Het gezicht van de Haagse markt is voor veel televisiekijkers onlosmakelijk verbonden met een vrouw die geen blad voor de mond neemt. Joke Walle, inmiddels 78 jaar, groeide uit tot een opvallende publiekslieveling in de realityserie Oh Oh Den Haag.
Met haar uitgesproken mening en kleurrijke taalgebruik wist zij kijkers aan zich te binden. Achter dat harde imago schuilt echter een leven dat getekend is door intens verdriet, eenzaamheid en een poging om uit het leven te stappen.
Vloekend succes op de Haagse markt
Vier dagen per week staat Joke trouw bij haar zelfbenoemde ‘schijthuis’ op de Haagse markt. Bezoekers weten inmiddels wat ze kunnen verwachten wanneer zij het toilet niet netjes achterlaten. Haar gevloek en scherpe opmerkingen zijn inmiddels legendarisch.
Toch ziet ze zichzelf anders dan het televisiebeeld soms doet vermoeden. ‘Sinds de serie uitgezonden wordt, herkent iedereen mij en willen ze met mij op de foto,’ vertelt Joke aan Story. Die plotselinge bekendheid bracht een nieuwe dynamiek in haar werk. Mensen stappen speciaal binnen voor een praatje of een selfie.
Volgens Joke laat de serie echter maar één kant van haar zien. ‘Naast het vloeken en schelden, heb ik ook een heel lieve kant, hoor. Ik geef vrijwel al mijn geld aan arme kinderen en goede doelen, maar dat laten ze in de serie niet zien. Ze zetten mij wel wat asociaal neer.’
Met die woorden schetst ze een beeld van een vrouw die zich niet volledig herkent in haar televisierol. Achter de markante uitspraken gaat volgens haar een warm hart schuil, dat vooral klopt voor mensen die het minder hebben.
Werken tegen de eenzaamheid
Dat Joke op haar leeftijd nog altijd vier dagen per week werkt, is geen kwestie van hobby alleen. Het is volgens haar pure noodzaak. Thuis wachten stilte en herinneringen die zwaar wegen. ‘Anders ben ik alleen thuis en word ik gek.
Allebei mijn kinderen zijn overleden. Mijn dochter is doodgeboren en mijn zoon Riny is op 24-jarige leeftijd aan een longembolie overleden. Hij zou nu 53 zijn geweest.’ De woorden komen hard binnen. Riny woonde zelfstandig, maar bracht dagelijks tijd door bij zijn moeder.
‘Riny had geen vriendin en woonde op zichzelf. Maar hij was dagelijks bij mij te vinden, want bij zijn moeder had hij het ’t best.’ Het verlies van beide kinderen is volgens Joke het zwaarste wat een ouder kan meemaken. ‘Het overlijden van je kinderen is het ergste dat je mee kunt maken. Daarom zit ik hier op de markt.
De eenzaamheid thuis is verschrikkelijk… Als ik de hele dag in mijn woning moet zitten, red ik het niet. Dan ga ik piekeren.’ Het werk op de markt biedt haar afleiding, aanspraak en een reden om ’s ochtends op te staan. Zonder die structuur vreest ze dat de leegte haar opnieuw zou overvallen.
‘Kapot gezopen’
Hoewel Joke zichzelf niet als gelovig beschouwt, zoekt zij elke avond toch houvast in gebed. Voor het slapengaan richt zij zich tot God, bij de foto van haar zoon. ‘Ik bid voordat ik ga slapen bij de foto van mijn zoon. Van mijn dochter heb ik geen foto’s.
Zij werd meteen bij me weggehaald, zo ging dat vroeger. Maar dan bid ik: Onze Lieve Heer, wil je goed voor mijn kinderen zorgen? En dan ga ik naar bed.’ Het verdriet drukte zwaar op haar huwelijk. Haar man kon het verlies niet verwerken en zocht zijn toevlucht in alcohol.
‘Mijn man kon het niet aan en heeft zich van verdriet kapot gezopen. Vijftien jaar geleden is hij overleden, hij was alcoholist.’ De gevolgen waren verwoestend voor het gezin. Joke bleef achter met haar rouw en haar herinneringen.
Zelf bereikte zij twintig jaar geleden een dieptepunt. ‘Ik kon het ook niet aan, hoor. Ik heb twintig jaar geleden zelfmoord proberen te plegen. Vanuit het raam van mijn woning, op eenhoog, ben ik een paar meter naar beneden gesprongen.’
Het liep anders dan zij destijds verwachtte. ‘Maar ik kwam goed terecht, ik mocht kennelijk nog niet dood. Wonder boven wonder had ik niets gebroken. Wel is mijn rugpijn na die sprong erger geworden. Het was erg ingrijpend, ik vergeet het nooit meer.’
Die gebeurtenis vormt nog altijd een litteken in haar leven. Toch staat ze vandaag de dag weer op de markt, tussen het geroezemoes van bezoekers en het geluid van rollende karren.
Een harde buitenkant, een kwetsbaar hart
De vrouw die kijkers kennen van haar uitgesproken uitspraken blijkt een complexer verhaal te hebben dan op televisie zichtbaar is. Haar grove taal en directe houding zijn voor velen entertainment, maar voor haarzelf vormen ze ook een schild tegen een verleden vol verlies. Het succes van Oh Oh Den Haag gaf haar bekendheid, maar veranderde niets aan het gemis dat zij dagelijks met zich meedraagt.
Op de Haagse markt vindt zij troost in contact met mensen en in de kleine momenten van erkenning. Achter het gevloek schuilt een moeder die haar kinderen mist en een vrouw die meermaals moest vechten om overeind te blijven.
