Mensen helpen als het even tegenzit lijkt voor John Williams (56) geen aangeleerde truc, maar iets dat diep vanbinnen zit. In interviews vertelt hij vaker dat hij snel geraakt is door kwetsbaarheid. Waarom dat zo is, wordt pas echt duidelijk als hij het over één persoon heeft: zijn oma.
Die band was niet alleen warm en vertrouwd, maar ook levensbepalend. John werd geboren in Paramaribo en beleefde een extreem moeilijke start. Het soort begin dat je later liever overslaat, maar dat toch alles kleurt wat je wordt. En precies daar, in die eerste dagen, begon het verhaal dat hij nu nog steeds met zich meedraagt.
Een start die bijna verkeerd afliep
John was een couveusebaby en volgens hem dachten weinig mensen dat hij het zou halen. Artsen zagen het somber in en de boodschap was hard: de kans dat hij zou overleven, was klein. Het is het soort moment waarop families stilvallen en hopen dat iemand de regie pakt.
Dat iemand werd zijn oma. John vertelt dat zij zag wat er gebeurde en niet accepteerde dat het verhaal al klaar was. Ze zou gezegd hebben: ‘Geef mij dat kind maar, ik ga ervoor zorgen.’ Geen drama, geen grote woorden—gewoon doen.
De vrouw die de leiding nam
Zijn oma was niet het type dat afwachtte. John omschrijft haar als een onderneemster, een ‘pittige tante’ met energie en karakter. Iemand die ruimte innam, beslissingen durfde te nemen en haar omgeving daarin meenam, of die dat nu wilde of niet.
Ze nam hem onder haar hoede en werd een fundament in zijn leven. Niet als iemand op de achtergrond, maar als een kompas. En achteraf gezien is het bijna niet voor te stellen hoe groot die keuze is geweest: ze gaf hem letterlijk een toekomst.
Tot ieders verbazing kwam hij erdoorheen
Tegen alle verwachtingen in begon John zich te herstellen. Hij zegt het zelf nuchter, maar er zit zichtbaar verwondering in: ‘Tot ieders verbazing ben ik aan de praat geraakt.’ Een eenvoudige zin die eigenlijk een wonder samenvat waar een hele familie aan heeft gehangen.
Die vroege kwetsbaarheid maakt zijn latere drang om anderen te helpen beter te begrijpen. Wie ooit heeft ervaren dat je leven kan afhangen van één persoon die niet opgeeft, kijkt anders naar mensen die het moeilijk hebben.
Een band die verder ging dan opvoeden
John bracht tot zijn twaalfde bijna elke dag met zijn oma door. Dat zegt veel: niet af en toe op visite, maar echt samen leven. Voor een kind wordt zo’n persoon geen ‘familie’, maar een vaste plek. Een thuis in menselijke vorm.
Hij noemt haar de allerbelangrijkste mens in zijn leven. En dat klinkt niet als een uitspraak voor de krant, maar als iets dat hij al jaren met zich meedraagt. Hun band was volgens hem zo sterk dat hij haar nog steeds dichtbij voelt.
De verhuizing naar Nederland en een nieuw hoofdstuk
Samen met zijn oma verhuisde John later naar Nederland. Zo’n verhuizing is voor veel mensen al spannend, laat staan als je jeugd grotendeels om één vertrouwenspersoon heeft gedraaid. Toch lijkt het erop dat zij opnieuw de rol van aanjager speelde: vooruit, doorpakken, bouwen.
Verhuizen betekent ook opnieuw beginnen: andere cultuur, ander ritme, andere kansen. John groeide uiteindelijk uit tot een presentator die dicht op menselijke verhalen zit. Het is niet lastig om een lijn te trekken van die vroege jaren naar zijn latere werk.
Het advies dat hij nooit losliet
Zijn oma gaf hem een boodschap mee die als een soort levensregel is blijven hangen. Ze zou hebben gezegd: ‘Als je later iets gaat doen, doe het voor mensen. Zorg goed voor mensen.’ Niet per se een carrièreplan, eerder een houding.
Wie John op televisie volgt, herkent die insteek. Hij zit vaak op verhalen waarbij mensen vastlopen, hulp nodig hebben of gezien willen worden. Of je het nu ‘presenteren’ noemt of ‘bemiddelen’: de kern is dat hij graag iets in beweging zet voor anderen.
Een tastbare herinnering: haar trouwring
Sommige herinneringen zijn woorden, andere zijn voorwerpen. John draagt de trouwring van zijn oma. Zo’n detail is klein, maar zegt veel. Het is niet alleen een sieraad, maar een dagelijks stukje nabijheid, alsof hij haar altijd even meeneemt.
Het past ook bij hoe hij over haar praat: niet alsof ze ‘weg’ is, maar alsof ze doorloopt in zijn keuzes. In wat hij belangrijk vindt, hoe hij reageert, en welke kant hij op beweegt als iemand hulp nodig heeft.
Het verlies en de vreemde leegte in het geheugen
Opvallend is dat John niet precies weet wanneer zijn oma overleed. Hij zegt erbij dat hij niet weet of hij het niet wíl weten, of dat er sprake is van een blokkade. Dat is herkenbaar: rouw kan soms gaten slaan in tijd en details.
Juist als iemand zo’n centrale rol heeft gespeeld, kan het moment van afscheid te groot worden om vast te pakken. Soms blijft vooral het leven dat iemand heeft beïnvloed overeind, en voelt de exacte datum minder belangrijk dan het spoor dat achterbleef.
Waarom haar invloed nog steeds zichtbaar is
Wat John vertelt, is uiteindelijk meer dan een familieverhaal. Het laat zien hoe één persoon het verschil kan maken op een moment dat niemand nog durft te hopen. Zijn oma zette door, nam verantwoordelijkheid en gaf hem daarmee niet alleen een kans, maar ook een richting.
John zegt dat zij ‘gewoon doorleeft in wat hij doet’. Dat klinkt misschien poëtisch, maar het is eigenlijk heel concreet: zijn empathie, zijn werk en zijn drang om mensen bij te staan zijn allemaal stukjes van haar nalatenschap.
