In het programma Antoni van Leeuwenhoek: Over Leven Met Kanker neemt Beau van Erven Dorens je mee in de intieme verhalen van mensen die worstelen met kanker. Een van die indrukwekkende verhalen draait om de 19-jarige Mila.
Zij staat voor een levensveranderende beslissing: een preventieve operatie waarbij haar volledige maag verwijderd wordt met behulp van een geavanceerde operatierobot. Op jonge leeftijd geconfronteerd worden met erfelijke maagkanker maakt haar keuze zwaar, maar ook moedig.
De keuze voor een ingrijpende operatie
Mila is erfelijk belast met een agressieve vorm van maagkanker. Om te voorkomen dat de ziekte haar treft, kiest ze voor een drastische ingreep. “Het voelt als een slechte film, maar ik heb een heel mooi voorbeeld.
Mijn lieftallige moeder heeft ook haar maag eruit laten jassen”, vertelt Mila. Ondanks de beladen situatie probeert ze de ernst te relativeren met een glimlach. Haar moed en openhartigheid vallen meteen op.
Ondersteuning van haar moeder
Mila heeft het geluk dat haar moeder dezelfde operatie eerder onderging. Daardoor weet ze precies wat haar dochter te wachten staat. “Ik eet kleinere porties en ik moet goed kauwen, want de aansluiting van mijn slokdarm naar mijn darm rekt niet mee dus dat blijft steken.
Alles is kleiner en het is goedkoper. In plaats van een swirl, is het een kinderijsje”, zegt haar moeder luchtig. Onder die luchtigheid schuilt echter ook herkenbare emotie en pijn, iets wat Mila niet ontgaat.
Emoties vlak voor de operatie
Hoewel Mila strijdlustig blijft, komen de emoties vlak voor de ingreep naar boven. “Ik heb veel tranen gelaten toen ik het hoorde”, bekent ze. Toch probeert ze zichzelf telkens moed in te spreken. “Ik kan er gewoon mee leven, dus waarom niet?”
Op de ochtend van de operatie voelt ze hoe spanning en verdriet hun tol eisen. “Ik heb redelijk geslapen, alleen mijn lichaam was onrustig. Ik denk dat als ik op het bed lig en mee wordt genomen naar de operatiekamer, ik in tranen lig.”
Een moeilijk afscheid
Op het moment dat ze afscheid moet nemen van haar moeder, wordt de situatie nog zwaarder. “Ik probeerde me nog in te houden, maar ik voel de tranen wel”, zegt Mila met trillende stem.
“Mijn moeder is echt mijn voorbeeld en dat ik net afscheid van haar moest nemen vond ik heel moeilijk. Ik probeer heel sterk te zijn, maar het is niet niks.” De kijker ziet hoe kracht en kwetsbaarheid elkaar afwisselen in een aangrijpend moment.
Hightech hulp van de Da Vinci-robot
De operatie wordt uitgevoerd door oncologen Johanna van Sandick en Alexander Veenhof in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis. Zij bedienen de Da Vinci-robot, een apparaat met vier armen dat via kleine poortjes toegang krijgt tot de maag.
“Zo ontstaan er geen grote sneden meer zoals we vroeger deden,” legt Alexander uit. “Elke beweging die ik bij het console maak, wordt uitgevoerd in Mila’s maag. Je kunt alles veel preciezer uitvoeren en zien. Dat is echt de meerwaarde van een operatierobot.”
Chirurgen onder de indruk van Mila
Ook chirurg Johanna is diep geraakt door de kracht van haar jonge patiĆ«nt. “Mila is behoorlijk stoer. Wat er bij haar extra meespeelt is haar leeftijd. Ik heb nog nooit zo’n jong meisje geopereerd.
Ik heb haar moeder ook geopereerd en vind het ‘fijn’ dat ik er voor haar dochter ook mag zijn.” Het benadrukt niet alleen de medische kant, maar ook de menselijke verbinding die tijdens dit soort ingrepen onmisbaar is.
Herstel na een zware ingreep
Na afloop van de operatie voelt Mila zich nog suf en vermoeid. “Het voelt alsof het niet waar is. Het enige wat je voelt is de pijn en de verdoving. In het begin was de pijn een acht en nu is het met verdoving een drie. Ik voel me alleen soms nog een beetje duf.” Ondanks de pijn klinkt er opluchting door, want de zwaarste stap is gezet en de toekomst lijkt ineens een stukje lichter.
