De nieuwe aflevering van Steenrijk, Straatarm roept op sociale media heftige reacties op. Je ziet hoe Machiel en zijn stiefdochter Nathasja uit Alphen aan den Rijn een week lang het leven overnemen van Roosmarie uit Berta, Groningen.
Roosmarie is een alleenstaande moeder van vier kinderen en leeft van slechts 110 euro per week. Hoewel haar persoonlijke verhaal zwaar is, reageren kijkers opvallend hard en lijken ze weinig begrip te hebben voor haar situatie en keuzes.
Een verleden vol pijn en een toekomst vol vragen
Roosmarie is 28 jaar en draagt een zwaar verleden met zich mee. Ze woonde in haar jeugd bij haar grootouders, maar moest daar weg nadat haar opa zich grensoverschrijdend gedroeg.
Daarna verhuisde ze naar haar moeder, waar de spanningen met haar stiefvader hoog opliepen. Al op jonge leeftijd, 19 jaar, werd ze ongepland moeder van Jason. Jaren later koos ze bewust voor een donorzwangerschap, waarmee ze haar gezin uitbreidde met een tweeling: Emily en Alec.
Veel kijkers vinden het moeilijk om zich hierin te verplaatsen. Je ziet hoe ze zich afvragen waarom iemand met zo’n krap budget bewust nog meer kinderen op de wereld zet. Die kritiek komt hard aan, vooral omdat Roosmarie zichtbaar probeert haar kinderen liefdevol op te voeden. Toch lijkt het oordeel van de buitenwereld vooral gebaseerd op de keuzes die ze maakt, niet op het verleden dat eraan voorafging.
Dromen van een betere toekomst, maar hoe realistisch is dat?
Ondanks dat Roosmarie nooit gewerkt heeft, koestert ze wel ambities. Ze is creatief en werkt hard aan haar tekenvaardigheden in de hoop ooit een eigen tattooshop te openen. Die droom klinkt op papier hoopvol, maar roept bij veel kijkers vragen op. Ze moet met een weekbudget van 110 euro rondkomen, zorgt voor vier kinderen en rijdt ook nog in een auto. Hoe kun je dan investeren in een eigen zaak?
Volgens veel mensen ligt het probleem niet in haar mogelijkheden, maar in haar keuzes. Ze heeft een moeder die haar kan helpen met de opvang, dus volgens velen zou het best mogelijk moeten zijn om een baan te zoeken. Toch lijkt Roosmarie vast te zitten in een systeem van overleven, waarin de stap richting werk of opleiding steeds verder weg lijkt.
Machiel toont zich begripvol en praktisch
Machiel laat in de aflevering zien dat hij meer doet dan alleen toekijken. Als flamboyante levensgenieter met een stevige werkethiek, pakt hij de situatie serieus aan. In plaats van 110 euro, kiest hij ervoor om met slechts 50 euro te leven. Het overgebleven geld besteedt hij aan kleine opknapwerkzaamheden in Roosmarie’s woning. Zo krijgt haar huis eindelijk wat broodnodige aandacht.
Wat opvalt, is dat Roosmarie de kleinste kamer in huis voor zichzelf heeft gereserveerd, zonder fatsoenlijke gordijnen. Dat raakt Machiel zichtbaar. Hij toont oprechte betrokkenheid en besluit Roosmarie te helpen met haar droom: een eigen tattooshop. Hij biedt haar praktische ondersteuning, waarmee hij laat zien dat empathie en daadkracht hand in hand kunnen gaan. Roosmarie grijpt die kans met beide handen aan.
Op sociale media is het oordeel hard en weinig vergevingsgezind
Op X (voorheen Twitter) wordt Roosmarie stevig aangepakt. Mensen spreken hun onbegrip uit over haar keuzes en noemen haar situatie ‘zelf veroorzaakt’. Vooral de beslissing om bewust nog kinderen te krijgen terwijl ze financieel nauwelijks rondkomt, stuit op veel kritiek. Je leest reacties als: “Waarom nog een kind als je al in de schulden zit?” en “Ze heeft gewoon geen verantwoordelijkheidsgevoel.”
De commentaren zijn streng en soms ronduit keihard. Er is weinig ruimte voor nuance of mededogen. Hoewel haar verleden schrijnend is, vinden veel kijkers dat dit geen excuus mag zijn voor haar huidige levensstijl. Haar ambities worden afgedaan als luchtfietserij, vooral omdat er volgens hen geen zichtbare actie is richting werk, opleiding of verbetering van haar situatie.
Hebben we nog empathie voor mensen die buiten de norm vallen?
De aflevering van Steenrijk, Straatarm legt pijnlijk bloot hoe snel we oordelen over anderen. Zelfs als iemand zichtbaar worstelt met een moeilijk verleden, lijkt dat in de publieke opinie geen verzachtende factor.
Je vraagt je af of onze samenleving nog ruimte heeft voor empathie, of dat we alleen nog maar mensen waarderen die voldoen aan het ideaalbeeld van hardwerkende burgers met overzichtelijke levens.
Is het terecht dat Roosmarie zo streng wordt beoordeeld, of zegt dit meer over ons collectieve onvermogen om buiten onze eigen belevingswereld te kijken? Laat het ons weten in de reacties op Facebook.
