In Oh Oh Den Haag staat het dagelijks leven van uitgesproken Hagenezen centraal, waarbij gewone momenten onverwacht kunnen uitmonden in opvallende televisie. Dat gebeurt ook wanneer toiletjuffrouw Joke besluit haar vaste stek op de markt tijdelijk achter zich te laten voor een bezoek aan de audicien.
Jarenlang werken tussen schreeuwende marktkooplui heeft zijn sporen nagelaten, waardoor haar gehoor zichtbaar is achteruitgegaan. Samen met haar neef Floris stapt ze een gehoorwinkel binnen, maar van een rustige medische afspraak is al snel geen sprake.
Markthumor bij binnenkomst in de gehoorwinkel
Bij aankomst in de winkel zet Floris direct de toon met een grap richting de audicien. “Dag mevrouw. Ze is een beetje doof,” zegt hij met een grijns, terwijl Joke hem scherp pareert. “Nou, een beetje?” reageert ze zonder aarzeling.
Zodra er met een camera in haar oren wordt gekeken, volgt er opnieuw verbaasde humor. “Wat een gat, zeg,” roept Joke bij het zien van de beelden. “Dat heb ik nog geeneens in mijn broek zitten.” Floris kan het niet laten om te vragen of het wel echt haar oor is, waarop Joke droog opmerkt: “Vandaag wel.”
Uitleg van de test verloopt allesbehalve geruisloos
De audicien blijft professioneel en deelt rustig de eerste bevindingen van het onderzoek. “De oren zijn schoon, dus we kunnen de test gaan maken,” legt hij uit, terwijl Joke plaatsneemt in een afgesloten hok. Met een koptelefoon op haar hoofd en een drukknop in haar hand krijgt ze instructies.
“Als de koptelefoon over je oren zit, ga ik je verschillende toongeluiden laten horen. Als je denkt dat je iets hoort, moet je op de knop drukken,” zegt hij geduldig. Joke kan het niet laten om daar een grap van te maken. “Ik druk niet graag op knoppies,” merkt ze lachend op.
Piepjestest zorgt voor ongemakkelijke lachmomenten
Tijdens de piepjestest blijft het commentaar van Joke niet uit. Ze drukt meerdere keren op de knop en laat daarbij duidelijk horen wat ze ervan vindt. “Godverdomme,” roept ze luid, terwijl Floris het tafereel met zichtbaar plezier bekijkt.
Hij vergelijkt haar geluiden met een bezoek aan het toilet en merkt op: “Het lijkt wel alsof je op het schijthuis zit.” Ondanks de luchtige sfeer levert de test nog geen helder resultaat op, waardoor de audicien besluit over te stappen op een andere methode.
Woorden herkennen blijkt een grotere uitdaging
De audicien kondigt een nieuwe fase van het onderzoek aan en legt uit wat de bedoeling is. “Je gaat zo woorden horen. Wat je denkt dat er gezegd wordt, mag je nazeggen,” zegt hij rustig. Voor Joke blijkt dit onderdeel echter bijzonder lastig.
De woorden komen nauwelijks binnen en op een gegeven moment hoort ze zelfs helemaal niets meer. Floris ziet zijn kans schoon en besluit de situatie naar zijn hand te zetten door zelf een testje te doen.
Floris neemt het over en gaat een stap te ver
“Hoor je mij, Joke? Ik mag jou ook even testen,” zegt Floris plagend, terwijl Joke bevestigend antwoordt. Hij vraagt nogmaals of ze hem hoort en krijgt opnieuw een luid “Ja” terug.
Vervolgens vraagt hij wat hij dan precies zei en begint hij woorden te herhalen als ‘viagrapil’, ‘likken’ en andere varianten. De sfeer slaat om wanneer de audicien ingrijpt en aangeeft dat het zo niet verder kan. “Ik heb het uitgezet, sorry,” zegt hij resoluut, waarmee hij een einde maakt aan het schunnige moment.
Nuchtere conclusie na het ongemakkelijke bezoek
Na alle testen is de conclusie voor iedereen duidelijk. “Het is niet goed, hoor,” stelt de audicien vast, zonder er doekjes om te winden. Joke reageert zoals kijkers haar kennen: nuchter en recht voor zijn raap. “Nee, u doet maar wat juist is.
Ik wil niet de hele dag ‘hè?’ zeggen,” zegt ze, waarmee ze haar bezoek afsluit. Het fragment laat opnieuw zien waarom Joke zo’n opvallende verschijning blijft binnen het programma en waarom haar ongefilterde reacties voor veel kijkers herkenbaar en vermakelijk zijn.
