Monique Westenberg is iemand die niet snel wegloopt voor lastige thema’s. Ze heeft in het verleden openlijk laten zien hoe loyaliteit en zorg eruit kunnen zien, zeker in roerige periodes waarin relaties onder druk staan. In haar podcast komt die eerlijkheid opnieuw naar voren, maar dit keer gaat het niet over een bekende strijd uit haar verleden.
In een gesprek dat begint met een grap en eindigt met een opvallend duidelijke grens, deelt Monique namelijk waar haar persoonlijke “tot hier en niet verder” ligt. Het gaat om iets waar ze, naar eigen zeggen, simpelweg niet tegen opgewassen zou zijn als het ooit weer serieus wordt met een nieuwe liefde.
Een open gesprek in de podcast
In Lullen en Poetsen, de podcast die Monique samen maakt met Erith Franke, wordt er vaak luchtig gepraat over liefde, leven en alles wat daar tussendoor komt. Juist doordat de toon vriendschappelijk en spontaan is, vallen eerlijke uitspraken extra op. Dit onderwerp kwam dan ook niet als een ingestudeerde onthulling, maar rolde er vrij natuurlijk in.
Monique begint voorzichtig aan een zin: wat als ze een nieuwe man zou ontmoeten met een seksverslaving? Erith reageert gevat en plagerig, alsof Monique dan meteen “aan” zou staan. Maar Monique kapt dat direct af: wie denkt dat zij daar wel raad mee weet, kent haar duidelijk niet.
De grens die ze heel helder trekt
Waar Monique eerder bekendstond als iemand die een partner door moeilijke tijden heen steunde, laat ze nu merken dat niet elke vorm van verslaving voor haar hetzelfde voelt. Ze noemt seksverslaving expliciet als iets waar ze niet in mee kan en ook niet in wíl gaan meebewegen.
Tekst gaat verder onder de video
Ze schildert het beeld vrij plastisch: elke dag, en dan het liefst ook nog meerdere keren, overal in huis. Niet romantisch, maar verstikkend. Haar reactie is even direct als herkenbaar: dit is geen “spannend gedoe”, dit is voor haar een duidelijke afknapper waarbij ze denkt: laat maar zitten.
Waarom dit anders voelt dan andere verslavingen
Wat Monique eigenlijk tussen de regels door zegt, is dat seksverslaving voor haar niet alleen gaat over zin of libido, maar over grenzen, veiligheid en vertrouwen. In een relatie wil je je gewenst voelen, maar ook gerespecteerd. Als intimiteit een dwangmatig patroon wordt, verdwijnt die balans snel.
Daar komt bij dat seksverslaving vaak raakt aan onzekerheid: waar sta je als partner nog, als de drang altijd wint? Monique lijkt vooral te bedoelen dat ze zichzelf kent: ze kan veel dragen, maar wil niet op dagelijkse basis moeten “concurreren” met een verslaving die letterlijk tussen twee mensen in kan komen.
De link met André en zijn eerdere uitspraken
Opvallend is dat dit onderwerp in dezelfde periode rondzingt waarin haar ex-partner André Hazes in zijn eigen podcast iets heel anders vertelde. In ADHAZES sprak hij over libido en beeldvorming: het imago dat mensen van hem hebben, zou volgens hem niet helemaal overeenkomen met hoe hij thuis is.
Hij bevestigde dat hij in het echt minder behoefte heeft aan seks dan je misschien zou denken op basis van zijn podiumenergie en uitstraling. Hij maakte daarbij ook de vergelijking met vrienden die volgens hem zes of zeven keer per week zouden willen. Dat is voor hem juist níét aantrekkelijk, zei hij.
Imago versus realiteit in bekende relaties
Bij bekende Nederlanders speelt imago altijd mee. Wat mensen op social media of op een podium zien, vullen ze vaak automatisch aan met aannames over het privéleven. Juist daarom zijn dit soort uitspraken interessant: ze zetten die aannames even op pauze en laten zien dat het vaak genuanceerder is.
Het gesprek over libido en grenzen klinkt misschien als “typisch podcastpraat”, maar er zit iets herkenbaars onder: wat past bij jou, wat past bij een ander, en wanneer wordt iets te veel? Monique’s duidelijke ‘nee’ laat zien dat ze haar eigen behoeften serieuzer neemt dan ooit.
Wat dit zegt over Monique’s kijk op een nieuwe liefde
Hoewel Monique geen namen noemt en het dus niet over een specifieke nieuwe partner lijkt te gaan, geeft ze wél een inkijk in haar mindset. Ze klinkt niet gesloten of bitter, eerder alert. Alsof ze na eerdere ervaringen beter weet welke dynamieken ze niet nog eens wil meemaken.
En eerlijk is eerlijk: juist doordat ze het zo alledaags beschrijft—keuken, wasmachine, meerdere keren per dag—maakt ze haar punt duidelijk zonder zwaar te worden. Ze wil liefde die leuk blijft, niet liefde die voelt als een verplichting of een constante test.
Ruimte voor herkenning en discussie
Het onderwerp seksverslaving blijft gevoelig: de één ziet het als een serieus psychisch probleem, de ander vindt dat het te snel als “label” wordt gebruikt in relaties waar verwachtingen botsen. Monique maakt in elk geval helder dat het voor haar niet gaat om preutsheid, maar om grenzen en draagkracht.
