Monique Westenberg spreekt openlijk over iets waar veel ouders vroeg of laat mee te maken kunnen krijgen: de zoektocht naar wat een kind nodig heeft om zich goed te voelen, op school én daarbuiten. In een interview met Fabulous Mama legt ze uit hoe ze stap voor stap leerde kijken naar het gedrag van haar zoon Dré, en hoe ze daarbij soms tegen grenzen aanliep die je als ouder liever niet ziet.
Want hoe weet je nu of een drukkere periode ‘gewoon een fase’ is, of dat er echt iets speelt? En wanneer is extra begeleiding genoeg, en wanneer moet je verder kijken? Voor Monique werd het uiteindelijk een traject waarin emoties, twijfel en verantwoordelijkheid door elkaar liepen—met één doel voorop: dat Dré later met een fijn gevoel terugkijkt op zijn basisschooltijd.
Wanneer school ineens zwaar gaat voelen
Volgens Monique werd vooral op school duidelijk dat Dré het lastig had. Waar het thuis minder opviel, liep zijn hoofd in de klas sneller vol. Hij raakte overprikkeld en kon moeilijker meekomen met wat er van hem werd gevraagd.
Dat verschil tussen thuis en school kan verwarrend zijn, maar het komt vaker voor: een schooldag vraagt veel prikkels, structuur én concentratie. Bij Dré werd het punt bereikt dat er verder gekeken moest worden, waarna uiteindelijk de diagnose ADHD volgde.
De diagnose en de behoefte aan duidelijke antwoorden
Met een diagnose ben je er niet ineens. Sterker nog: voor veel ouders begint dan pas de echte zoektocht. Monique vertelt dat ze informatie is gaan verzamelen via podcasts, ervaringen van anderen en verhalen van mensen die hetzelfde meemaakten.
Langzaam vielen er puzzelstukjes op hun plek. Ze zegt dat ze het gedrag “overal begon te herkennen”, wat niet alleen inzicht gaf, maar ook rust: het was niet zomaar ‘druk’ of ‘lastig’, er zat iets achter. Iets dat om begrip vroeg.
Een moeilijke beslissing die niet zonder tranen ging
Uiteindelijk kwamen Monique en André Hazes bij de vraag uit waar veel discussie over bestaat: moet je bij een jong kind starten met ADHD-medicatie? Voor Monique voelde die stap groot en beladen, juist omdat het om een kind gaat.
Ze vertelt dat ze daar niet stoer of makkelijk ‘ja’ tegen zei. Integendeel: “Ik heb daar echt huilend ‘ja’ tegen gezegd,” deelt ze. In eerste instantie vonden ze het heftig, maar het welzijn van Dré gaf de doorslag.
Wat medicatie volgens Monique veranderde
Monique ziet inmiddels effect. Ze vertelt dat Dré beter in zijn vel zit, zich makkelijker kan concentreren en zich zekerder voelt. Niet omdat hij een ander kind is geworden, maar omdat er meer rust en overzicht is gekomen.
Ze benadrukt dat hij dezelfde vrolijke en creatieve jongen is gebleven. Alleen lijkt het voor hem makkelijker om de dag door te komen zonder steeds overprikkeld te raken. Voor Monique weegt dat zwaar: een kind dat zichzelf kan zijn, maar met minder strijd.
Waarom het voor haar uiteindelijk om herinneringen draait
De rode draad in Moniques verhaal is geen oordeel over wel of geen medicatie, maar een wens die veel ouders herkennen: dat een kind met vertrouwen terugkijkt op school. Niet alleen op cijfers, maar op hoe het voelde om daar te zijn.
Voor Monique is het simpel en tegelijk enorm groot: “Als hij maar met fijne herinneringen terugkijkt op zijn basisschooltijd.” Wat vind jij: zouden bekende ouders dit soort keuzes vaker publiek moeten bespreken? Laat het weten via onze social media.
Bron: shownieuws.nl
