Angele (38) dacht tien jaar geleden na een klap tegen haar hoofd op het werk dat ze ‘gewoon’ een hersenschudding had. Dat werd haar ook verteld. Maar waar veel mensen na een tijdje opknappen, ging het bij haar juist de andere kant op. De klachten bouwden zich op, werden heftiger en begonnen haar leven steeds kleiner te maken.
Inmiddels is haar verhaal niet alleen een verhaal over hersenletsel, maar ook over wat er gebeurt als je gezondheid je in de steek laat én het systeem daar niet goed op aansluit. In Je Zal Het Maar Hebben vertelt ze aan presentatrice Emma Wortelboer hoe ze uiteindelijk zelfs haar huis verloor en noodgedwongen in een bus belandde.
Een klap die alles veranderde
Volgens Angele begon het met een klap op haar hoofd tijdens haar werk. In eerste instantie leek het een duidelijke diagnose: hersenschudding. Alleen bleven haar klachten niet hangen op ‘hoofdpijn en duizeligheid’, ze escaleerden. Prikkels werden ondraaglijk, licht werd te fel en haar lichaam raakte volledig van slag.
Het meest ingrijpend: ze kon steeds minder eten of drinken zonder het direct weer uit te spugen. Daarmee werd het niet alleen een dagelijkse strijd, maar ook een risico voor haar gezondheid op de lange termijn. Voor buitenstaanders is het lastig voor te stellen hoe zoiets zich dag na dag opstapelt.
Van niet serieus genomen naar zelf de grens over
Wat haar extra pijn doet, is dat ze zich in Nederland niet serieus genomen voelde. Niet alleen door de manier waarop haar klachten bekeken werden, maar ook doordat de behandeling die zij nodig dacht te hebben niet vergoed werd. Op een gegeven moment kwam ze op het punt dat blijven afwachten geen optie meer voelde.
Vier jaar geleden besloot ze daarom naar een kliniek in Amerika te gaan voor behandeling. Dat is niet zomaar een impulsieve keuze; het is eerder het soort beslissing dat je neemt als je al lang aan het vechten bent en je eindelijk ergens hoop ruikt. Alleen hing er een prijskaartje aan dat haar leven definitief zou veranderen.
Hoge kosten, harde gevolgen
De kosten van de behandeling waren enorm. En zoals dat bij veel medische trajecten buiten de vergoeding gaat: de rekening komt gewoon. Voor Angele betekende dat uiteindelijk dat ze afstand moest doen van haar koophuis. Extra wrang is dat dit niet zomaar een woning was, maar haar thuis, dat ze op haar 23e al had weten te kopen.
Het verkopen van zo’n huis is al emotioneel, maar in haar situatie voelt het als een domino-effect. Eén klap, een stapel klachten, een zoektocht naar hulp, en uiteindelijk het kwijtraken van de plek waar je je veilig zou moeten voelen. Het is precies dat verlies dat haar verhaal zo rauw maakt.
Leven in een bus zonder basisvoorzieningen
Vandaag de dag woont Angele noodgedwongen in een bus. Geen toilet, geen normale voorzieningen, geen comfort dat de meeste mensen vanzelfsprekend vinden. Ze gebruikt een ‘spuugbeker’ om te plassen en heeft voor noodgevallen een glazen pot. Dat zijn zinnen die je leest en even moet herlezen, omdat het zo ver van normaal leven afstaat.
Alsof dat nog niet genoeg is, spuugt ze haar eten nog altijd uit. Pillen kan ze wél innemen, vertelt ze, omdat die geen calorieën bevatten. Het klinkt technisch, maar achter die details zit een dagelijks gevecht: proberen je lichaam te voeden, terwijl het je tegenwerkt, en ondertussen ook nog een manier vinden om te wonen.
De dag dat ze haar huis moest verlaten
Angele maakte een video op de dag dat ze haar woning moest verlaten. Het soort moment dat je misschien vastlegt om later te kunnen bewijzen dat het echt is gebeurd, of om grip te krijgen op iets wat volledig uit je handen glipt. Toen ze die beelden later terugzag, kwam de pijn van het verlies opnieuw naar boven.
Ze zegt dat ze het vreselijk vindt dat ze door het hersenletsel alles kwijt is geraakt. Niet alleen spullen of een adres, maar ook het gevoel van veiligheid. Een huis is meer dan muren; het is de plek waar je tot rust komt. Juist dat ontbreekt nu, terwijl haar lichaam al zo weinig ruimte laat.
Te zien in je zal het maar hebben
Haar verhaal is te zien in Je Zal Het Maar Hebben, waarin Emma Wortelboer met jongeren en jongvolwassenen praat die leven met ingrijpende aandoeningen of beperkingen. De kracht van het programma zit vaak in de combinatie van nuchterheid, humor en eerlijkheid—ook als het schuurt.
