Het verlies van een televisiepersoonlijkheid laat vaak een leegte achter die moeilijk te beschrijven is. Voor Quinty Trustfull betekent het afscheid van Loretta Schrijver niet alleen het verdwijnen van een collega, maar vooral van een dierbare vriendin.
In haar nieuwste column in Libelle staat ze uitgebreid stil bij hun gezamenlijke jaren voor de camera. De herinneringen die zij ophaalt, zijn warm, persoonlijk en doorspekt met humor. Vooral de talloze lachbuien tijdens hun periode bij Koffietijd krijgen een prominente plek in haar verhaal.
Een lach die niemand kon weerstaan
Volgens Quinty was de lach van Loretta Schrijver legendarisch. Haar oud-collega werd ooit uitgeroepen tot de mooiste lach van Nederland. Die glimlach werkte aanstekelijk op iedereen in de studio.
“Of je nu wilde of niet, als Loretta lachte, móest je gewoon meelachen”, schrijft Quinty openhartig. Het was een kenmerk dat haar televisiepersoonlijkheid kleur gaf. De chemie tussen de twee presentatoren was vanaf het begin voelbaar.
Ze hadden naar eigen zeggen aan een half woord genoeg om elkaar volledig in de slappe lach te krijgen. Dat maakte hun samenwerking uniek en oprecht. Kijkers zagen geen ingestudeerde televisie, maar twee vrouwen die zichtbaar plezier hadden in elkaars gezelschap. Juist dat zorgde voor een band met het publiek.
Lachbuien met fysieke gevolgen
De humor bleef niet beperkt tot kleine glimlachen of subtiele grapjes. Soms liep het volledig uit de hand. “Ze hoefde bij binnenkomst in de studio van Koffietijd soms maar íets te zeggen of ik moest al lachen.
Als zij dan ook begon, was het einde zoek”, deelt Quinty in haar column. De slappe lach werd zo intens dat het zelfs lichamelijke gevolgen had. “Ontelbare keren hebben we zo verschrikkelijk de slappe lach gehad dat we de volgende dag gewoon spierpijn in onze kaken en buik hadden.”
Die herinnering roept bij Quinty nog altijd een glimlach op. Het typeert hun samenwerking en vriendschap. Het was geen gemaakte televisie, maar pure spontaniteit. Zulke momenten ontstaan alleen wanneer mensen elkaar volledig vertrouwen.
Live-uitzendingen vol spanning en hilariteit
Vooral tijdens live-uitzendingen van Koffietijd werd het soms spannend. Zodra er tijdens een reclameblok iets grappigs gebeurde, was de kans groot dat de lach moeilijk te bedwingen was. “Hup, daar kwam de visagist weer aangesneld met een grote doos tissues, wat er heel geestig uitzag, waardoor ik nog harder moest lachen.”
Terwijl de regisseur aftelde naar de herstart van de uitzending, probeerden beide presentatoren zich te herpakken. “Diep ademhalen, slokje water en elkaar vooral niet meer aankijken, want dan ging het absoluut zeker weer mis”, blikt Quinty terug.
Toch lukte het niet altijd om serieus te blijven. “Ik herinner me ook een keer dat we er wel in bleven. Live op televisie!” Dat soort momenten maakte live-televisie onvoorspelbaar en juist daardoor zo geliefd.
Oprechte televisie die kijkers omarmden
Wat misschien als chaos voelde in de studio, bleek voor kijkers thuis juist een feest van herkenning. Quinty merkte dat het publiek genoot van die pure emoties. Volgens haar voelde het voor veel mensen alsof ze met “vriendinnen op de bank hadden zitten gieren”. Die vergelijking zegt veel over de band die zij en Loretta wisten op te bouwen met hun publiek.
De kracht van hun samenwerking zat niet alleen in professionaliteit, maar vooral in echtheid. Ze durfden zichzelf te zijn, ook wanneer dat betekende dat een lachbui de regie even overnam. Juist dat maakte hun optredens memorabel. Voor Quinty zijn het inmiddels “heerlijke herinneringen” die zij koestert nu haar vriendin er niet meer is.
Een vriendschap die verder ging dan televisie
Achter de schermen was de band minstens zo sterk als voor de camera. De gedeelde humor, de onderlinge steun en het vertrouwen vormden de basis van hun relatie. De column van Quinty laat zien dat hun samenwerking meer was dan werk.
Het was een vriendschap die werd versterkt door gezamenlijke ervaringen, successen en zelfs blunders. Met haar woorden houdt Quinty de herinnering aan Loretta levend. Ze laat zien hoe belangrijk het is om samen te lachen, zelfs tijdens stressvolle momenten.
De verhalen over spierpijn in hun kaken en buik zijn geen losse anekdotes, maar symbolen van een hechte band. Het zijn momenten die niet te regisseren zijn, maar die wel voor altijd blijven bestaan. De column raakt veel lezers omdat iedereen zulke herinneringen herkent. Samen lachen tot de tranen over je wangen lopen, terwijl de wereld even stil lijkt te staan, is een ervaring die verbindt
