Het is zaterdagavond, zo’n moment waarop bij de één de frituurpan zachtjes staat te pruttelen en bij de ander de spotlights gewoon doorgaan. In Only Joling schuift Gerard Joling opnieuw z’n eigen leven naar voren: groot, luid en zonder filter.
Je merkt meteen dat de camera’s niet alleen meekomen voor de glitter. Ze vangen juist ook die kleine, rommelige randjes. En precies dáár zit de charme, al wordt dat pas echt duidelijk als de ochtend zich ermee bemoeit.
Een ochtend die niet meewerkt
Gerard strompelt zijn trap af in Aalsmeer alsof de dag hem persoonlijk heeft uitgedaagd. Slaperige ogen, haar in de stand ‘föhn-explosie’, en een blik die zegt dat praten vóór negen uur eigenlijk verboden zou moeten zijn.
Toch zit er aan de keukentafel al bezoek: door hem ingehuurde tuinmannen die zijn villa in kerstsfeer moeten hijsen. Het contrast is heerlijk: Geer wil rust, maar de kerstdrang heeft duidelijk een eigen agenda.
Kerst bij Gerard is nooit klein
Waar veel mensen blij zijn met een voorzichtig boompje op de vensterbank, gaat het bij Joling meteen richting stadionverlichting. Een paar duizend lampjes? Dat klinkt bij hem eerder als ‘instapmodel’ dan als overdaad.
Die hang naar groot en glinsterend voelt bijna als een terugkerende jeugddroom: elk jaar opnieuw bewijzen dat kerst vooral sfeer is als je het maximaal aanzet. En eerlijk: het kijkt lekker weg.
Tekst gaat verder onder de video
Geloof wat je ziet (en dat doet hij ook)
Er zijn BN’ers die de camera pas toelaten als alles op orde is: gezicht strak, huis netjes, humeur op ‘vriendelijk’. Gerard doet dat amper. Hij laat zich filmen op momenten waarop hij zichtbaar niet in z’n element is.
Dat maakt hem opvallend geloofwaardig. Je kunt van alles van hem vinden, maar niet dat hij toneel speelt om aardig gevonden te worden. In seizoen twee lijkt hij eerder te denken: dit ben ik, succes ermee.
Zaniken als handelsmerk
In de vijfde aflevering is het nog steeds een aaneenschakeling van kleine ergernissen en commentaar op alles wat hem niet zint. Hij kan mopperen als een sport, en hij doet het met het zelfvertrouwen van iemand die dat allang accepteert.
En juist dat ‘verwend nest en ik geef het toe’-gehalte werkt. Waar reality-tv vaak gepolijst en braaf wordt, voelt dit alsof je echt even naast iemand aan tafel zit—met alle ongemakken erbij.
Een fotoshoot met een prijskaartje
Terwijl thuis de bitterballen knappen in het vet, staat Gerard op een set waar de stylist een felroze pak uit de hoge hoed tovert. In de spiegel draait hij tevreden rond, alsof hij al ziet waar het plaatje gaat eindigen.
Interviews vindt hij maar gedoe—altijd dezelfde vragen, hetzelfde verhaal. Fotografie ligt hem duidelijk beter: daar hoeft hij niet te praten, alleen aanwezig te zijn. En aanwezig zijn, dat kan hij als geen ander.
‘Schamel’ voor 3500 euro
Wanneer het prijskaartje op tafel komt, schrik je als kijker bijna mee: 3500 euro voor een outfit, en dat dan met een gezicht alsof het nét te doen is. Alleen: bij Gerard hoort die schaal nu eenmaal.
Uiteraard gaat het pak mee, want ‘handig voor shoots en optredens’. En minstens zo belangrijk: exclusiviteit. Niemand anders moet het hebben. Dat idee alleen al is voor hem een prima reden om te investeren.
Waarom dit werkt op televisie
Only Joling scoort omdat het niet probeert te bewijzen hoe perfect het leven van een beroemdheid is. Het laat juist zien dat zelfs een villa, een stylist en een kerstbudget geen garantie zijn op een frisse ochtendstemming.
Het is entertainment met rafelranden: een man die moppert, lacht, koopt, twijfelt en toch steeds weer doorgaat. En dat voelt—hoe groot zijn leven ook is—gek genoeg herkenbaar op de momenten die er toe doen.
