Wie Danny de afgelopen jaren volgt, kent hem als iemand die het liefst met beide benen op de grond blijft. Niet te veel poeha, niet te ingewikkeld. Maar zodra de camera’s van Het perfecte plaatje op reis in Vietnam begonnen te draaien, bleek dat nuchter blijven ineens een stuk lastiger dan het klinkt.
Daar stond hij dan: niet met een telefoon in de hand om even snel iets vast te leggen, maar met een serieuze camera in een omgeving die continu in beweging is. En alsof dat nog niet genoeg was, tikte de klok meedogenloos door en keek presentator Tijl Beckand mee alsof er een juryrapport in de lucht hing.
Van telefoonfoto’s naar een serieuze camera
Voor Danny was fotograferen vooral iets wat je ‘gewoon even’ doet. Een leuke setting, telefoon erbij, klik en klaar. In Vietnam werd die vanzelfsprekendheid direct onderuit gehaald, omdat het programma juist vraagt om techniek, keuzes en controle.
En dat is precies waar de omschakeling zat: ineens moet je nadenken over scherpte, licht en compositie terwijl je omgeving geen seconde stilstaat. Danny merkte al snel dat een goede foto maken daarmee niet alleen creatief is, maar ook topsport.
Tijdsdruk die meteen alles op scherp zet
In het dagelijks leven kan Danny rustig de tijd nemen. In het programma is dat luxe. De opdracht wordt uitgelegd en daarna móét je direct aan de bak. Dat zorgde ervoor dat hij zich opgejaagd voelde, soms zelfs tegen zijn eigen aard in.
Hij had vaak snel een beeld in zijn hoofd, maar merkte dat het veel moeilijker is om dat idee ook precies zo te vangen. Onder tijdsdruk worden kleine keuzes ineens groot: ga je voor veilig of waag je het op dat ene moment?
Fotograferen tussen het Vietnamese verkeer
Een van de eerste opdrachten bracht de deelnemers de straat op: mensen fotograferen die iets vervoeren op een scooter. In Vietnam is dat dagelijkse kost. Grote pakketten, stapels manden, soms zelfs kippen: alles gaat mee op twee wielen.
Danny en de anderen liepen door de stad tot ze iets geschikts zagen, maar ‘geschikt’ vinden was één ding. Het juiste moment pakken was iets anders. Want wie denkt dat je even rustig kadert, heeft het verkeer daar duidelijk niet meegemaakt.
Chaos als decor: “Er zijn geen regels”
Hij omschreef het als pure chaos: verkeer dat van alle kanten komt, scooters die langs je scheren en een stroom van geluid, toeters en beweging. Het was zó druk dat het bijna onwerkelijk voelde, alsof je in een scène stapt die al loopt.
Tegelijk begreep hij ook waarom het blijft functioneren. In zijn ogen zijn er “geen regels” zoals wij die kennen, maar past iedereen zich constant aan elkaar aan. Dat is knap, maar voor een fotograaf betekent het vooral: afleiding, stress en weinig controle.
Rennen, vliegen en Tijl die meekijkt
Alsof het verkeer hem nog niet genoeg aan het werk zette, was er ook nog de druk van het programma zelf. Danny vertelde dat Tijl Beckand hem geregeld op de vingers keek, waardoor het zelfs voor hem echt rennen en vliegen werd.
Dat extra laagje spanning maakt zo’n opdracht net weer anders. Je bent niet alleen bezig met je foto, maar ook met hoe je overkomt, of je het goed doet, en of je überhaupt nog tijd hebt om bij te sturen.
Zoveel prikkels dat scherpstellen lastig wordt
In zo’n stad gebeurt er simpelweg te veel tegelijk. Danny merkte dat de hoeveelheid indrukken hem soms letterlijk in de weg zat. Terwijl je je eigenlijk wilt focussen op één beeld, trekt alles om je heen aan je aandacht.
En dan moet je óók nog technisch blijven: scherpstellen, lichtval checken, je instellingen goed hebben. Het klinkt overzichtelijk, maar in een drukke straat vol beweging is dat precies het moment waarop je camera ineens een extra tegenstander wordt.
Vietnam liet een ruwe, mooie indruk achter
De reis zelf raakte hem ook. Danny noemde Vietnam “rauwer” dan hij gewend is. Niet alleen omdat je er prachtige plekken ziet, maar ook omdat je direct geconfronteerd wordt met minder mooie, viezige delen van het dagelijks leven.
Juist die mix maakte het voor hem waardevol. De mensen ervaarde hij als lief en behulpzaam, ook al was de taalbarrière groot. Engels sprak men weinig, Vietnamees sprak hij niet, maar met handen en voeten lukte een biertje bestellen altijd.
Waarom hij meedoet: leren buiten de telefoonbubbel
De motivatie achter zijn deelname was eigenlijk heel herkenbaar. Fotografie is iets wat veel mensen tegenwoordig vooral met de telefoon doen. Danny wilde meer snappen van echte camera’s: hoe ze werken en hoe je dat verschil ook echt kunt zien.
Daarmee werd het avontuur in Vietnam niet alleen een reis, maar ook een snelcursus onder druk. Niet in een leslokaal, maar midden op straat, met toeters om je oren en een opdracht die je dwingt om keuzes te maken.
Chaos kent hij ook thuis (en dat liep uit op gedoe)
Overigens is zijn leven niet alleen in Vietnam soms hectisch. Danny liet eerder al zien dat ook thuis de boel weleens kan escaleren, bijvoorbeeld toen een tatoeage niet bepaald in de smaak viel bij zijn vriendin.
Dat soort momenten maken hem ook herkenbaar: hij is niet de perfecte, gladde tv-persoonlijkheid, maar iemand bij wie dingen soms gewoon net even anders lopen. En misschien is dat precies wat hem leuk maakt om naar te kijken.
