De relatie tussen Monique Westenberg en André Hazes kent vele pieken en dalen. Dit keer besloot Monique echter de regie in eigen hand te nemen. Na de zoveelste breuk koos ze voor een nieuwe aanpak, vooral omdat hun zoon inmiddels ouder is en bewuster meemaakt wat er speelt.
Waar eerdere scheidingen onverwacht en publiekelijk verliepen, wilde Monique het dit keer rustig en zorgvuldig doen. Haar belangrijkste doel was dat Dré zich beschermd en geliefd zou voelen, ondanks het moeilijke nieuws.
De keuze om het anders te doen
In een openhartig gesprek met Talkies vertelde Monique dat ze zich liet leiden door de ervaringen uit haar eigen jeugd. “Ik kan me zelf het moment nog herinneren dat mijn moeder me liet weten dat mijn vader nooit meer terug zou komen.
Dat staat op mijn netvlies gebrand.” Dat moment wilde ze koste wat kost voorkomen bij haar zoon. Daarom sprak ze direct duidelijke woorden tegen André: “Denk aan Dré. We hebben een zoon van acht, hij is geen vier meer.”
Breuk op haar voorwaarden
Voor Monique stond vast dat de scheiding dit keer op haar voorwaarden moest plaatsvinden. “De vorige breuk werd zo snel bekend dat ik het zelf nog geen plek had gegeven. Ik wilde het dit keer in alle rust.
Geen media voor de deur. Dat heeft me toen gek gemaakt; ik werd overal gevolgd. Dit keer wilde ik het eerst zelf een plekje geven voor wij het aan Dré gingen vertellen.” Met die aanpak beschermde ze zichzelf en haar gezin tegen de druk van buitenaf.
Het moment van vertellen
Samen besloten Monique en André dat de vakantie naar Amerika het juiste moment was om hun zoon in te lichten. De reis bood rust en een liefdevolle omgeving om de boodschap te delen.
Door juist tijdens een mooie ervaring het gesprek te voeren, hoopten ze Dré te laten zien dat er ook na een breuk ruimte blijft voor warmte, plezier en verbondenheid. Het was een bewuste keuze om het zware nieuws op een zachte manier te brengen.
Jeugdherinneringen en beloftes
Monique haalt in het gesprek ook herinneringen op aan de scheiding van haar ouders. “Ik kan me zelf het moment nog herinneren dat mijn moeder me liet weten dat mijn vader nooit meer terug zou komen.
Er werd een pak melk naar zijn hoofd gesmeten, dat droop langs de deur, en ze zei letterlijk: ‘Papa komt nooit meer terug.’ Dat staat op mijn netvlies gebrand. Ik wilde dat niet voor Dré.” Die herinneringen hebben haar gevormd en zorgen ervoor dat ze bewust anders handelt richting haar eigen zoon.
Een andere manier van opvoeden
Naast de manier van vertellen, wil Monique haar zoon ook op een andere manier begeleiden dan zij zelf vroeger gewend was. “Wanneer hij ouder is hoop ik goede gesprekken met hem te voeren. Gesprekken voeren met mijn ouders was geen vanzelfsprekendheid.
We hebben het allemaal zelf uit moeten zoeken.” Met die woorden benadrukt ze hoe belangrijk open communicatie voor haar is. “Ik wil dat Dré weet dat hij altijd bij ons terecht kan. En ik zal hem zeker leren luisteren naar zijn gevoel.”
Familiebanden die herstellen
Ondanks de moeilijke periode laat Monique weten dat er ook ruimte is voor herstel. Inmiddels kunnen haar ouders namelijk weer door één deur, iets wat vroeger onmogelijk leek. Ze zien elkaar regelmatig en zelfs gezamenlijke vakanties behoren inmiddels tot de mogelijkheden.
Voor Monique is dat een teken dat relaties, hoe beschadigd ook, uiteindelijk toch een vorm van harmonie kunnen vinden. Dat geeft haar hoop dat ook zij en André op een liefdevolle manier met elkaar kunnen omgaan voor het welzijn van hun zoon.
