Het aangrijpende verhaal van Alex de Lange uit het programma Over Mijn Lijk raakt opnieuw veel kijkers. Zijn vrouw Linda de Lange deelt vanuit het ziekenhuis een nieuwe update over zijn gezondheid.
Na een lange periode van operaties en complicaties is Alex momenteel stabiel. Toch hangt er een donkere wolk boven het gezin. De medische vooruitzichten blijven zorgwekkend. De komende dagen worden beslissend voor wat Linda zelf omschrijft als een nieuwe fase in een emotionele achtbaan.
Hoopvol begin, maar zware boodschap van artsen
Linda probeert haar update voorzichtig positief te starten. In haar blog schrijft ze: “Gelukkig is Alex vrij stabiel. De antibiotica lijkt zijn werk te doen. Heel fijn”. Dat kleine sprankje hoop betekent veel na weken vol spanning.
Tegelijkertijd volgt er nieuws dat hard binnenkomt. De artsen hebben vastgesteld dat de tumorcellen zich bevinden in de botranden van zijn schedel. “Helaas blijkt dat de tumorcellen in de botranden van de schedel zitten en hoogstwaarschijnlijk snel zullen groeien”, deelt Linda openhartig.
De boodschap laat weinig ruimte voor optimisme. “We hopen dat Alex met de tijd een beetje kan herstellen na alle operaties en infecties, maar de artsen zijn bang dat de tumoren die tijd in zullen halen.” Die woorden onderstrepen de harde realiteit waarin het gezin leeft.
Een operatie met hoop op extra tijd
Alex koos eerder voor een ingrijpende operatie vanwege een sarcoom. Er was een kleine kans dat zijn leven daarmee verlengd kon worden. Die mogelijkheid gaf hem en zijn gezin moed. Wat volgde was echter een reeks complicaties. Nieuwe operaties en infecties zorgden voor extra fysieke en mentale uitputting.
Linda kijkt met gemengde gevoelens terug op die keuze. “Hij had die extra maanden in goede gezondheid zo verdiend”, schrijft ze zichtbaar geĆ«motioneerd. De woorden laten zien hoeveel hoop er was op kostbare tijd samen. Tijd waarin kwaliteit van leven centraal zou staan. Die wens blijkt nu moeilijker te realiseren dan gehoopt.
Zoon Aaron mist zijn oude papa
De situatie laat ook diepe sporen na bij zoon Aaron. Hij ziet zijn vader vechten, maar merkt ook de veranderingen. Linda beschrijft hoe pijnlijk die momenten soms zijn. “Als hij bij Alex is, wil hij heel veel vertellen en Alex kan dan of geen reactie geven of heel kort en dan merk je toch teleurstelling.
Al leg je het nog zo goed uit, hij mist zijn papa die wel altijd blij reageerde en mee grapjes maakte.” Die woorden tonen de impact op het jonge gezin. Aaron verlangt naar de vader die altijd enthousiast reageerde en grapjes maakte.
Het contrast met de huidige situatie is groot. Voor Linda is het zwaar om haar zoon daarin te begeleiden. Ze probeert uit te leggen wat er gebeurt, maar verdriet laat zich niet altijd verklaren.
Overplaatsing naar hospice in zicht
Omdat Alex na alle operaties intensieve zorg nodig heeft, blijkt thuisverpleging geen optie meer. Hij heeft dag en nacht medische ondersteuning nodig. Linda ging daarom samen met de arts kijken naar een hospice. De stap voelt definitief en emotioneel beladen.
“Het ziet er heel mooi uit en superlieve mensen, maar toch vind ik het best verdrietig. Alex thuis verzorgen kan niet, omdat hij 24 uur per dag zorg nodig heeft.” Die woorden maken duidelijk hoe dubbel het gevoel is.
Het hospice biedt veiligheid en zorg, maar symboliseert ook een nieuwe fase. Als Alex na het weekend stabiel blijft, volgt maandag de overplaatsing. Linda noemt het zelf “Een nieuwe fase in deze vreselijke, emotionele achtbaan.”
Een gezin dat blijft vechten
Het verhaal van Alex en zijn gezin laat zien hoe dun de scheidslijn is tussen hoop en verdriet. Stabiliteit biedt opluchting, maar de dreiging van groeiende tumoren blijft aanwezig. Linda blijft haar volgers meenemen in elke stap. Haar openheid zorgt voor betrokkenheid en steun van velen.
De komende dagen worden cruciaal voor het gezin. De overplaatsing naar het hospice markeert een ingrijpende verandering. Toch blijft Linda zich vastklampen aan elk moment samen.
