In de podcast ADHAZES laat André Hazes zich de laatste tijd opvallend open zien. Hij schuift aan met zijn zus Roxeanne, en samen maken ze ruimte voor gesprekken die soms grappig uitpakken, maar ook ineens dichtbij komen.
In de nieuwste aflevering gaat het niet over een hitlijst, een ruzie of een roddel, maar over iets wat veel mensen herkennen en toch zelden hardop bespreken: de weg naar een kind. André vertelt hoe de komst van zijn zoon Dré destijds tot stand kwam, en dat verhaal heeft meer lagen dan je op het eerste gehoor verwacht.
Een persoonlijk onderwerp dat niet meteen op tafel ligt
Wie André een beetje volgt, weet dat impulsiviteit regelmatig een rol speelt in zijn leven. Juist daarom valt het op als hij zegt dat de geboorte van zijn zoon misschien wel de meest doordachte keuze is die hij ooit maakte.
In de aflevering legt hij uit dat hij en Monique Westenberg destijds een ICSI-traject zijn ingegaan. Dat is een vorm van IVF waarbij in het lab één zaadcel direct in een eicel wordt ingebracht, vaak wanneer zwanger worden op de ‘gewone’ manier niet lukt.
‘Dré is niet uit seks ontstaan’ en dat zegt hij niet voor de grap
André vertelt het op zijn eigen manier: recht voor z’n raap, met een lach, maar ook met het besef dat het om iets groots gaat. “Dréétje is niet uit seks ontstaan,” zegt hij, en daarmee zet hij meteen de toon.
Daarna komt de zelfspot: hij grapt dat Dré daardoor misschien wel het enige niet-impulsieve is in zijn leven. Het is typisch André: een serieuze boodschap verpakken in humor, zodat het gesprek licht blijft zonder het onderwerp weg te duwen.
Het verschil tussen wat zij doorstond en wat hij moest doen
In het gesprek maakt André ook duidelijk dat het traject voor een vrouw veel intensiever kan zijn. Hormoonbehandelingen, puncties en ziekenhuisafspraken hakken er fysiek en mentaal in, en hij benadrukt dat Monique daar het zwaarste deel in droeg.
Tekst gaat verder onder de video
Voor hem zag het er heel anders uit, vertelt hij. Waar zij een medisch traject door moest, kreeg hij vooral een praktische opdracht. En precies op dat punt verandert het verhaal, zoals wel vaker in de podcast, in een anekdote waar je bijna automatisch om moet lachen.
Het ‘kamertje’ met de tv en de categorieën op het scherm
André beschrijft hoe hij in een aparte ruimte terechtkwam om sperma af te staan. Volgens hem stond er een tv met allerlei opties. Hetero, vrouw-vrouw, man-man; alles kwam voorbij, en hij vertelt het met zoveel detail dat je het zo voor je ziet.
Uiteraard kan Roxeanne het niet laten om door te vragen: welke keuze maakte hij dan? André grijnst en speelt ermee, alsof hij precies weet dat dit het moment is waarop luisteraars afhaken van het serieuze en instappen op de humor.
Roxeanne prikt door de grap heen
De dynamiek tussen broer en zus is in dit soort stukken podcast goud waard: Roxeanne laat hem uitpraten, maar zet hem ook meteen klem met een simpele vraag. “Wat heb jij aangezet dan?” vraagt ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
André doet eerst alsof hij voor man-met-man ging, maar geeft daarna toe dat hij ‘gewoon man met vrouw’ koos. Broer en zus schieten in de lach, precies dat ontspannen moment dat maakt dat het onderwerp niet zwaar op de maag blijft liggen.
Zo snel klaar dat hij niet meteen durfde weg te lopen
Dan komt de scène die waarschijnlijk het meest geciteerd gaat worden. André vertelt dat hij zó snel klaar was, dat hij het gênant vond om direct weer naar buiten te lopen. In zijn hoofd zag hij de blikken al: “Wat bizar hoe snel.”
Dus besloot hij te blijven zitten om de schijn op te houden. Niet even twee minuutjes, maar lang genoeg om te gaan ‘zappen’ en te bekijken wat er allemaal beschikbaar was op het scherm. Het is pure plaatsvervangende schaamte én humor tegelijk.
Van ongemak naar nieuwsgierigheid (en weer terug)
Hij beschrijft hoe hij zelfs op de bank ging liggen in dat kamertje en nieuwsgierig door de opties scrolde. Hij vertelt dat hij onderweg ook man-met-man tegenkwam en er zelfs even bij bleef hangen omdat hij nu toch bezig was.
Met een droge opmerking over twee cowboyhoeden maakt hij de boel weer luchtig, maar tussen de regels door hoor je ook: dit soort situaties zijn nu eenmaal raar. Niet per se grappig bedoeld, maar ongemakkelijk op een manier die iedereen snapt.
Het potje afgeven aan de balie: klein moment, groot ongemak
En dan is er nog dat laatste stukje van het proces: met het potje in de hand weer naar buiten. André noemt het “super ongemakkelijk” om dat vervolgens af te geven aan een vrouw achter de balie.
Het is zo’n detail dat je bijna nooit hoort in interviews of op tv, juist omdat mensen dit soort dingen normaal gesproken voor zichzelf houden. In de podcast wordt het ineens een menselijk moment: knullig, eerlijk en herkenbaar.
Waarom dit verhaal toch verder gaat dan een grappige anekdote
Hoewel André vooral zijn eigen rol met zelfspot beschrijft, komt de kern steeds terug: het traject was zwaar, maar het resultaat is voor hem alles waard. Door hardop te zeggen dat Dré via ICSI kwam, maakt hij het onderwerp ook minder taboe.
Steeds meer bekendheden praten openlijk over fertiliteitstrajecten, maar het blijft bijzonder wanneer iemand het zó ongefilterd vertelt. Niet om te shockeren, maar omdat het echte leven soms precies zo is: serieus, rommelig en tussendoor ook gewoon hilarisch.
Een podcast die steeds vaker tussen humor en realiteit laveert
Wie ADHAZES volgt, merkt dat André en Roxeanne die balans bewust opzoeken. In eerdere afleveringen ging het bijvoorbeeld ook over een ‘wilde nacht’ met Dave Roelvink, waarbij dezelfde zelfspot en openheid terugkwamen.
Dat is waarschijnlijk precies waarom de podcast aanslaat: het voelt niet als een ingestudeerd perspraatje. Het zijn gesprekken die soms uit de bocht vliegen, maar dan ineens weer landen op iets echts. En juist die afwisseling houdt luisteraars erbij.
