Roxanne van Ipenburg, bekend uit het programma Grote Gezinnen, Grote Vakanties, staat er alleen voor met haar zes kinderen. Ze is niet alleen moeder, maar ook de rots waarop haar gezin dagelijks vertrouwt.
In haar eentje runt ze het huishouden, zorgt ze voor structuur én geeft ze liefde. Hoewel ze zelden klaagt, is haar leven vaak zwaar en ontbreekt het haar aan rust. Toch laat ze zich niet uit het veld slaan en blijft ze doorgaan, zelfs als het verdriet onverwachts toeslaat.
Complimenten op straat geven haar nieuwe energie
Tijdens een gesprek met &C van Chantal Janzen vertelt Roxanne over de onverwachte momenten waarop vreemden haar bewondering tonen. “Soms word ik op straat aangesproken. Ik vind jou zo’n topwijf, zei iemand laatst.
Ik zie jou altijd met alle kinderen lopen, ze lopen allemaal braaf met je mee en wat zien ze er mooi verzorgd uit. Zoiets doet me goed, geeft me kracht.” Zulke woorden raken haar diep en helpen haar om door te blijven gaan. Ze vindt het bijzonder dat anderen haar inzet opmerken, zelfs al kent men haar niet persoonlijk.
Het pijnlijke gemis van een vader in hun leven
Naast de dagelijkse drukte draagt Roxanne ook het emotionele gewicht van een gezin zonder actieve vaderfiguren. “Natuurlijk baal ik dat de kinderen hun vaders niet zien. Eén papa videobelt nog weleens. Wat is nou een papa, vroeg een van de kinderen laatst.
Iemand met wie je af en toe videobelt? Ik zie dat ze het er weleens moeilijk mee hebben. Daarom probeer ik een moeder- en vaderfiguur voor ze te zijn en er vooral openlijk met ze over te praten.” De verwarring en het gemis bij haar kinderen raken haar diep, maar ze doet er alles aan om hen een veilig thuis te bieden.
Haar eigen behoeften verdwijnen vaak naar de achtergrond
Als alleenstaande moeder komt Roxanne nauwelijks toe aan tijd voor zichzelf. De zorgen voor haar kinderen vragen dag en nacht haar volledige aandacht. “Natuurlijk mis ik weleens tijd voor mezelf, alleen zijn, rust.
Sporten schiet er vaak bij in. De laatste keer dat ik even rustig op de bank zat met een kopje thee kan ik me niet eens herinneren.” Hoewel ze het zwaar heeft, blijft ze sterk voor haar kinderen en toont ze zelden haar kwetsbaarheid. Toch voelt ze het gemis van rust en ontspanning steeds vaker op de achtergrond knagen.
Tranen in bed, kracht overdag: haar kinderen zijn alles
Wanneer de avond valt en het huis stil wordt, komt ook het verdriet. “’s Avonds in bed zijn er momenten dat ik huil, als ik het moeilijk heb. Dat laat ik niet aan de kinderen zien omdat ik sterk voor ze wil zijn.
Ik ben ook trots op mezelf, dat ik dit allemaal in mijn eentje doe.” Die stille momenten laten zien hoeveel kracht Roxanne eigenlijk bezit. Ondanks haar tranen weet ze dat ze er moet zijn voor haar kinderen. Het is precies dat onzichtbare gevecht dat haar verhaal zo bijzonder maakt.
Roxanne bewijst dat liefde sterker is dan afwezigheid
In haar eentje vult Roxanne twee rollen tegelijk in: moeder én vader. Ze kookt, troost, organiseert, luistert en begeleidt. Ze doet dat zonder hulp van een partner, maar mét een onvoorwaardelijke liefde voor haar kinderen.
Mensen die haar kennen, bewonderen haar doorzettingsvermogen en geduld. Roxanne bewijst dat je ook zonder partner een warm en stabiel thuis kunt bieden. Haar verhaal is herkenbaar voor velen en verdient daarom alle respect en aandacht.
