets dat je opbergt of vergeet. Zijn moeder blijft onderdeel van zijn leven, in herinneringen en in de liefde die hij voor haar blijft voelen.
Een moeder die alles voor haar kinderen deed
Gerard is trots op de manier waarop zijn moeder haar leven leidde. “Mijn moeder heeft een mooi leven gehad en daar hebben we met z’n allen alles voor gedaan. Ze was ook altijd heel blij, tevreden en ongelooflijk dankbaar.
Zij is voor ons altijd goed geweest in onze jonge jaren, dus ik ben blij dat ik later wat goeds heb kunnen doen voor haar.” Haar foto staat nog altijd prominent in zijn woonkamer, als een tastbare herinnering aan een vrouw die zoveel voor hem betekende.
Herinneringen die confronterend blijven
Sommige plekken weet Gerard niet meer te bezoeken omdat het gemis dan te groot wordt. “Het blijft heftig. Grote dingen waar ze niet meer bij is, dat is ontzettend akelig en dat blijft het.
Laatst was ik nog in Schagen, waar ze woonde. Dan spreek ik mijn broer en zus en denk ik: potverdorie. Normaal gesproken ga ik dan langs haar huis, maar ik rijd niet eens langs het oude huis meer, dat is te confronterend, te pijnlijk.” De emoties liggen nog altijd aan de oppervlakte, zeker op momenten waarop het contrast tussen vroeger en nu extra voelbaar wordt.
Het verlies van zijn beste vriend Bert
Naast het verdriet om zijn moeder, mist Gerard ook zijn beste vriend Bert, die altijd aan zijn zijde stond. “Iedereen begint er ook steeds over als ik ergens kom zonder hem.” Bert was jarenlang een vast gezicht in zijn leven en reisde overal met hem mee.
Zijn afwezigheid valt op, en dat merken ook anderen. Gerard realiseert zich steeds meer hoe vergankelijk het leven is. “Pas als je ouder wordt, ga je dat merken, dat mensen wegvallen. Als je jong bent denk je daar niet over na, maar zo is het leven. Het is heftig, maar waar.”
Dankbaarheid ondanks alles
Ondanks het verdriet blijft Gerard optimistisch en haalt hij kracht uit het leven zelf. “Maar ik blijf genieten van het leven. Zolang ik gezond ben en alles mag en kan doen is dat toch machtig? Dan ben je een uitverkorene.” Het is een gedachte die hij koestert: genieten van het nu, met de mensen die er nog zijn, terwijl hij de herinnering aan de mensen die hij mist levend houdt.
