Het Nederlandse televisielandschap heeft afscheid genomen van een vertrouwd gezicht. Tv-presentator Koos Postema is op 93-jarige leeftijd overleden. Dat heeft een woordvoerder van zijn familie zondag aan het ANP bekendgemaakt.
Koos overleed zaterdag aan de gevolgen van ouderdom in het bijzijn van zijn twee dochters Judith en Ingrid. Met zijn overlijden verliest de publieke omroep een journalist die decennialang kleur gaf aan radio en televisie. Zijn stem en verschijning waren voor meerdere generaties onlosmakelijk verbonden met grote nationale momenten.
Een loopbaan bij VARA, Veronica en RTL 4
Koos Postema bouwde zijn carrière op bij verschillende omroepen. De Rotterdammer werkte jarenlang voor de publieke omroep en was onder meer actief bij de toenmalige VARA. Daar presenteerde hij het programma Klasgenoten, waarmee hij landelijke bekendheid verwierf.
Het concept, waarin oud-klasgenoten elkaar na jaren weer ontmoetten, bleek een schot in de roos. Later verhuisde het programma naar Veronica en vervolgens naar RTL 4, waar hij het eveneens lange tijd presenteerde.
Daarmee werd hij een van de weinige presentatoren die succesvol de overstap maakten van de publieke naar de commerciële televisie. Zijn rustige presentatie en oprechte interesse in mensen maakten hem geliefd bij kijkers. Hij wist gesprekken een persoonlijke lading te geven zonder sensatie te zoeken.
Ook actief bij de NOS en op de radio
Naast zijn werk voor amusementsprogramma’s was Postema ook actief binnen de journalistiek. Voor de NOS leverde hij een belangrijke bijdrage aan nieuws- en sportuitzendingen.
In 1980 was hij commentator bij de televisie-uitzending van de inhuldigingsceremonie van koningin Beatrix. Dat historische moment werd door miljoenen Nederlanders bekeken, terwijl zijn stem het plechtige karakter onderstreepte.
Op de radio was hij eveneens een vertrouwd geluid. Hij was namens de omroep te horen in de programma’s Langs de Lijn en Radio Tour de France. Daarmee bewees hij dat zijn talent niet beperkt bleef tot televisie. Zijn journalistieke achtergrond gaf hem een brede basis, waardoor hij soepel kon schakelen tussen entertainment en actualiteit.
Bekroningen en koninklijke erkenning
Zijn werk bleef niet onopgemerkt binnen de mediawereld. In 1971 kreeg Koos voor zijn VARA-programma Een klein uur U de Zilveren Nipkowschijf uitgereikt. Die prestigieuze prijs geldt als een van de belangrijkste onderscheidingen voor televisie in Nederland.
De toekenning bevestigde zijn reputatie als vakman met inhoud. Twintig jaar later volgde een nieuwe erkenning. Hij werd benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Daarmee werd zijn bijdrage aan de Nederlandse media officieel bekroond.
Het was een onderscheiding die niet alleen zijn populariteit, maar ook zijn maatschappelijke betekenis onderstreepte. Collega’s spraken destijds vol respect over zijn professionaliteit en toewijding.
Een straatnaam als blijvend eerbetoon
Ook na zijn actieve loopbaan bleef Postema een gerespecteerde naam. Op zijn tachtigste verjaardag kreeg hij een bijzonder eerbetoon. In Hilversum werd een straat naar hem vernoemd: de Koos Postemalaan. Daarmee werd hij letterlijk onderdeel van het medialandschap dat hij zelf jarenlang had vormgegeven.
Voor veel televisiemakers symboliseerde die straatnaam zijn blijvende invloed. Hij hoorde bij een generatie die televisie nog zag als een verbindend medium. Zijn programma’s draaiden om ontmoetingen, herinneringen en menselijke verhalen. Dat uitgangspunt bleef hij trouw, ongeacht de zender waarvoor hij werkte.
Een vertrouwd gezicht verdwijnt van het scherm
Met het overlijden van Koos Postema sluit een hoofdstuk in de Nederlandse televisiegeschiedenis. Hij stond symbool voor een periode waarin presentatoren vooral bruggenbouwers waren. Zijn manier van interviewen was vriendelijk, maar scherp wanneer nodig. Hij gaf ruimte aan zijn gasten en hield zichzelf op de achtergrond.
Zijn familie nam in besloten kring afscheid. In het bijzijn van zijn dochters Judith en Ingrid kwam zaterdag een einde aan een lang en rijk leven. De herinnering aan zijn werk blijft echter voortleven in archieven en in het collectieve geheugen van kijkers.
