In het populaire programma Oh Oh Den Haag krijgen kijkers wekelijks een rauwe en eerlijke inkijk in het leven van uitgesproken Hagenezen. Eén van de meest herkenbare gezichten is toiletjuffrouw Joke, die bekendstaat om haar uitgesproken mening en zorgvuldige uitstraling.
Representatief zijn betekent voor haar meer dan uiterlijk alleen. Achter de vaste routines en herkenbare momenten schuilt een verhaal dat zwaarder weegt dan velen vermoedden. Tijdens een ogenschijnlijk alledaags bezoek aan de kapper komt dat verdriet onvermijdelijk naar boven.
Een vast ritueel met een diepe betekenis
Met een sigaret in de hand neemt Joke plaats in de kappersstoel bij haar vaste kapster Petra. Die afspraak is voor haar een vast ankerpunt in de week. Ze weet precies wat ze wil en waarom dat zo belangrijk is.
“Als mijn haar niet goed zit, dan word ik gek.” Die woorden zeggen veel over haar behoefte aan controle, juist omdat het leven haar die zo vaak heeft ontnomen. Terwijl Petra knipt, ontstaat er een gesprek dat verder gaat dan uiterlijk en dagelijkse beslommeringen.
Koffie, vertrouwen en ruimte voor emoties
Na de knipbeurt schuiven de vrouwen aan voor een kop koffie. Dat moment is net zo belangrijk als het kappersbezoek zelf. Ze bespreken de afgelopen week en delen persoonlijke ervaringen. De sfeer is vertrouwd en open.
Het gesprek krijgt al snel een emotionele lading wanneer Joke besluit te vertellen over het grootste verlies in haar leven. Ze doet dat zonder omwegen, maar met zichtbare pijn. Het is een verhaal dat ze dagelijks met zich meedraagt.
Het verlies dat nooit verdwijnt
Joke vertelt dat ze moeder was van twee kinderen, maar hen allebei is verloren. Dat verlies is nooit weggegaan en blijft iedere dag aanwezig. Haar zoon overleed twintig jaar geleden.
“Ik herinner mij het als de dag van gisteren”, zegt ze geëmotioneerd. “Het gaat nooit uit je kop.” Die woorden hangen zwaar in de ruimte. Het verdriet is tastbaar en voelbaar, zelfs na al die jaren. Tijd heeft de scherpte niet weggenomen.
Een plotseling afscheid zonder waarschuwing
Het overlijden van haar zoon kwam volledig onverwacht en sloeg alles uit haar handen. Hij stierf aan een longembolie, iets waar niemand rekening mee hield. “Er is een propje naar zijn hart geschoten”, vertelt Joke.
De nuchtere omschrijving kan de impact niet verhullen. Het moment veranderde haar leven voorgoed. Het verlies liet een leegte achter die nooit meer is opgevuld, hoe hard ze ook probeerde door te gaan.
Ook haar dochter bleef haar niet bespaard
Naast haar zoon verloor Joke ook haar dochter. Dat verlies is anders, maar minstens zo pijnlijk. “Van mijn dochtertje heb ik niks. Zij is doodgeboren”, vertelt ze openhartig.
Het meisje werd direct na de geboorte bij haar weggehaald. Er bleven geen herinneringen, geen tastbare momenten. “Ze was nu 43 geweest en Riny 53. Er zat tien jaar tussen.” Met die woorden schetst Joke het leven dat er nooit mocht zijn.
Een afscheid dat Den Haag stil kreeg
De uitvaart van haar zoon maakte een onuitwisbare indruk op Joke. De opkomst was zo groot dat de politie de straat moest afsluiten. Dat moment liet zien hoeveel hij voor anderen betekende.
“Hij was net zoals ik. Hij gaf alles weg. Als er een feestje was, dan was hij van de partij.” Die eigenschappen herkent ze nog dagelijks in zichzelf. Het maakt het gemis alleen maar groter.
Verdriet dat blijft, ondanks het verstrijken van jaren
Hoewel het verlies inmiddels decennia geleden plaatsvond, is het verdriet nooit verdwenen. Joke spreekt daar zonder terughoudendheid over. “Het is verschrikkelijk.
Ik mis hem elke dag. Ik bid elke avond voor hem.” Dat dagelijkse gebed geeft haar naar eigen zeggen enige rust. Het is een manier om verbonden te blijven met haar zoon, ondanks zijn afwezigheid.
Een rauw portret achter een herkenbaar gezicht
Het gesprek in de kapsalon laat zien wie Joke werkelijk is. Achter de uitgesproken toiletjuffrouw schuilt een vrouw die twee keer afscheid moest nemen van haar kind.
Oh Oh Den Haag toont daarmee niet alleen herkenbare televisie, maar ook rauwe realiteit. Het verhaal van Joke raakt, juist omdat het zo eerlijk wordt verteld en niets wordt verzacht.
