In Spanje draait het leven van Monique Hansler momenteel op volle toeren. De zon, de zee en een zaak die weer open is voor het seizoen: het klinkt als vakantie, maar voor de familie Hansler is het vooral hard werken, regelen en bijspringen waar nodig.
En toch hangt er, tussen alle drukte door, ook iets anders in de lucht. Iets dat je niet op een menukaart zet en ook niet wegwuift met een glimlach voor de camera. Monique probeert het onderwerp liever te parkeren, omdat het anders te dichtbij komt.
Drukte bij de beachbar in Spanje
Afgelopen weekend ging beachbar Tammies opnieuw open en dat was meteen te merken. Volgens Monique stonden bezoekers al te wachten voordat de deuren openzwaaiden. De opkomst was zo groot dat ze het zelf bijna niet kon bevatten.
In een gesprek met Shownieuws vertelt ze dat het team even moest opstarten, maar daarna snel weer in het ritme zat. De eerste dagen waren vooral schakelen, maar inmiddels loopt het weer zoals ze het graag ziet.
Veel aandacht, veel foto’s en weinig pauze
Met die drukte komt ook de bekende keerzijde: aandacht. Wanneer Monique zelf even langsgaat, krijgt ze naar eigen zeggen “die hele bups” over zich heen. Bezoekers willen praten, zwaaien en vooral: samen op de foto.
Dat is natuurlijk lief, maar ook intens. Een beachbar runnen is al een volle dagtaak, en als je daar constant publiek moment bij moment doorheen loopt, is het soms zoeken naar een ademruimte tussen de gezelligheid.
De familie draait mee
De zaak is niet alleen een project van Monique; het voelt als een familiebedrijf in de breedste zin. Schoondochter Veerle helpt mee in de beachbar, en ook Peter en zoon Mike zijn van de partij om de boel draaiende te houden.
Die gezamenlijke inzet past bij hoe het gezin de afgelopen jaren vaker te werk ging: schouders eronder, samen aanpakken. Juist in een plek als deze, waar het seizoen kort maar intens is, maakt dat een wereld van verschil.
Een onderwerp dat ze liever ontwijkt
Toch is niet alles zonnig, ook al staat de strandtent vol. Op de achtergrond speelt het vertrek uit hun woning in Seefeld, Oostenrijk. Monique zegt er nauwelijks over te willen praten, omdat ze anders begint te huilen.
Het zegt veel over hoe diep het zit. Terwijl de zomerdrukte in Spanje doorgaat, sluit ze tegelijkertijd in haar hoofd een hoofdstuk af dat nog niet helemaal ‘klaar’ voelt. Het is het soort afscheid dat blijft hangen.
Het huis in Seefeld wordt gesloopt
De emotie heeft een concrete reden: de woning in Seefeld wordt gesloopt. Daarmee verdwijnt niet alleen een gebouw, maar ook een plek vol herinneringen. Monique maakt duidelijk dat ze niet helemaal weg zijn uit Oostenrijk, maar het wordt anders.
Volgens haar zal het pas richting de winter zijn dat ze weer die kant op gaan. Dan willen ze kijken of ze iets nieuws kunnen vinden voor zichzelf. Tot die tijd blijft het een onrustig idee dat ergens op de achtergrond doorloopt.
Van seizoenstart naar nieuwe plannen
De komende periode zal vooral draaien om het hoogseizoen in Spanje. Als het nu al zo druk is, belooft dat veel voor de weken die komen. Tegelijkertijd is er nog dat andere traject: nadenken over een nieuwe plek in Oostenrijk.
Voor Monique lijkt het nu balanceren tussen twee werelden: een strandbar waar iedereen feestelijk binnenloopt, en een thuisbasis die verdwijnt. Dat contrast maakt het begrijpelijk dat ze het gesprek erover liever even afkapt.
