De impact van het overlijden van Eva Hermans-Kroot raakt nog altijd vele mensen, en dat maakt het verhaal van Matthijs Hermans bijzonder aangrijpend. Bijna een jaar na het verlies van zijn 26-jarige vrouw spreekt hij openhartig over zijn rouwproces en de stappen die hij voorzichtig zet richting een nieuw ritme.
De herinnering aan Eva blijft levendig, omdat Nederland haar omarmde tijdens haar deelname aan Over Mijn Lijk en door haar openhartige Instagram-account Longeneeslijk.
Matthijs probeert zijn gevoelens een plek te geven in zijn boek Onvergetelijk, dat voor hem een belangrijke rol speelt in zijn verwerking. Zijn gesprek in Pauw & De Wit laat zien hoe intens zijn ervaringen nog zijn en hoe echt het gemis blijft voelen.
Het schrijven van Onvergetelijk gaf Matthijs houvast
Matthijs vertelt dat het werken aan Onvergetelijk een bijna therapeutische werking had tijdens zijn rouw. Hij twijfelde even of het schrijven van dit boek misschien “te snel” zou zijn.
Die gedachte bleef in zijn hoofd hangen, maar hij besefte al snel dat rouw geen volgorde kent en geen moment echt perfect voelt. De woorden “Er komt geen perfecte tijd” geven precies weer hoe hij tot dat inzicht kwam.
De gesprekken met journalist Hanneke Mijnster, die eerder met Eva werkte aan haar boek Longgeneeslijk, hielpen hem om emoties en herinneringen zorgvuldig op te schrijven. De samenwerking bracht rust, omdat hij wist dat iemand Eva echt begreep en haar verhaal liefdevol kon begeleiden.
Een dagelijks leven opnieuw vormgeven zonder Eva
Aan tafel bij Pauw & De Wit gaf Matthijs een oprechte update over hoe het nu met hem gaat. Zijn woorden “Gelukkig steeds beter. Ik leer om steeds stapje voor stapje mijn leven een beetje om de rouw heen te bouwen” tonen hoe hij zich voorzichtig door het leven beweegt.
Zijn gemis blijft groot, vooral door kleine dagelijkse dingen die altijd zo vanzelfsprekend leken. Hij zegt: “De gesprekjes als je thuiskomt over hoe je dag was en een kusje geven als je ’s avonds gaat slapen.
Een goedemorgen-berichtje als ik aan het werk ben en zij wakker was.” Dat soort momenten vormen nu een leegte die steeds voelbaar blijft. Hij merkt vooral “de stilte in het huis”, waar alles precies blijft zoals hij het achterliet, waardoor elke thuiskomst zwaar voelt.
De tastbare herinneringen in huis houden Eva dichtbij
Jeroen Pauw leest een fragment voor uit Onvergetelijk dat diep binnenkomt. Daarin staat: “Bijna alles in huis staat nog hetzelfde als toen Eva daar was. Haar tandenborstel staat nog in de standaard, naast de wastafel. De handdoek, waarmee ze voor het laatst heeft gedoucht, ligt nog over het bad.
Zelfs het flesje water naast het bed staat er nog. Ik wil die spullen helemaal niet weghalen, dan wordt haar afwezigheid weer zo zichtbaar.” Matthijs bevestigt dat veel in huis nog hetzelfde staat. Hij voelt wel langzaam ruimte ontstaan om misschien iets op te ruimen, maar zegt dat nog voorzichtig.
Hij legt uit hoe spullen van Eva inmiddels symbolen zijn geworden die een diepe emotionele waarde dragen. Het jasje van Eva, dat eerst slechts een kledingstuk was, voelt nu als een herinnering die hij niet wil loslaten, omdat elke verandering voelt als een stap verder bij haar vandaan.
Een jaar na het verlies komt het herdenken dichterbij
Zondag is het precies een jaar geleden dat Eva overleed, en die dag brengt veel gevoelens met zich mee. De families komen samen om Eva te herdenken en elkaar te steunen, waarbij rust belangrijk blijft. Matthijs zegt dat ze het niet te druk willen maken en iedereen de ruimte willen geven om op een eigen manier met het verdriet om te gaan.
Eva overleed op 30 november 2024 aan de gevolgen van longkanker, en haar overlijden liet een diepe indruk achter in heel Nederland. Haar optimisme, humor en warmte maakten haar voor velen onvergetelijk. Het gemis blijft groot, maar haar verhaal blijft leven door de mensen die haar liefhadden en door de herinneringen die zij naliet.
